Bahar Karları

Muamma

2012-01-10T19:43:00.000+02:00

Bütün diyetisyenler ve diyet kitapları ve kadın dergilerinin çok bilmişlerinin dediği en mühim şey, lokmanızı uzun uzun çiğneyin. 10 kere, 20 kere ...

Yahu! benim her lokmayı o kadar uzun süre geviş getirecek zamanım mı var???
Nerde o rahatlık acaba?

Bazı günler ben akşam yemeğimi toplam 20 kere çiğnemiş oluyorum.
Peh! her lokmayı 10 kere çiğneyecekmişim. Oldu görürsem söylerim!

Kahve Kokusu İyidir.

2012-01-09T09:41:00.001+02:00

Özellikle kesintisiz uyuyamayan bedbahtlar için. Deliksiz uyumanın nasıl bir şey olduğunu unuttum. Sahi güzel bir duygu olsa gerek.

Bu aralar uyku düzeni düzensizlik içinde eriyip gitmiş bir Egecikle cebelleşip durmaktayım. Aslında cebelleşen o, ben sadece seyircisiyim durumun. Son altı aydır mütamadiyen değişen uyku hallerimiz son iki aydır ayyuka çıktı. Artık Ege uykuya yatağında başlayıp, iki saat sonra benim yanıma geçerek sabahı buluyor. Memo salona kanapeye geçmiş durumda. Bu durumun başlangıç sebebi dört tane ön azıların çıkması mı? Onlar çıktı şimdi köpek dişleri damağı delme yarışına girdi bundan mı?
Bil-mi-yo-rum. Evet hiç bir şey bilmiyorum. Zira Ege için mutlu mesut bahsettiğim ne varsa tersine döndü. Uyku bunlardan biriydi ve açıkçası üzgünüm.

Bunun dışında Ege konuşmak yerine her şeyi I-ııı diyerek ve göstererek anlatıyor. Bu Iıı-lar tonlamasına göre evet, hayır, onu istiyorum, bundan ver anlamlarına gelmekte. Bunun dışında Klingonlulara özgü konuştuğu tuhaf bir dili var. O dil bizi gülmekten öldürse de, yeryüzündeki hiç bir dilin karşılığı olmadığından kimsenin anlaması mümkün değil. Onun yaşıtı olan çocukların resmen kısa öyküler yazma aşamasında olduğunu görüyor ve hayret ediyorum. Özellikle kızlar almış yürümüş durumda. Erkek çocuk geç konuşur diyenlere rağmen hafiften kıllanmıyor değilim.
Lakin çocukları mukayese etmekten nefret ettiğim için, önüme bakıyor ve konuşmaya hazır olduğunda nasılsa konuşacak diyorum. Tıpkı uyku gibi. Yatağında kesintisiz uyuduğu günlerde gelecek ve o zamanlar ben ona yalvarıcam ne olur azıcık koynumda uyu oğulcuğum diye.

Birde dans etmeyi çok seven bir çocuk. Her reklam müziğinde bile dans etme konumuna geçiyor. Geçen gün oğlumla Guns N'Roses eşliğinde kudurup kendimi, vay be! çocuğumla kafa salladığım günler geldi inanamıyorum derken buldum.

Hayat çok çabuk geçiyormuş.

Bu Aralar

2011-12-28T14:27:00.000+02:00

İçmekten keyif aldığım yegane içecek, demlenip soğutulmuş yeşil çay, soda, nane ve limonun birleşiminden oluşan karışımımdı.

İzlemekten keyif aldığım programsa Hell's Kitchen. Ba-yı-lı-yo-rum!!!

Keşfettiğim yegane yiyecek, kırmızı pancar. Voule! ilk defa pancar yapıp yedim ve kerevizden sonra aşık olduğum ikinci sebzenin pancar olduğuna karar verdim.

Beni güldüren ama gerçekten katılarak güldüren tek şeyse Egeydi. Onun kendine has oluşturduğu yeni dili beni gülmekten öldürüyor.

Yapmadan duramadığım şeyse, biter bitmez yeniden pişen kekler. Evde kek kokusu olmazsa kışın bir anlamı yokmuş gibi geliyor.

Sabahları olmazsa olmaz olan şeyse, tazecik mis kokulu fitre kahve.

Eylem Planı

2011-12-17T19:57:00.000+02:00

Bugün ne zamandır düşündüğüm bir şeyi eyleme dökmeye karar verdim. Asıl hedefim markete gitmekti ama ben bir anda mefruşatçıda buldum kendimi. Demek o gün bugünmüş diyerek beğendiğim üç kumaştan birer metre kestirip, birde 2 kilo silikon ve elyaf karışımı aldım. Amaç yeni koltuk kırlentleri yapmak. Bu sebepten üç metrede ince bir kumaş alıp, kırlentlere astarlık işini halletip eve döndüm. Farkındaysanız kumaşların türleri hakkında hiç bir fikrim yok. Benim için hepsi kumaş.
Memo şaşkın ben daha çok şaşkın. Ne olacak bunlar diye sorunca hiç bir fikrim yok dedim. Memo beni kendi halime bırakıp, arkadaşlarıyla buluşmaya gitti bende elyaftan kızaran kollarımı kaşıya kaşıya, nasıl dikerim diye düşünmeye başladım. Dikiş makinem olmadığından elimde dikicem ama sonradan aklıma kırlentlerin dış kumaşının sökülebilir olması gerektiği geldi. Yoksa nasıl yıkanacak? Fermuar dikmeyi bilmiyorum hele elimde nasıl dikilir? Bende çıtçıt dikip oralarada düğmeler dikmeyi uygun buldum. Tabi bunların hepsini düşünce bazından çok güzel yerlere yerleştirdim ama halen ortada bir şey yok.
Elinde ne diktin bu güne kadar diye sormayın. Evet sadece düğme diktim bir iki tanede onarım tarzı şeylerdi ama zor bir şey değil. 50x50 kırlent dikmek zor bir şey olmasa gerek. İşin aslı kumaşlar çok güzeldi ve almadan edemedim.

Yakında el işi bloguna dönersem şaşırmayın ;)

Ay Üssü Alfa'dan Bildiriyorum

2011-12-13T18:26:00.000+02:00

Ege hiç bir şeye izin vermiyor. Şu an sandalyeye tırmanıp masaya çıkmak için yapmadığı hokkabazlık yok. Bende ite kaka yazmaya çalışıyorum.

Aslında bir çok şey oluyor ve ben yazamadan bir diğeri oluyor vs. vs. Şimdi bugünlük olanlara geçelim.

Ege tam anlamıyla en iyi arkadaşım oldu çıktı. Birde konuşsa süper olurdu. Şimdilik sadece kuru gürültüyle baş ağrıtıyor. Kimi zaman acayip geveze olabiliyor ve ciddi biçimde baş ağrısına sebep olabiliyor.

Bugün nihayet tam teşekküllü sağlık kontrolü için randevu alabildim. Sağlık sigortamın ücretsiz sağladığı bu hakkımı hiç kullanmamıştım ama bu sene bunu kullanmak istiyorum. 27 aralık için gün aldım. Bakalım neler çıkacak!

Evde hayat tam anlamıyla rutine döndü. Zevzeklik edip mızırdanmıycam merak etmeyin. Kabullendim yani herkes rahat olsun. Aklımda bir sürü şey var fakat sadece düşünce bazında. Yani dünya henüz benim için hazır olmayabilir değil mi? Bir müddet daha eyleme geçmeyi düşünmüyorum. İnsanlık hazır olana kadar beklemede kalıcam ;)

Yeni yıl için her zaman içimde kıpırdayan bir şeyler olmuştur. Depresyonun en karanlık labirentlerinde dolanıyor olsam bile yeni yıl için bir mola verebiliyorum. Hevesle yemek menüsü düşünüyorum çünkü bu sene Ege'de sofrada bize eşlik edecek. Güzel bir sofra kurmam şart.
Bu akşam yemeğimizin olmamasıysa tam bir ironi bence!

Birde evde taze çiçek olması çok güzel bir duygu. Her ne kadar eşiniz değilde, kardeşiniz getirmiş olsa bile taze çiçek gibisi yok.

Gezememe

2011-12-04T22:55:00.001+02:00

Ailece gezme özürlüyüz. Memo ve ben birbirimize iyi toslamışız. Ege'de bu düzene kurban gidecek eli mahkum.

Bugün pazar ve havada güneşli diyerek, kahvaltıdan sonra yola çıktık hesapta gezicez sahile doğru. Her zaman olduğu gibi herkesin gezesi geldiğinden bizim gezmemiz mundar oldu. Sahil yolunda bir kalabalık, trafik gıdım gıdım gidilemiyor. Ege'de uyudu. Ne yapsın başka? Pıtı pıtı gidilemiyor ki!.

Bundan sebep Bebekten öteye gidemedik. Baktık olacak gibi değil, kırdık ara yoldan bir yerden benim laf arasında, "Valla şimdiye İkea'ya varmıştık he!" demem üzerine İkea'ya yollandık. Ne yapcaksak orasıda meçhul? Dedim ya, isteyerek yapmadığımız için, iş bir türlü bir yere varamıyor. Velhasıl herkesin İkea'ya gidesi gelmemiş mi? Park yeri yok, dolaş dolaş kavga kıyamet bir yere girdik. Memo'nun acil tuvalet molasını verdik, benim de madem geldik bende gireyim canım dememle ailece huzura erdik. Ege'nin böyle sorunsalları yok o uykudan uyanmış mel mel etrafa bakıyor garibim.
Baktım etrafımız kıyamet ününden kesitler sunmakta, dönelim dedik hiç bulaşmayalım. Tepeüstü'nde bir pideci var oraya girdik. Tahmin edildiği gibi herkesin pide yiyesi geldiğinden popomuzu ilişterecek sandalye bulana kadar az biraz dingildek bir biçimde bekledik. Sonra artık siparişleri unuttuğumuz bir ara pideler geldi. Ben evvela yavrum yesin diyerek onu besledim kuş gibi o ara açlığımda geçti gitti zaten. Benim siparişi paket yaptırıp eve doğru yollandık. Oh be! nihayet eve gelmiştik.
Dört saat İstanbul trafiğinde dolanarak pide yiyip eve gelmiş olmak insanı mest ediyor vallahi.

Bir daha ne zaman niyetleniriz dışarı çıkmaya hiç bir fikrim yok ama yakın bir tarihte gerçekleşmeyeceği kesin!

Kabuk

2011-12-03T22:35:00.000+02:00

Cumartesi gecem nostaljik şişeden gazoz içip geğirerek ve bugün iyiyim sankim diye hesap kitap yaparak geçiyor.
Zaten çok daraldığımda infilak edip yeniden kaldığım yerden devam ediyorum.

Geçelim bunları, asıl mevzu internete giremiyorum. Her ay bir avuç para veriyorum ama TTNET bana zerre değer vermiyor. Son bir haftadır VINN sayesinde internete giriyorum. Ha! olmasa çok mu dert? değil. Lakin dert kusmaya bir mecra lazım olduğunda lazım oluyor bu meret. Sayısız defa arıza kaydı girmeme rağmen halen bir yere varamadık. En sonunda kapattırıp başka yolları tercih edicem.

Dün ekmek mak. kek yaptım taş gibi oldu. Bende bugün şerbet yapıp dilimlediğim kekin üstüne döktüm. Çakma revani oldu hesapta. Bu uydurma tatlının üstünede kaymaklı dondurma konup yenecek diye umuyorum. Öyle hesap ettim ama sanırım yine elimde patlyacak.
Sıkıntıdan mutfağa dadandım ama gidişat pek bir yere varacak gibi görünmüyor!

Manik Depresif Yazılar Seriselleri

2011-11-30T19:50:00.001+02:00

Hayat nedense bom bok. Her akşam bir birinden berbat haberleri dinliyorum. Şu an Van'da deprem yardımlarının dün akşam yandığını izliyorum. Kara yollarının depolarında yangın çıkmış. Bebek bezi, battaniye, mamalar ve daha bir sürü şey yanmış. Van bir türlü toparlanamıyor. Bende bu aralar Van gibiyim. Habire artçı depremler yaşıyor, karda kışta dışarıda kalmış gibi beyhude dolanıp duruyorum. İç dünyam tam bir Van!

Dış dünyadaysa bir haftadır mide rahatsızlığıyla uğraşıyorum. Sinirsel mi?, keyiften mi? her nedense midemle aram hoş değil ve migren ataklarım son bir iki aydır her zamankinden yoğun. Açıkça depresyon ben geldim buradayım diyor ama ben kulaklarımı kapatıp duymazdan geliyorum. Haftada bir banyo yapar oldum. Burdan bile, vehametim gözler önüne serilmiş olsa gerek.

Diğer yandan hayatın en güzel varlığı serpilip büyümeye, her gün yeni bir şeylerle beni şaşırtmaya devam ediyor. Ben kendimle haşır neşirken, o alt ve üstlerden azı dişlerini çıkartıyor ve gıkda demiyor ve bense yemek yemiyor nazlanıyor diye dertleniyorum. Her zaman olduğu gibi gülerken fark ettim diş çıkarttığını. Ben bir haftadır hasta halimle koltukta battaniyeyle yatarken, o beni anlar bir uslulukla halıda oyuncaklarıyla legolarıyla oyalandı durdu. Onu hakedecek ne yaptım bilemiyorum. Varoluşumun tek sebebinin Ege olduğunu düşünüyorum. Başka bir halta yaramadığım oldukça belli.

Birde bu ayı kara listeye almama sebep olan bir olay oldu. Ege koltuktan parkeye alnının üstüne düştü ve takla attı. O an uyuştum sanki. Anında alnında ceviz büyüklüğünde bir şiş oluştu. İlk defa düştü. Şaşırdım kaldım. Tam banyo yapıp uyutucaktım ama bir anda olan oldu. Mahvoldum. Açıkçası beni bunalıma sokan etkenlerden biri bu olay oldu. Ona bir şey olursa ne yaparım? Allah'ım canıma kıyarım bu kesin. Ben başka türlüsünü düşünemem. Onu bir fanusta tutamam elbette ama bu kötü düşünceler beni yakında bir akıl hastanesinde fanus içinde yaşatacak diye korkuyorum. Çok keyifsizim bu aralar çok. Aklım sürekli bana oyunlar oynamakla meşgul.

Kendime oyalanacak bir şeyler bulmak istiyorum ama bir türlü bu sis perdesinden sıyrılamıyorum.

Klasik depresif Ruhdağı yazılarından birine daha burada son veriyor, esenlikler diliyorum efendim.

İki Sene Önce Bugün

2011-11-19T21:59:00.000+02:00

İki sene önce bugün, sabahın ilk saatleriyle ömrü hayatımın en büyük haberini almıştım. Kimseye söylememiş, sadece akşamı beklemiştim ama içimdeki kelebeklerin bir kısmını buraya kusmadan duramamıştım.

Blogumu seviyorum. Biraz hor kullansam bile...

Bu Hafta

2011-11-19T14:52:00.000+02:00

İzlediklerim,

Okuduklarım,

...

Homur Homur Homur

2011-11-11T14:11:00.000+02:00

Yazamıyorum. Daha doğrusu kendimi salak gibi hissettiğim bir dönemden geçiyorum (evet yine) anlatmak istediğim şeylerin hiç birini kelimeye dökemiyorum aslında işin doğrusu dökmek istemiyorum.
Peki ama neden? çünkü tembelim, miskinim, uyuşuğum. İşte ben!

Bütün gün koca bir hiçlikle geçip gidiyor yine. Sene bitti gitti. Amaçsız ve beyhude dolanıp duran, dert yanan, kendi kendinin kafasını yiyip bitiren tam anlamıyla ruhu bedenine eziyet olan bir adem evladıyım ben. Suçu kapalı havaya atıp sıyrılmak isterdim ama ne yazık ki, ne olduğumu gayet iyi bilen biri olarak parlayan güneşinde çoğu zaman bir işe yaramadığının farkındayım.
Bu ruh haliyle ne hikmetse yeniden Dostoyevski Bey'in hayat öyküsünü okuyup hepten dertlenen bendeniz, Aniiyy! ne hayatlar var bir silkin kendine gel diye kendimi dürtüklemem sonucu olarak, bari bir değişiklik olsun diyerekten bu satırları yazmaya yeltendim.

Istırap ve sara nöbetleri ve dahi parasızlık ve birde kumar aşkı olan Dostoyevski Efendi sana dertlendim bolca ama sonra durup kendime baktım hepten moralim bozuldu. Bu moral bozukluğuyla Ecinniler gibi bir şey ortaya koyamayacağım malumunuz. Bundan sebep en iyi yaptığım şeyi yaparak dert yanayım, kendimden şikayet edip itin anüsüne sokup çıkartıyım dedim. Gerçi beni bu kesmez amma nihayet bir şişe Kalecik Karası ellerinizden öper sanırsam. Gerçi eskisi gibi şişenin sonunu görebilme lüksümüz yok zira çoluk çocuk ve dahi sorumluluk sahibi biri olaraktan, kendime ikinci kadehi hor görsemde bugünlük neden olmasın?

Sizin sara nöbetleriniz varsa benim de mis gibi migrenim var Fyodor Bey!
Ne haber ???

Ana Oğul

2011-11-01T21:07:00.000+02:00

Bu hafta oğlumla baş başayız. Memo iş için yollarda ve sonrasında bayramı geçirmek için ailesinin yanına geçecek. Bizde ana oğul her anımız sarmaş dolaş bolca kahkaha ve oyun döngüsüyle harmanlanmış durumdayız. Memnunuz mutluyuz.

Bugün fotoğraf mak. boşalttım nihayet. Temmuz ayından beri yığınla fotoğraf birikti ama bir türlü boşaltmadım. Ege'nin doğum günü resimleride dahil ancak bugün bilgisayara yüklendi. Onun sebebine eski fotoğraflara göz attım çok duygulandım.
Bu aralar zaten oldukça tuhaf bir dönemdeyim. Bundan 2 sene evvel Ege'ye bu içinde olduğumuz haftada hamile kalmıştım. Tabi bunu kasımın 3. haftası öğrendim yani kasım ayı benim için çok güzel bir ay. Özel ve anlamlı bir ay. Bu karışık duygular beni içinden çıkılmaz bir duruma sokmaz umarım :)

Öncesi,

ve sonrası :)

Her haliyle güzel ve benim oğlum. Kardeş için biraz daha zaman tanımam gerek ama abuk sabuk dalgalanmalar yüzünden başına dert açıcam gibi Egecik :P

Beslenme

2011-10-28T19:00:00.000+03:00

Ben biraz hatalı bir katı gıda geçişi yaptım şimdilerde daha iyi anlıyorum. Zaten bir çok konuda 2. bebekte bu hatalara düşmek istemiyorum dediğim oldukça şey var.

Anne sütü veremediğim için 6. ayın sonunda katı gıda temelli bir sisteme geçtim ve saatle programla gidiyordum. Ege yeme sorunu çıkarmadı ve her sebzeyi yedi ama ben önce kendim tadıyorum ve tadsız tuzsuz şeyler vermiyorum. Gerçekten lezzetli tadları yan yana getirmeye ve muhakkak et, sebze, bulgur, mercimek karmasının olduğu sulu bir yemek tarzını benimsiyorum. Sebze mevsiminde ne varsa onu muhakkak koyuyorum. Karnıbahar, kereviz, pırasa, havuç bu aralar mevsimsel sebzelerimiz. Bakliyatta değişiklik yapıyorum. Mercimek, nohut dönüşümlü olarak ilave ediyorum. Yağ olarak zeytinyağı veya köyden sipariş verdiğim tereyağından ilave ediyorum. Et olarak kıyma, tavuk somon dönüşümlü olarak ilave ediyorum. Böyle bir yemek yediriyorum ana öğün olarak. Sofrada pilav varsa muhakkak yiyor geri çevirmiyor. Yayla çorbasınıda severek içiyor. Makarna, boncuk ufak makarnaysa yiyor ama mesela tel şehriye diline damağına yapıştığında öğürüyor. Büyük daha doğrusu diri lokma istemiyor. Maalesef eliyle bir şeyi alıp ağzına götürmesi mucize gibi bir şey. Elma armut gibi şeyleri yiyor ama diğerlerini genelde atıyor. Bunları yerkende dikkatle izlemem gerek büyük bir parşa ısırırsa anında öğürüyor. Bende sabırsız biri olduğumdan kendim besliyorum bundan vazgeçmem gerek ama ona kendisinin yemesi için ne zaman şans vereceğimi bilmiyorum.

Bu arada sabah kahvaltısınıda halen bulamaç olarak veriyorum. Ama 1 bardak süt, tereyağ, bal, 1 adet yumurta ve bir adet rendelenmiş meyveyi lokma lokma nasıl yedirebilirim? Tahıl karışımı ilave ettiğim bu kahvaltıyı severek yiyor. Sonra ben kahvaltımı ederken kendi yediklerimden ufak ufak ona yediriyorum. Her çocuk farklı olur biliyorum ama bu tarzda devam edersem kendi kendini beslemesini öğrenemeyecek diye endişeleniyorum.

15 aylık bir bebeğin daha iyi bir sofra kültürü olması mı gerekirdi acaba?

Deprem Hastalık ve Diğerleri

2011-10-24T19:17:00.000+03:00

Ne zamandır bir iki satır yazmak istesem bir şeyler oldu. Dün tam post girecekken deprem haberini duydum sarsıldım. Hep ya biz olsaydık diye diye bugünü ettim. Çocuk sahibi olduktan sonra her şeye çok başka bir açıdan bakar oldum. Çok daha duyarlı hassas biri olup çıktım. Delilik derecesinde analizlere girdim ve başka çocuk yapmıyorum ben diyerek kapattım gece gözlerimi. Bilmem ki saat kaçtı? Kaç kere kalkıp Ege'yi seyredip geri dönmüştüm yatağa. İçimden bu gece deprem olursa Ege odasında mı kalmalı? yoksa yanımda kalsa daha mı emniyette? Peki ya onun odası daha güvenli olursa? Ne yapmalıyım???? Kafamda bin tilki biraz sızmışım. Korkuyorum. Çocuğum olduğundan beri her şeyden çok korkuyorum. Eskiden korkmadığım her şeyden çok ama çok korkuyorum.

Bugün Yurt İçi Kargo'nun Van'a ücretsiz kargo götüreceğini öğrendim. Ege'nin olmayan nesi varsa ve hiç kullanılmamış dört adet emziği ve dört adet biberonu yarın kargoya vericem. Elimden geldiğince maddi yardım yapmaya çalışacak ve tüm kalbimle dua edicem. Dün facebook ortamlarında dönen saçma yazılardan bahsetmek dahi istemiyorum. Faşizm denen belanın insanların beyninden silinebilmesi için neler vermezdim. Cahillikle nasıl baş edilecek bilemiyorum. Bunun gibi şeyler beni deli ediyor. Burda o saçmalıkları yazmak istemiyorum öyle düşünen insanlarla aynı havayı solumak dahi midemi bulandırıyor.

Diğer yandan Ege ilk defa hastalandı. Ateşi yok ama burnu aktı bolca hapşırdı ve bu onu oldukça güldürdü. İki gündür fena değildi ama bugün burnu epey tıkalı ve bu onu sinirlendiriyor. İlaç kullanmıyorum. Mandalina suyu, bal ıhlamur filan idare ediyoruz. Ateşi olmadığından şimdilik sıkıntılı değilim. Bir taraftan sevindim bile. Çünkü hastada olması gerek ne yazık ki! Bağışıklık sistemi için virüs lazım.

Birde çok anlarmışım gibi AVON satış temsilcisi oldum. Sormayın oldum işte. Eline krem sürmeyen biri için tuhaf bir durum ama bunu sonra anlatıyım en iyisi. Şimdi Ege için tavuk suyuna çorba pişirmem gerek.

Geldim Burdayım

2011-10-05T13:38:00.001+03:00

Evime döndüm nihayet. Uzun bir zaman bir yerlere gitmek istemiyorum. Mecburi aile ziyaretlerinin son noktasını koydum zaten kış geliyor artık bu kadarı kafidir sanırım.

Ev delisi olan benim gibi tipler için gurbet yollarında olmak çok feci bir iştir. Misal ben arabada seyahat ederken eğer akşamsa evlerde yanan lambalara bakıp gıptayla iç çekerim. Ah! ne güzel şimdi onlar salonlarında oturuyor bir işle meşgul oluyorlardır. Çay demlemişlerdir belki veya okudukları kitabın en heyecanlı yerindedirler belki de güzel bir film oynuyordur televizyonda. Böyle iç çeke çeke eve bir dönseydim diye diye varırım gideceğim yere. Gittiğim her yerde oralı olmayı becermişimdir ondan yana sorunum yok ama illede evim derim ne yapayım???

Ege dersen eve dönünce deli oldu. O da anası gibi evini pek özlemiş. Nereye koşacağını şaşırdı. Bende döndüğümden beri çamaşır yıkayıp evi temizlemekle uğraştım. Dizilerimin yeni bölümleri başlamış internetten izlemek kısmet olmadı halen merak içindeyim.

Sonra Ege'nin saçları çok uzadı çok hoş oldu ama habire gözünün önüne dökülüyor. Resmen burnuna kadar uzadı ön tarafındaki saçlar. Bir zaman toka taktım ama şimdi tokayı alıp fırlatıyor habire elinin tersiyle saçını ötelemeye çalışıyor. Annem habire çemkiriyor kessene saçını, kessene saçını, kessene saçını, kess.... nihayet dün aldım elime makası ön perçemlerden kısaltıcam güya. Oraya dönüyorum yok buraya dönüyorum yok kıyamıyorum bir türlü. Nihayet Banu'nun gaz vermesiyle kestim ve elbetteki eski Türk filmlerindeki beslemeler gibi oldu Egecik :D Kınalı yapıncak!
Küçük beslemem benim diye seviyorum dünden beridir. Ama yüzü boncuk gibi oldu elini yüzünü gördük zavallının çok şeker bir şey oldu. Eğer berberde babasının kucağında otururda becerirlerse güzel traş ettiricez olmadı bir müddet böyle takılacak.

Bende aynı tas aynı hamam takılıyorum. Kah çok mutluyum kah çok dertli her insan evladı gibi kendimle bir küs bir barışık yaşıyor ve adam sende bende buyum işte deyip kestirip atıyorum. Bu gidişle bir altın gününe girmeme şuncacık kaldı demişti dersiniz.

Gitmeden Önceki Gün

2011-09-24T10:31:00.002+03:00

La Roux eşliğinde kahvaltı yapıyorum. Ege yanımda garip dans figürlerini sergiliyor. Kafamda bir sürü ıvır zıvır var. Zira yarın sabah Taşköprü yolcusuyuz. Kış gelmeden gidebileceğimiz son zaman dilimi önümüzdeki hafta olduğundan dede ve babaanne ziyareti amaçlı gezimizi yapmayı uygun gördük.

Bavulu dünden hazırladım ondan yana sıkıntım yok ama bir iki kıvır zıvır şeylerin alınması gerek. Unutulmamalı. Ne bileyim mesela cam rende veya biberon temizleme fırçası veya geceleri Ege'ye eşlik eden titreşimli müzikli kutunun pillerini şarj etmek için gereken alet gibi şeyler.

Bu ara bir sürü kitap okudum ama buraya not düşemiyorum. Bu hafta bu iki kitabı okudum ve ikiside okumaktan keyif aldığım kitaplardı.
Bu özelikle ilgi çekici bir kitap. Çin'de geçen bir dönem kitabı. Kadınların ayak bağlama ritüellerini anlattığı ilgi çekici bir konusu olan bir kitap. Tavsiye ederim. Bu arada, kitap Kanyon D&R'da 4 TL'den satılan kitapların standına konulmuş haberiniz olsun.

Marilyn için söylenebilecek ne olabilir? Kitapta buna biraz cevap bulunmaya çalışılmış. Biyografi okumaktan keyif alanlar için hızla okunup bitirilecek bir kitap. Fiyatı kitapçılarda 20 TL ama D&R'ın internet satışı 14.90 haberiniz olsun.

Dizi sezonu nihayet açıldı. House, Big Bang Theory, Fringe ve diğer hepsi sezonu açtı acayip keyifliyim.

Çay soğumadan bir bardak daha içip evin içine karışmam gerek.
Bana iyi yolculuklar :)

Küçük Bir Rica

2011-09-15T10:24:00.003+03:00

Türkiye'de yaşayan bir kadın olarak istediğim yegane şey, bir sefer olsun marketten prezervatif aldığımda kasiyer gözlerini açarak bana "Bu da sizin mi?" sorusunu sormasın. Veya panik halinde barkodunu okutup kurtulmaya çalışmasın. Genelde bayan olan bu kasiyerlerden sıtkım sıyrıldı. Evet kardeşim bu prezervatif kutusu benim. Mütemadiyen alıyorum ve menopoza girene kadar da alıcam ve korkarım sizin yüzünüzden bu gidişle tez zamanda menopoza giricem!

Zaman

2011-09-14T10:31:00.000+03:00

Hayatımın bir döngüsü var. Bitmek bilmeyen bir döngü ve ben bu döngünün içinde kayboluyorum. Olduğum yerde debelenip duruyor gibiyim ama aslında bu tamamen benim vesveselerim başka bir şey değil.
Bütün o gülünç kaprislerimi filan bir tarafa atıyorum lakin bazen dolaptan indirip tozunu üfleyip gün yüzüne çıkarıyorum. Sonra bu sıkıcı geldiğinde tekrar kaldırıyorum ve bu sürekli sürekli tekrarlanıp duruyor. Pikapta dönüp duran bir plak gibiyim. Kim bilir belki sizde öylesinizdir. Bu bana mahsus bir durum değildir.

Bu aralar sabah uyandığımda kelimeye dökemeyecek kadar saçma rüyalar görmüş olarak kalkıyorum yatağımdan. Gene çok garip bir rüya gördüm diyorum ama anlat desen anlatamam. Çok ilginçti tıpkı Salvador Dali'nin tabloları gibi rüyalarım var.
Sabahları kafamı toplamam biraz zaman alıyor. Çocuğu doyur, kendini doyur, çocukla oyna, çocuğu uyut ve bir şeyler izle veya evi sil veya oku. Bu klasik sabah programına hiç aksatmadan uyuyor ve açıkçası bundan büyük bir memnunluk duyuyorum. Şikayet etmiyor yiyor, seviyor ve dua ediyorum. Nirvana'ya ulaşmama şu kadarcık bir zaman kaldı.

Kafamda sürekli büyük bir projeye kafa yoruyor gibiyim. Ne olduğunu bilmiyorum ama benim için bir dönüm noktası olacak bir şey olduğunu biliyorum. Ne diye sormayın tıpkı anlatamadığım rüyalarım gibi bir şey. Orada durduğunu biliyorum, hissediyorum ama henüz göremiyorum. Sislerin ardında bir yerde ama biliyorum bir şeyler yapacaksın diyen bir iç sesim var çünkü.

Ve sonbahar. Benim mevsimim her şeyiyle benim. Her gününü, her saatini çok sevdiğim mevsim. Sonbahar seni çok özledim. Sarı yapraklarını, rüzgarını, hafif yağmurlarını ve kahvesini her şeyini çok sevdiğim biricik kıymetli mevsimim hoşgeldin.

Tıkanma

2011-09-07T10:55:00.000+03:00

Blog kabızıyım bu aralar. Ne oluyorsa oluyor giremiyorum bu bloga.
Çok ayıp ediyormuşum gibi geliyor ve gibisi yok kesin öyle.
Doğum günü mesajlarınız için hepinize teşekkür ediyorum. Herkese tek tek ayrı ayrı sarılıyorum ona göre. Zaten en büyük ayıbı yorumlara cevap yazamadığımda hissediyorum. Özür diliyorum çünkü yorumlara cevap yazmam gerekir. Bu tıkanıklıktan çıkabilmeyi umuyorum.

Neyse, bugüne gelelim. Birazdan doktor randevumuz var. Ege Bey su çiçeği aşısı olucak. Ben postaneden işsizlik paramı çekicem :P filan. Günler hep aynı hep rutin ve aslında bundan gizli gizli memnunluk duymuyor değilim. Çünkü ben Başak burcuyum ve istikrar düzen benim için en mühim şey. Ağız tadımızı bozan bir şey olmadığı müddetçe mutluyum huzurluyum daha ne olsun. Bugün biraz Polyanna gibiyim galiba. Durun yav bu ben değilim ki! Benim şikayet tarzı bir şeyler yazmam gerek. Açıldıkça oda gelir durun bakalım :P

Bu arada Ege büyüdü. Bana resmen arkadaşlık yapıyor. Iıı-ıı diyerek konuşuyoruz. Bu Iııı-lar tonlamasına göre evet hayır tamam gibi manalara geliyor ki, çok şeker. Komik bir durum olduğunda basıyor kahkahayı, dalga geçilmesinden hiç hoşlanmıyor. Ciddiye alıcaksın onu. 13 ayı doldurdu oğlum 14'den yemeye başladık çoktan. Dünyaya gelen büyüyüp gidiyor diyorlardı doğruymuş.

Benim içsel sıkıntılarım bu ara geri sindi veya onlarda kabullendi sanırım benden bir halt olamıycağını. Bende buyum kardeşim ölene kadar kendimle kavgalıyım ne yapıyım???

Önümüzdeki hafta bazı düğünler var mecbur gidilmesi gereken. Ben kendi düğünümde dahil düğünlerden hiç hoşlanmam. Mecbur olmadıkça gitmiyorum. Kendi düğünümle beraber gittiklerim parmaklarımın sayısını geçmez. Lakin Memo'nun iş arkadaşının oğlunun sünnet düğünü var. Yazması bile sıkıcı birde düğünü düşünün peh!. Sünnet için salon tutup düğün yapmak bana resmen eziyet gibi geliyor. Hele altın fiyatlarını düşününce tam bir zulüm. Gitti çeyrek altın :P Üstelik aynı gün yakın bir akrabasının oğlunun nikahı var. Bu biraz daha tahammül edilebilir bir durum. Lakin nikah Ümraniye Evlendirme Dairesi'nde, sünnet düğünü Bakırköy tarafında. Aradaki uçurumun farkında mısınız? İşin birde kıyafet boyutu var ki, onu hiç sormayın. Evde ferah ferah oturup, yiyip içip film dizi izlemenin sonucunda aldığım kilolar yüzünden canım kıyafetlerin içine giymem pek zor oldu. Giyiyorum ama üstümde garip duruyorlar. Tek bir kıyafet buldum ki, en sevdiğim elbisemdir o uydu ve Alman gülle takımının bir üyesi gibi görünmedim çok şükür. Fakat derin nefesler almamalıyım :P Fakat ilgimi çeken şu oldu. Düğün olur giyerim diye ucuzluktan aldığım elbiselerin olması beni hayrete düşürdü. Hem düğün sevmiyorum hem elbise alıyorum. Bu ne yaman çelişki böyle! Severek gitmiyorum ama gidilmesi gerek diyerekten toplumda ayrık otu gibi durmamak adına bir kaç eli yüzü düzgün elbise almışım işte ne yapıyım? Birde evlendikten sonra büyümüşüm ben :) Kına gecesi adı altında yapılan ki, ondan da nefret etmeme rağmen kına gecesi yapmak zorunda kaldım. İşte o gün için aldığım ayakkabılar ayağıma olmuyor. Bir baktım nerdeyse Edith Piaf'ın minik ayakları için yapılmış gibi duruyor. Nasıl yani? Sanırım hamilelik insanın ayaklarını büyütüyor. Valla öyle ben bilmem. 30'dan sonra ayağım büyümüş işte. Gerçi ben kına gecesi yaptığım tarihte 46 kiloydum. Şimdi 53 kiloyum. 1 kilo verdim farkındaysanız. 54 diyordum geçen post. Yani fark etmediyseniz dikkatinizi çekiyim dedim :P

Böyle işte. Kahvaltı tepsisini kaldırmam lazım şimdi. Bulaşık mak. boşaltıp, beyaz çamaşırları çamaşır mak. tıkmalıyım vs. vs. vs...

33

2011-09-02T20:39:00.000+03:00

Sevgili günlük, bugün benim doğum günüm. 33 yaşına girdim.
Başka bir şey olmadı. Bu kadar işte.
Saaaaaaaaaaadece 33 oldum...

Cuma Yazısı

2011-08-26T13:46:00.000+03:00

Bazen çok mız mız oluyorum biliyorum. Çok hoşlandığımdan değil ama böyle biriyim işte. Ben mızırdandığım zamanlarda beni babalayan yorumlar yazan çok güzel insanların olmasıysa süper bir şey.

Bu konuyu geçelim şimdi. Canımın çok sıkıldığı o gün Banu ve ben kaçamak yaptık. Memo eve erken geldi ve Ege ona emanet edildi. Biz kocaman hafif balonlardan oluşan ipe sapa gelmez konuşmalarımızla kafa dağıttık :)
Kanyon'da ki pahalı mağazalara girip,(Harvey Nicols!!!) 4000 liralık kotlara baktık. Ben püüh! bunu yer bezi bilem yapmam ayol! diyerek tavrımı koydum :) Bir kot pantalonun 4000 lira olması hadi onu geç, bebek zıbının 250 lira olması beni kendimden aldı. Sinirim tavan yaptı. Aç insanlar var bu dünyada biliyor musunuz?
Her daim fönlü ful makyajlı tezgahtarlara ters ters bakıp çıktım. Şaka gibi. Kot pantolon bu be!

Sonra, Ege kızamık çıkarır gibi kırmızı beneklere büründü. Hayır kızamık değildi peki neydi? Dün doktora gittik alerjik dedi. 6 aydır aynı şeyleri yiyor ne alerjisi anlamadım ama damla verdi birde krem. Neşesi iyi, yaramazlık ve keşfetme arzusu tavan yapmış durumda. Sevimli, mutlu bir çocuk. Ona sahip olmak gerçekten yegane mutluluk kaynağım.

Sonra, bugün Rabbit Hole filmini izledim ve bir sürü ağladım.

Uzun zamandır böyle ağlamamıştım. Demek ağlayasım varmış. İnsan çocuk sahibi olduğunda her şey gerçekten daha bir başka oluyor. Hisli bir yaratığa döndüm. Gözümde yaş hazır bekler oldu.

Memo yarın ailesinin yanına gidiyor. Bayramda Taşköprü'de olucak bende annemde olucam. Yine bavul hazırlamam lazım. Yine yine yine...

Bayramdan sonra diyete başlıyorum. 5 kilo vericem. Peki nasıl? Sadece ekmeği kesip bilgisayar karşısında abur cubur yemeyerek :) Görün bakın demişti dersiniz.
Tabi önce buzluktaki dondurma stoğunun bitmesi lazım :P

Böyle işte. Sonra görüşürüz :)

!'^+%&/()=?

2011-08-24T13:59:00.001+03:00

Canım sıkılıyor. Offfffffffffffff! çok sıkılıyor. Ama böyle nasıl sıkılıyor anlatamam.

Bir anda aklıma çok parlak bir fikir gelsin istiyorum. Bir anda acayip zengin olıyım. Canımın sıkıntısı bile çabucak geçerdi o zaman. Allah'tan çocuk var. Can sıkıntısına bir nebze ilaç oluyor. Bazen iç sıkıntısının yegane sebebi olabiliyor ama bazen.
33 olmama çok az kaldı. Ne seksi bir yaş değil mi? Otuzzzüççç :P
Neyse işte 33 oluyorum yani bu demek oluyor ki, halen yapmak istediğim bir sürü salak saçma şeyi yapamadım. Halen ışınlanamadım ve bir uzaylıyla tanışamadım. Sonra işte ünlü biri olamadım. Mucid şeysi... Hımm, sonra bir sürü şey var da kelime israfı olmasın.
Velhasıl 33 yaşına bir yıllık anne olarak girmek dışında bir halt edemedim. Listeden üstüne çizik atabileceğim bir şey yok. Bugün Allah için ne yaptın??? özlü sözünü, bu yıl kendin için ne yaptın? diye değiştirecek olursak, koca bir hiç diyebilirim. Bu yıl kendim için hiiiç bir şey yapmadım keza Allah için'de bir şey yapmadığım gayet ortada. Sanırım bu sene gayet idiot bir biçimde geçirmiş gayet asalak ruhlu bir bireydim. Yıl boyunca yaptığım üç beş şey, okunan kitaplar ve izlenen filmlerdi.

Pöffff! sıkıcı bir gün bugün. Bu yazı benim kadar sıkıcı. Ege'de uyanmak bilmedi. Kalk işte canım sıkılıyor benim sen uyurken :(

Yemek Daveti

2011-08-19T13:05:00.002+03:00

Eskiden yani ilk evlendiğim zamanlar yemekli misafir ağırlamaya çok özenirdim. Evlendiğimiz sene Ramazan'a denk gelmişti. Bu sebepten nerdeyse her hafta sonu ve bazen hafta içi iftar daveti vermiştik. Hem yeni evlileri görmek isteyen arkadaşları hemde kendi ailelerimizi ağırlamıştık. Her davet bir birinden bağımsız olsun aynı yemekler pişmesin diye kafa patlatmıştım.
Ofiste uzun uzun mönü hazırlayıp malzeme listeleri çıkarırdım filan. Açıkçası bu özen hamileliğime kadar devam etti. Geçen sene hamileyim diye oruç tutmadım yemeğede kimseyi çağırmadım. Bu senede herkesi bir arada yemeğe çağırmaya karar verdim. Bu mantıkla cumartesi günü 10 kişilik bir yemek daveti veriyorum. Böylece annem ve Burcu, Banu ve eşi, Memo'nun kızkardeşi Emel, eşi ve çocukları hep beraber olalım dedim.

Cumartesi geldi çattı ama bende hiç bir hareketlenme yok. Birde üstüne bademciklerim şişti. En son ortaokulda böyle bademcik bunalımı yaşamış biri olarak, nasıl olupta bademciklerimin şişmesine vesile oldum bilemiyorum. İki gündür halsiz bitkin ve yutkunamaz haldeyim. Dün antibiyotiğe başladım bugün nispeten gözüm açıldı, yarına da Allah Kerim diyerek halen yemek davetimde ısrarcıyım.

Eskiden olsa deli gibi liste çıkarıp, 1 hafta önceden kafa patlatırdım. Hangi örtüyü sersem, hangi bardağı koysam diye düşünür dururdum. Şimdiyse sürekli yaparım bir şeyler canım dert edecek bir durum yok diyorum. Kafamda hazır hepsi pat pat yaparım ne olacak sanki. Çocuktan sonra mı böyle geniş olmaya başladım bilemiyorum. Üstelik yarın evide temizlemem gerek. Ama önce alışverişi aradan çıkarmam lazım. Alışverişi bugün yaparım. Halim yok ama olsun. Yarın öğlene kadar evi temizlerim. Az dinlenir ikindiye doğru yemekleri pişiririm. Yetişir her şey. Fakat kompostuyu bugünden yapsam hiç fena olmazdı. Tatlıyıda bugünden mi yapsam acaba?

Amaaan yaparım bir şeyler yav! aç kalacak değiliz ya!

Evde Hayat

2011-08-17T13:32:00.000+03:00

Ege uyurken hiç bir şey yapmıyorum. Oturup film izliyorum veya kitap okuyorum. Kendimi şımartıyorum bolca. Biz yemeği oğlumla beraber yapıyoruz zaten. Sürekli bacaklarıma dolanıp Ayyii diyen bir çocukla pişen yemekler o kadar leziz oluyor ki anlatamam :)

Çamaşırları beraber asarız. O yere atar önce, ben yerden alıp askılığa. Evi beraber temizleyemiyoruz ama. Elektrik süpürgesinden hoşlanmıyor. Şimdi artık yürüdüğü için su kovasını hiç affetmiyor. Zaten benimde işime geliyor bu durum. Benim için banyo ve mutfak temizse o ev temizdir. Çamaşırlar yıkanıp yerleştiriliyorsa, mutfakta yemek pişiyorsa ve yazın balkon yıkanıyorsa daha ne olsun. Toz dediğin nedir ki, üflersin uçar gider :D

Bu ara yine Bukowski okuyorum. Piyasada bulamadığım bir kaç kitabı vardı onları buldum. Seviyorum bu adamı. Neyse o. Abartı, mübalağa, şişirme yok. Sadece yazıyor ve bende sadece okuyorum. Fakat aklıma sürekli viski düşüyor onu okurken. Her geldiğinde bir kadeh içsem ayyaş olmam an meselesi olurdu.

27 beden bir kot aldım kendime kilolar umurumda değil. 54 kilo olmuşum ama ne gam. Az biraz daha bekliyorum sonra çok pis diyete gircem. Ama önce Ramazan geçsin :P

Geçen gün Banu Ege ve ben Kanyon'a gittik. Önce pusetinde oturdu Ege sorun çıkarmadı ama yarı yolda salya sümük ağlamaya başladı. Ben bir kez daha mağlup olup kucağımda taşıdım Ege'yi. Güya Midpoint'te yemek yiycektik ama ne mümkün sürekli ayakta olup dolaşma derdinde olan Ege yüzünden Banu sıkış tıkış yemeğini yedi ben ayakta onu bekledim bir yandan limonatamı içip bir yandan Ege'yle ayakta dans ettik. Garsonlarda biz onu oyalayalım siz yemeğinizi yiyin dediler ama Ege yabancı birine hayatta gitmez. Sağolun ama benden başkasında durmaz siz benim yemeğimi paket edinde biz gidelim dedim. Pizzamı paket yaptırdım ( kiloya doyamayan rezil bünye pizza yiycek illa!) sonra Memo'ya telefon açıp bizi al Ege pusete oturmuyor dedim. Evet oturmuyor çocuk pusette. Dolayısıyla yazın gezerim ümidiyle yanıp tutuşan ben eve mahkumum halen. Neden ağlıyor anlamıyorum. Üstelik belli bir yol alıyor beni ümitlendiriyor önce. Ulen bu sefer ağlamıycak diyorum ama ne mümkün bir zaman sonra başlıyor ağlamaya. Kalkmak istiyor filan. Neyse işte bu puset macerasıda böyle son buldu. Artık iyice yolda yürüyecek aşamaya gelsinde elinden tutar yürütürüm.

Bu arada Ege'nin saçları yüzünden herkes onu kız sanıyor. Birde ben pek renk takıntısında olmadığımdan kırmızıyıda giydiriyorum. O yüzden mi? yoksa saçlarının uzunluğundan mı? bilemiyorum. Ama acayip haşarı olmaya başlıyor. Erkek çocuk illa bir deli fişeklik yapıyor arkadaş. Siz ne kadar kız mı? diye sorsanızda, erkek be ya! Hemde ne erkek :) 15 sene veriyorum en fazla. Piyasanın tozunu attırmazsa gel o zaman sor kız mı? diye :D

Böyleyken böyle işte. Akşama balık menüsü var. Balıkları Memo getircek bu sebepten mutfakla işim yok. Ege uyansında biz eğlencemize bakalım ana oğul.

Zırvalama

2011-08-15T12:48:00.002+03:00

Napoli'ye gitmek istiyorum. Üç günlüğüne evet üç gün olsa yeter. Napoli'ye gitmeliyim.

Lakin şu anda John Travolta'nın ~~Yaşıyorum~~ (Staying Alive) filmini izliyorum. Adam yakışıklı beee!

daha doğrusu yakışıklıydı. Maalesef yıllar insanı yoruyor :(

Film 1983 yapımı. Tam benim senelerim. Mümkün olsa 70'li 80'li yıllarda yaşamak isterdim. O zamanlar her şey daha güzeldi bence. Filmler, müzikler, kıyafetler her şey daha güzeldi :)

Pazartesi günleri temizlik günü. Apartmanın diğer hanımları için yani. Ben dans eden adamları izlerken üstümdeki kadın var gücüyle bir şeyler çırpıyor tepemde. Bizim evin hali içler acısı ama elimi sürmek istemiyorum hiç bir şeye. Ev temizliğinden nefret ediyorum. Tekrar başladığımız noktaya geldiğimiz haybeye bir uğraş. Deli gibi uğraş ertesi gün her yerde yine o toz zerreleri. Ben pes ettim artık uğraşmıyorum.

Zaten Napoli'ye gitmem gerek şimdi evle ne uğraşıcam :) Napoli 'ye gidip Pizza Napolitan yemeliyim.

Ben

2011-08-09T03:41:00.000+03:00

Nevresimleri değişmiş bir yatağa ilk kez yattığımda hissettiğim huzur duygusunu,

Yağmur yağarken ortaya çıkan o sihirli havayı,

Soğuk biradan alınan ilk yudumu,

Sıcak ekmeğin köşesini kırıvermeyi ve kırılma anında çıkan o çıtırtıyı,

Kerevizin, mandalina ve çileğin kokusunu,

İlk aşkın karnımda uçuşan minik kelebeklerini,

Kışın içilen çorbaları,

Film izlerken kafamı dayayabileceğim geniş bir omuzun olmasını,

Kahve içerken insanları seyretmeyi,

Her aldığım kitabı ilk kitabımmış gibi sevmeyi,

Kırmızı ojeyi,

Severim.

Sen Ne Güzel Gündün Cuma

2011-08-05T11:22:00.000+03:00

Cumanın bir özelliğinin kalmayışı çok üzücü. Cuma artık çok uzaklarda kalan eski bir sevgili oldu bana.

Artık resmi olarak işten ayrıldım. Bana bunca zaman imkan verdikleri için minnetarım tabi ama işte...

Geri dönecek misin? dediler bende dönemem dedim. Dönebilmem mümkün değil çünkü. Bende temmuz ayından beridir işsizim. Tabi dışarıdan devam edebilmem halen mümkün ama bana birden öyle bir soğuma geldiki anlatamam. İşten çıkarılmış olmak ki, gerekçesi vardı ve ne zamandır bunun olacağı belliydi ama üzülüyorum işte. Sigortasız olmayı bünyem kaldırmıyor ne yapıyım? İşsizliğe alışkın değilim. Yani resmi olarak işsiz olmaya!!!

Bende Taşköprü dönüşü İşsizlik parası için başvurdum. 2012 şubat ayına kadar komik bir para alıcam. İşçi Bulma Kurumunda benimle ilgilenen kız yaşımın 33 olduğuna inanmadı. Kimlik bilgilerimi ve kaç senedir sigortalı olduğumu görünce inandı ve çok şanslı olduğumu söyledi kendisi 25 yaşındaydı ama benden büyük gözüküyormuş! o kadar değildi ama az biraz yaşından büyük gözüküyordu. Genç görünmek ne işe yarayacak??? Yüzümle para kazanmıyorum ki! Fotomodel olmadığıma ve yıllarca masa başında bel ve sırt ağrısıyla yaşamaya alışmış biri olduğuma göre nedir yani 33 yaşındayken 23 göstersem ne olur 33 göstersem ne olur?

Aman böyle işte. Canımın sıkkınlığı bundan. Kendimi çöp gibi hissediyorum bazen. Atık kutusundaki her hangi bir nesne gibi. Çocuk büyütüyorum evet çok mühim işler bunlar tamam ama bu ayrı bir şey, benim birey olarak hissettiğim başka bir şey. Annelik başka Ruhdağı olmak başka...

Rehavet Havası

2011-08-04T14:25:00.000+03:00

Bitmek bilmez bir gudubetlik çöreklendi üstüme. Kalkmak bilmiyor ve benimde kaldırmaya mecalim yok. İster yazın rehaveti de, veya Ramazan'a çamur at ama ne olursa olsun var bir gudubetlik benden söylemesi.

Bu gibi durumlarda benim anladığım kadarıyla bendeniz az biraz depresyonda oluyorum. Bir aymazlık ve boş vermişlikle sarmalanmış durumdayım. Her şeye üşeniyorum. Buna banyo yapmaktan tutta, Teksas'ta rüzgarda uçuşan ot kümelerine dönmüş evimin toz zerrecikleriyle harmalanmış haline dahi gıkım çıkmıyor.

Bendeniz cumartesinden beri annemdeyim. Bu evin çocuğa göre değiştirilmiş olmaması beni strese sokuyor. Her çekmece ve dolabın açılabiliyor olması Ege için cennet bahçesine düşmüş gibi bir hale gelmesine sebebiyet vermekte. Uzun koridorda koşar adım yürümesi odalarda beni araması çok şeker. Eni konu her yere yürüyor artık ve bu yeni becerisi ona tarifsiz bir gurur ve küçük dağları ben yarattım havası vermekte. 1 yaşına giren birisi artık bebek diye isimlendirilmemeli. Eni konu küçük adam havasıyla coşmakta. Dıgıl dıgıl sürekli konuşuyor ve acayip kafa ütülüyor.

Eve dönmek için Memo'nun cuma günü şehre dönmesini bekliyoruz. Memo'yu çok özledik. Bu ara evimizde pek oturamadık. Bizim gibi evine tapanlar için çok zor bir durum. Evimi ve evimin tozlarını bile özledim. Lakin bir an evvel bu ruh halinden sıyrılıp adam gibi yaşamaya başlamam gerek. Yürüyen bir çocuk ve depresyondaki anne yan yana olmuyor.

Bir Sene Önce Bugün

2011-07-29T11:14:00.000+03:00

Bu saatlerde grisini ile açık bir bardak çay içiyordum zira doğuma daha çoook vardı. Doktorum beni görmeye gelmiş muayene etmiş ve bir şeyler atıştır daha doğuma çok var demişti. Üstümde hastahane geceliği kolumda serum + suni sancı karışımı damarlarıma akmaktaydı. Lavman bile yapılmıştı. Göbeğimin üstünden geçen kayışlarla sırt üstü yatıyor, oğlumun kalp atışını dinleyerek vakit öldürüyordum. Annem yanıma gelmiş, beni öyle görünce bayılmış ve ebelerin uğraşları sonucu benim odama çıkarılıp yatırılmıştı :) Arada Memo geliyordu, arada Banu ve bolca geyik. Doğuma hazırlık odasında ben ve ebeler :)

Geçen sene bugün bu saatlerde, ne kadar tam teşekküllü güzel bir hastahanede yatıyor olsamda, doğumu sadece ben ve bebeğim bir başımıza gerçekleştireceğiz diye düşünüyordum. O ve ben. O kimdi? nasıldı? görünce ne hissedecektim???

Oğlumu dünyaya getirmeye hazırlanırken hep elimdeki yegane resme bakıp duruyordum.

Oğlum benim diyordum bugün kollarımda olacaksın.

Bugün bu saatlerde bunları yazıyorum ve odasında uyuyan oğlumu özlüyorum. Her ne kadar arada bozuşup kafasından aşağı yoğurt dökmüş olsam bile iyi bir ikili olduğumuzu düşünüyorum.

Bugüne kadar binlerce kez teşekkür ettim ben oğluma, beni anladığı için ve binlerce kez özür diledim ona daha sabırlı olamadığım için. Ama gayret gösteriyorum. Çok gayret göstermeliyim. İyi bir anne olabilmeliyim. Çünkü her çocuk iyi bir anneyi hakeder.

Geçen sene bugün yattığım o yataktan bugün koltukta oturduğum şu ana kadar öğrendiğim en önemli şey sabır oldu. Sabırlı olmak anne olmanın birinci kuralı bence. Çok çalışmam gerek birde bunu öğrendim.

İstediğin kadar kitap oku, sor soruştur yine de tam bir kara cahilsindir. Annelik yaşamadan öğrenilemiyor çünkü. Aynı olayı başkasından duymak, okumak, anlamaya çalışmakla bire bir yaşamak çok farklıymış.

Daha inşallah yaşanacak çok günümüz var. Öğrenilecek sayısız yeni mesele.

Oğlum canım Egem daha doğmana 9 saat 35 dakika var. Geçen sene bugün bekliyordum halen. Ebelerin mesai değişimleri bile olmuştu. Ben bekliyordum ve daha bekleyecektim. Çünkü doğmak için tam 20:22 olmasını bekliyordun.

Canım oğlum seni seviyorum. Odandan gelen ağlama sesine yetişmek için akşama devam etmek üzere nokta koyuyorum bebeğim.

Medusa Serisi I

2011-07-26T13:47:00.000+03:00

Bundan sonra böyle bir bölüm var hayatımda.

Medusaya döndüğüm vakalar!!!

Dün tam bir Medusaydım. Ama ne Medusa. Çok kızdım Ege'ye öfkelendim. Şuncacık çocuğa hönkürmek istedim ama yapmadım çünkü bunun yerine bir kase yoğurdu başından aşağı döktüm.

Olay şöyle cereyan etti.

Bu aya kadar bu kadar ciddi yemek sorunumuz olmamıştı. Kuş gibi ağzını açan çocuk tam tersine döndü. Yani öyle bir modunu yakalaman gerekiyor ki, sorun çıkartmasın. Taşköprü'de geçen zaman ve aşırı ilgi hepten durumu kötüye soktu.

Dün artık tamamen şalterler koptu bende. Öyle bir duruma geldim ki, yemek saatlerinden ölesiye korkar oldum. Öğlen çorba macerası döke saça ite kaka oldu. İkindi vakti yoğurt veriyim dedim. Her zaman bayıldığı yoğurda yine aynı şekilde davranıp birde elime vurup yoğurdun üstüne dökülmesine sebep olunca derin bir nefes alıp öyle dökülmez böyle dökülür diyerek yoğurdu kafasından aşağı döktüm :(
Ne salak anneyim di mi? Getirdiğim çözüme bak. Deli kadın.
Neyse tabi banyoya götürüp güzelce yıkandık, güldük keyiflendik. Çplakken yatağına bıraktım bir dakikalığına bir baktım yatak göl olmuş. Sen yoğurdu dökersen bende yatağa işerim tabi! Sırıta sırıta banyoya gittik yine ve tekrar yıkandık tekrar kurulandık vs. vs.

Yemek konusu beni çok boğmaya başladı. Bu aralar çok bunaldım. Kendim için hiç bir şey yapamaz oldum. Kendime ait bir saatlik bir zaman dilimi istiyorum. Bir saat bile yeterdi. Çocukla gitmek istiyorum ama Ege pusete binmez oldu. Ciyak ciyak ağlıyor. Kucağımda çocukla nereye gidebilirim?

Dün akşam saçlarım elektriklenmiş sinirden. Akşam misafir vardı Ege'nin uykusuda geçe kaldı. Tam uyudu derken yatakta oturup gözüme bakmaya başladı. Bende onun yatağına yanına yattım. Öyle uyudu. Memo'da beni arıyormuş. Yatakta olduğumu nerden bilsin çok korkmuş. Dün o kadar yorgun gergin ve üzgündüm ki, beni balkondan filan atladı sandı galiba :( Paranoyaklık konusunda benden çok önde kendisi.

Dün işte Medusa Serisinin ilkini yaşadım. Korkarım böyle günler daha çok olacak :(
Benim bir molaya ihtiyacım var ne yazık ki!

İlk 9 ay rüya gibiydi, giderek gerçek hayata dönüyoruz işte...

Aptalım di mi? Kim çocuğunun kafasından aşağı yoğurt döker???

Heves Kursak İkilisi

2011-07-25T14:42:00.000+03:00

Tam bir heves oturdum yazı yazmaya lakin inceden bir kaka kokusu gelmeye başladı yanımdaki küçük bücürden. Önce onu temizliyim sonra dönerim inşallah. Pek matah bir şey yazıcak değilim ya, heveslendiydim işte :(

Havadisler

2011-07-22T17:58:00.001+03:00

İki haftadır Taşköprü'de aile ziyaretinin dibine vurduk. Döneli 1 gün oldu. Çamaşır yıkayıp yerleştirmekten sıra gelirse bloguma üç beş bir şey yazıcam lakin şimdilik sadece önsöz yazıyım dedim :)

İstanbul çok sıcak, Ege isilik olmanın eşiğinde ama en önemlisi Ege yürüyor! Tabi canı istediği zaman. Doğum gününe 1 hafta kalan Ege Bey resmen büyüdü.

Ay! bir sürü şey varda şimdilik önsöz, devamı çamaşır ev temizliği filan bir derece hafiflediğinde inşallah.

Özlemişim seni be Blog!

Mutsuzluk

2011-07-06T10:35:00.000+03:00

Olmak ~ olmamak...

11. Ay

2011-06-30T12:38:00.000+03:00

Ege 11 aylık oldu. Pardon 11+1 !!! :)

Artık tüm gün ayaktayız. Sürekli masanın çevresini ve koltukları tavaf etmekte.
Benim bacaklarıma tutunup yürümesi onun için çok keyifli ama tek başına yürüme eylemi pek göstermiyor. Sanırım yürümek için biraz daha bekleyecek.

Tüm günler keyifli bir derdimiz yok. Uykuları eskisine oranla daha kısa. Azami gündüz uykusu 45 dakika. Bir 45 dakikada ikindi uykusu var.
Gece 21:30 gibi uyursa sabah 07:00 veya 07:30 gibi uyanıyor. Gece uyanırsam devam sütünü veriyorum.
Bazen de bu gece olduğu gibi kesintisiz sabaha kadar uyursak vermiyorum.
Yemek konusunda bir şey danışmak istiyorum. Akşam öğünümüz halen muhallebi ama artık çorbaya geçmem gerek değil mi?

Bizim yemeklerden tatmayı pek sevmiyor. Öğürme refleksi anında hazır. Ama pilava hayır demiyor birde ekmeğe!

Oyun ve eğlenceye hep hazır. Seninde onunla yerde oturmanı istiyor. Sende iştirak etmelisin. İçiçe geçen kutuları pek seviyor. Tekerlekli şeylere yeni alışmaya başladı. Ses çıkaran şeyleri ilk başta pek sevmiyor. Zamanla göre göre alışıyor yadırgamıyor. Bu ay baya baya müzik çıkınca oynamaya başladı. Bu aya kadar coşkulu dans ettiğini görmemiştimm. Bana numaralar yapıyor. Mesela kucağımda uyumuş gibi yapıp bıyık altından gülüyor veya yüz üstü yerde yatıp uyumuş numarası yapıyor. Dalaverelik had safhada yani :) Mutfak çekmeceleri ve buzdolabı kapağını kapatma hastası. Açık kapı dolap çekmece anında itiliyor. İçinde sen var mısın, yok musun ona ne?
Küt!Anam kolum vardı çocuğum benim orda bir dur yavv!! diye feryat figan etmen onu hiç alakadar etmiyor.

Kollarını açıp sarılması şahane bir şey. Çok eğlendiğimizde güldüğümüzde, bana annii diyerek cilvelenmesi tarifsiz bir duygu :)
Arkamızdan ağlamaya başladı artık ve bundan garip bir zevk duyan babasına bazen gıcık olmuyor değilim.

"Memo çık işte çaktırmadan niye üzüyorsun çocuğu???"
" Ya!, çok hoşuma gidiyor :P"
"Ne kadar bencilsin ya! git hadiiiii!!!"

Genel olarak her günümüz tereyağlı ballı ekmek :) En kötü günümüz böyle olsun inşallah.

Gün Başladı

2011-06-21T08:02:00.000+03:00

Ege sayesinde gün hep erken başlıyor. Öğlene kadar uyumalar filan hep mazide kaldı. Ama iyi oluyor güne erken başlamak. Memnunum. Sabah yedide bir mızırdanıyor pış pışlanıp yatırıyorum belki yarım saat daha uyur. Genelde yedi buçukta ayaktayız.

O uyurken bende kahve yaptım kendime ama önce perdeleri açtım dışarıyı kokladım ötüşen kuşlara ve aşağı mahalleden gelen horoz sesine gülümsedim :)

Bugün karşıya anneme geçiyorum. İki üç gün kalma planım var. Malta erikleri oldu çoktan bensiz yenmemeli :) Bahçede keyif çayları içip, terasta mangal yapmak aşkıyla yanıp tutuşmaktayım. Temmuz sıcağında bile akşamları bahçede otururken, serin olduğundan omzuma hırka almayı seviyorum. Ormandan gelen çam kokusunu içime çekmek çok güzel olucak. Ege içinde, benim içinde güzel bir kaç gün işte.

Fakat bu güzelliğin ön hazırlığı biraz zahmetli. Evvela bavul yapılmalı. Dört mevsimi içine alan bir karma olmalı! Mamaları, yoğurtları, biberonu, cam rendesi, ıvırı zıvırı konmalı. Banyo malzemeleri, kremleri, ateş ölçeri, ilaçları! ne olur ne olmaz konmalı. Sonra mama sandalyesi, paston puset, konmalı. Park yatak annemde durduğundan birde yatak taşıma zahmetinden yırtıyoruz. Nihayet kapıya çıktığımızda, sefere giden ordu gibi bir şeyle karşılaşıyoruz. Mırıl mırıl söylenen bir adet Memo! Her seferinde muhakkak "mama sandalyesini götürecek misin?" sorusunu sorması, benimse EVET! demem klasik rutinimiz. Her çocuklu böyle mi? yoksa ben mi böyleyim? bilemiyorum. Biraz pimpirikli olduğum doğru ama alınması gerekeni almam gerek ne yapabilirim ki ???

Dün akşamsa Banu bize geldi. Ege tüm hünerlerini teyzesine sundu. Meğersem Latin müziği çıkınca el çıkıp popo üstünde dans ediyormuş Ege Bey. Dün akşam ilk defa şarkı eşliğinde coştu. Biraz videoya aldım. Çok sevimliydi.

Önden Kanyon'da buluşup azıcık turladık Banuyla. Alınması gereken bir iki ıvır zıvırı aldım ama saatin altı olduğunu duyunca, eyvah geç oldu diyerek ikimizide eve sürükledim.

Garibim Banu böyle durumlarda topuklu ayakkabılarla bana yetişmek zorunda kalıyor. Yine de zarif, yine de çok hanım hanım acele acele yürüyor yanımda. Bense bağından çözülmüş bir inek gibi saldur savuş, mevsime göre ayağımda ya kocaman botlar veyahut spor ayakkabı veya sandaletlerle, labada labada kocaman adımlarla yürüyorum :)

Memo'da krizin eşiğine girmek üzereydi ki, eve vardık. Ege'nin klasik akşam mızırdanması tavan yapmıştı çünkü. Önce Ege sonra biz doyduk. Türk kahvesinden son yudumu alırken Enişte Bey karısını almaya geldi. Enişte Bey meşgul bu ara. Tüm hafta Umman'lı Beyler için gezi programı yönetiyor. Yapsa ayrı, yapmasa ayrı iki ucu boklu değnek.

Ege uyanmadan azıcık bloglara göz atıyım ve sonra başlasın bu günlük maratonumuz ;)

Herkeslere GÜNAYDIN.

Hafif Dalgalı

2011-06-20T12:35:00.000+03:00

Akşamları çok sinirli ve yorgun oluyorum. Enerjim o kadar azalıyor ki anlatamam. Bu sebepten tahammülsüz ve hırçın olabiliyorum. Kime karşı tabi ki oğluma karşı. Cumartesi akşamı çok sinirlendim. Bir an Ege'yi tutup sarsmak istedim. Kafamın üstünden duman çıkar gibi oldu. Sonra DUR! dedim kendime ne yaptığını sanıyorsun? masum masum sırıtan Ege'yi sıkıca kucaklayıp özür dilerim dedim. Aklımdan geçen saçmalıklar için yüz kere bin kere özür dilerim. Sinirlenmemin sebebi 45 dakikadır uyutmaya çabaladığım Ege'nin halen ağzında emzik sırıtmasıydı. Kötüyüm ve adiyim evet. Saat 23:00 olmuştu halen uyumamıştı. Sinirlenilmeyi haketmiş miydi?

Offf! çabalıyorum halen çabalıyorum. İyi bir insan, iyi bir anne olmak istiyorum. Dediğim gibi hayat sadece pembe güller ve şen kahkahalardan ibaret değil ne yazık ki! Çok sevimli masum yavrunuzun henüz 11 aylık, kendinizinse 393 aylık olduğunu unutup sinirlenebiliyorsunuz. O gecede gece yarısı uyusun ne olur ki? Gelişimimi aksayacak nedir? Hiç! Kuralların canı cehenneme. Yemek yemedi diye sinirlen, uyumadı diye sinirlen, mızırdanıyor diye sinirlen...

Nihayet uyuyunca bende gittim banyo yaptım ama sinirim artık sadece kendimeydi. Her zaman olduğu gibi kendimden nefret ederek uykuya daldım. Ertesi gün Ege sabah altıda ayağa dikilince hiç mızırdanmadım. Güne erken başladık. Erkenden uyudu tabi. Öğlen Bebek parkına gittik. Biraz dolaştık uyuyunca eve döndük. Tüm pazar miskinlikle geçti. Ben evin temizlenmesi gerekliliğini tamamen göz ardı ettim. Önceliği Ege'nin artık olmayan kıyafetlerini hurçlara koyup, bazanın altına kaldırmaya verdim. Sonrasındaysa çok gerekli olan kitaplığımın düzeltilmesi görevini üstlendim. Yayın evi sırasına göre dizmeyi daha uygun buldum ve eski dergileri filan ayıkladım iyi oldu. Ev halen tozlu ama Ege evin içinde yuvarlanıp sürünerek evi kısmen temizliyor :)

Birde sinirleniyorum bu çocuğa. Ah! ben yok mu...

Öykünme

2011-06-16T12:05:00.000+03:00

Ben bir türlü ev hanımı olamıycam sanırım. Öyle öyle. Evi sevmek başka ev hanımı olmak bam başka bir şey. Sabah yataktan kalkıp her yer leş! diyen kadınlar vardır. Mesela her sabah yatak çarşaflarını camdan silkelerler. Her gün ev çekilir, öğleden yemekleri pişer hazır olur filan. Muntazaman camlar silinir, balkondan aşağı sarkan sardunyaları olur. Komşu kadın çıkar geli kahve içerler dedikodu yapılır vs. vs.

Bilmiyorum ya!. Aynı duygu blog dünyasında da mevcut. Mesela sevgi böcüğü tadında bloglar okuyorum çok hoşuma gidiyor. Onları okurken ne güzel, ayy! ne hoş gibi nidalar yükseliyor bendenizden. O bloglarda illaki vintage bir eşya veya muhakkak pöti kare masa örtüsü gibi bir şey olmalıdır. Olmazsa olmaz. Mesela komidinin üstü mıncık mıncık bir sürü küçüçük objelerle dolu olur. Seramik kuşlar, minicik çerçeveler bir sürü başka şey. Ben o fotoğraflara baktığımda, Allah be! oranın tozunu almak bitmez valla duygusuyla bakıp onların yerine dertlenirim. Oysa o senin ıvır zıvır dediğin şeyden keyif alır, hatta o keyfi yazar, sende keyiflenirsin. Sanki o kadınlar anlattığında yazdığında her şey daha bir güzel. İnsana ben neden böyle yazamıyorum, bende bir terslik var muhakkak duygusu yaşatıyorlar. Onlar bardağın boş tarafını yazdıklarında bile dolu tarafı yazar edasıyla anlatıyorlar. Bense dolu tarafı bile boşmuş gibi yazmada ustayım.

Orada okuduğum hayatlar çok başka geliyor bana. Pişen kekler daha kabarık, çocukları daha kırmızı yanaklı, kocaları daha bir sevgili, içilen şaraplar daha bir hoş.

Peki bende eksik olan ne arkadaş ???

Yaz Yağmuru

2011-06-14T11:48:00.000+03:00

Dışarıda mükemmel bir hava var. Eylül doğumlu biri olarak yağmuru sevmemek elde değil. Hele yaz yağmuru ne kadar ferahlatıcıdır.

Bir fincan kahve yaptım kendime. Taze çekilmiş Türk kahvesi evvela kokusuyla büyüler sonra lezzetiyle. Oğulcuğum tatlı rüyalar içinde huzurlu bir uykuda ve ben evdeki bu dinginlik içinde içimde şükran duygusuyla kahvemden yudumlar alırken, yüz kere bin kere şükrediyorum bu günüme.

Her gün bir başka gün. Dün ne kadar boğucuysa bugün o kadar ferah. Dün bir o kadar üzgünken bugün fazlasıyla umut dolu bir gün benim için. Eften püften şeylere kafa yorup migren krizleriyle boğuşup ertesi sabaha yeni bir ben olarak uyanabilmeyi çok seviyorum. Yukarı çıkabilmek için illaki dibe batmam gerektiğini hep unutuyorum ama hayat ivedilikle hatırlatıyor.

Bugün içimde çok şey yapma arzusu var ama yapmıyacağımı biliyorum lakin yapmak istemek bile beni fazlasıyla memnun ediyor. Mesela Egeyle beraber dışarı çıkmaya niyetliydim ama hava kapalı ve yağmur yağıyor. Bu demek oluyor ki kek yapmalıyım. Evet aslında portakallı kek yapmak isterdim ama portakal yok o halde limonlu kek yapmalıyım. Belki ekmek makinasına ekmek yaptırmalı bilmem ki her şey olabilir.

Sabahları Show Plusta sevdiğim bir program var. THE DELICIOUS MISS DAHL. Çok tatlı bir ses tonuyla konuşan Sophie Dahl ve onun mutfağı. Onu dinlemek ve solak eliyle yaptığı yemekleri izlemek çok hoşuma gidiyor. O mutfak beni yansıtıyor sanki orada kendimi buluyorum.

Bugün yağmurlu güzel bir gün. Şükretmek için çok sebebimin olduğunu hatırlatan bir gün. Sevgili Gök Tanrı çok teşekkür ederim ;)

13 Gündür Olanlar

2011-06-13T13:00:00.002+03:00

İlginç bir haber bekliyorsanız baştan söyleyeyim yok! Klasik Ruhdağı mızmızlanması bekleyenler, iyi haber istediğinizi alıcaksınız ;)

13 gündür aralıklarla işe gittim, günü birlik Edirne'ye gidip küçük kardeşi derdest edip İstanbul sınırlarına getirdik ve ömrü hayatımda ilk kez eve temizlikçi kadın geldi. Oy kullandım, Ege'ye homurdandım durdum filan.

Bütün bunların hepsi sıkıcı, sıkıcı, ve sıkıcı.

Dünden başlayalım. Sabah 08:30'da evden çıkıp oy kullanmaya gittim. O saate göre iyi bir katılımcı topluluğuyla karşılaştım sevindim. Eve dönerken sıcak simitler, gazete ve kahvaltılık malzeme aldım. Arkamdan Memo gitti oyunu kullanmaya. Benim simit aldığımı bilmiyormuş, bir postada o almış. Böylece tüm pazar simit yemek zorunda kaldık :)

Öğleden sonra ikindiye daha yakın gibi olan saat diliminde dışarı çıktık. Ege babasının kucağında, yürüyerek Kanyon'a geldik. Amaç Ege'ye baston puset almaktı. Mothercare'de indirimde olan puseti alıp (169.90 TL)az turlayıp eve döndük. Bu pusetle dışarı çıkmak daha basit ve çok az yer kaplıyor. Hem evde, hem yolda. Chicco'nun bebek arabası az biraz sıksa taşıt vergisine tabi tutulucak. Sinyal lambası takmak gerek bence. Bir arabalık yer işgal ediyordu :)

Neyse işte, dün kahvaltılık alırken gül reçeli aldım. Eskiden ben çocukken köyden dönerken mutlaka Gerede'den gül reçeli alınırdı. Çok şahaneydi o reçel. Mis gibi gül kokardı. Koyu kıvamlı lezzetli bir reçeldi. Bizim evde para verilerek alınan tek reçel gül reçeliydi. Ama dün aldığım reçel tam bir fiyaskoydu. Çocukluğa özlem maalesef her geçen sene daha bir artıyor :(

Tüm diziler sezon finallerini yaptı. Eylüle kadar beklemek çok sıkıcı. Bende Digitürk'ün sinema kanallarıyla vakit öldürüyorum. Heyhat çoğu izlediğim film. Bu sabah Oyuncak Hikayesi 3 vardı. Ege oralı değil zaten ama ben ağzım açık bir kez daha izledim ve sonunda ağladım. Evet artık animasyonlarda bile ağlıyorum. Allah'ım neye dönüştüm böyle!

Ege demişken, ben küsüm ona. Biraz dengemiz bozuldu. Mesela öğlen ve akşam yemek yeme krizleri yaşıyoruz. Şaşkınım. Kaşıkla beslenmeye geçtiğimzden beri ilk kez böyle bir protestoyla karşılaştım. İlk ergenlik bunalımı diyorum ben buna. Bu mesela beni allak bullak etti. Daha ilerisini tasavvur edemiyorum. Şu an korku içinde öğlen uykusundan uyanmasını bekliyorum. Sabah kahvaltısında bir derdimiz yok ama her öğün kahvaltı yediremem ya.
Bir diğer problem uyku! Daha doğrusu uyku seramonisi. Artık illa kucağımızda uyumak istiyor. Yatağına koyup emziğini battaniyesini verdiğimiz dertsiz çocuk buharlaşıp yok oldu. Yerine yatağa konulduğunda salya sümük ağlayan hatta inat edersen, ağlarken işi kusmaya götüren bir çocuk oldu çıktı. Daha bugün öğle uykusu öncesi inat edip az ağlasın çatlayacak mı? demem üzerine bütün yatağa kusarak ağzımın payını verdi. Zaten bunu çok yapmaya başladı. Anında öğürüp kusuyor. En ufak bir zorlamada veya ağlamada işi kusmaya götürüyor. Ağzına büyük parça geldiğinde kusuyor! En sevdiği şey kusmak olucak diye endişeleniyorum.

Yani bu ara ben ciddi ciddi depresyondayım sorunda çocuğum. Allah'ım henüz erken değil mi?

Bu yemek derdi beni çok geriyor. Ortadan çatlayıvericem o olucak. Hadi uykuyu Allah'a havale ettim. Ne oluyorsa oluyor ben kasmaktan yoruldum dedim ama ya yemek?
Bazı anneler, "Bütün gün ağzına bir şey komadı" diye veryansın ettiğinde, içimden yok len daha neler. İlla yemiştirde seni kesmemiştir illa fazla yedireceksiniz çocuklara derdim. Ama şimdi hak veriyorum. Yemek istemezse yemiyor ve sen bir halt edemiyorsun.

Mutsuzum, şişkoyum (54 kg) evet ömrü hayatımda ilk defa bu kadar kilo aldım. İyiki tatile gitmiyoruz. Kendimi Godzilla gibi hissediyorum. Çok çirkinim ya! Bende Ege gibi yemezsem çok iyi olurdu. Ama sinirlendikçe yemeye başladım. TV izleyip yiyorum. Ben buyum işte! Tüm gün bir biri ardına gelen kopya günleri yaşıyor. Vara yoğa dertleniyor, her söze içerliyorum. Alıngan, sinirli (bir dakika o zaten hep vardı) üzgün bir kadınım ben.

Maziden Bir Kuble

2011-05-31T10:35:00.001+03:00

Bloğun istatikler kısmına girdim dün. En çok okunanlara baktım, içlerinde Hüzün başlıklı yazımı buldum. Bugün 10 aylık bir çocuğun annesi olarak okudum o zaman yazdıklarımı. Yorumları okudum tekrardan ve üzüldüm kendime. Ne kadar sıkmışım kendimi. Yazık! Şimdi bende yazık diyorum kendime ama o zaman ne kadar zorlasamda böyle diyemiyor, kendimi motive edemiyordum. Açık söylemek gerekirse, halen içimde bir yara emzirememek ama üstü kabuk tutmuş bir yara. Amma velakin, bazen biri gelip o yaranın kabuğunu kanırtıveriyor. İstemeden olsa bile canımı yakıyor. Evet hiç anne sütü veremedim ben diyorum ama artık gayet rahat ve aşmış bir ifadeyle söylüyorum bunu. Gel gelelim maskemin altından, Ah! diyorum ne gerek vardı şimdi bunu hatırlatmaya Bu soruya ne gerek vardı???

Neyse, öyle veya böyle büyüyor işte. Hafızasıda zehir gibi mübareğin ve acayip bağımsız. 3. ayından beridir kendi odasında yatan artist bir oğlum var ve geceleri paşa paşa uyur. Hiç burnu akmadı, öksürmedi, ateşlenmedi, dengeli düzenli yemek yer, ağız tadı vardır çok şükür iyi yemek ve baştan savma yemeği ayırt eder ve evet

HİÇ ANNE SÜTÜ ALMADI. N O K T A !!!

Ege 10 Aylık

2011-05-30T19:25:00.002+03:00

Güzel oğlum tam 10 aylık oldu hatta bugün itibariyle 10+1 günlük kendisi. 10 ay önce bugün annesiyle hastahane odasındaydı. Taburcu olamamışlardı çünkü annesinin epizyotemi kesiğine atılan dikişlerinde problem çıkmış, bebeğini normal doğumla doğurup güle oynaya odasına giden biri olarak ertesi günü anestezi alıp resmen ameliyat olmak zorunda kalmıştı. Şans işte ne yapalım diyerek sineye çekmiştik.

Geçen gece yatakta hep o günü düşündüm. Sebebini bilmiyorum. Yok yok aslında biliyorum. Sebep inşallah iki ay sonra oğlumun doğum gününü kutlayacağımız gerçeğiydi. Evet kesinlikle öyleydi. Bu sebepten o gün her anıyla aklıma geldi. Mesela son doktor kontrolünden çıktığımızda doğum alameti filan yok diyen doktora bozum olmuştum. Hastaneden çıkıp sinemaya gitmiştik. O an vizyonda olan Sihirbazın Çırağı filmine gitmiştik. Hamburger yemiştim. Sonra Memo için kot pantalon almıştık. Eve dönünce göbeğimi sevmiştim her zaman olduğu gibi. Sonra saat 22:00 gibi Memo tost yapıcam dediğinde ben istemem dememe rağmen banada yapmıştı ve ben iki tane tost yemiştim. İyiki yemişim zira o tostlarla 24 saat geçirmiştim. Aynı gece 03:00 gibi karnımdaki ağrıdan işkillenip, Lan yoksa doğum sancıları mı bu??? diye kalkıp nihayetinde sabah saat 06:00'da hastaneye gitmiş, harbiden akşam 20:20 gibi doğurmuştum.

Çok güzel bir gündü. Ege'yi doğar doğmaz karnımın üstüne koyduklarında şaşırmış afallamıştım. İşte gerçekti. Gerçek bir bebek! Benim bebeğim. 9 ay boyunca içimde taşıdığım şey buydu. Akıl alır gibi değildi. Ama işte oydu oğlumdu. Avuçlarımın içinde olan, benim dünyadaki en değerli varlığımdı. Ne şahane bir andı.

Böyle işte. Ege 10 aylık oldu ama ben ilk gündeyim halen. Eminim 30. yaş günü içinde o ilk günü düşünecek ve ne şahane bir gündü diyeceğim. Umarım o günleri görmek nasip olur.

Bu ayın en büyük olaylarından biri Ege'nin ergenlik bunalımlarına girmesiydi :) Bu ay bana ileride 15 yaşın nasıl olacağının az buçuk sinyallerini verdi. Sanırım beni hiç anlamıyorsun ANNE! diyeceği günlere minnacık bir zaman kaldı. KORKUYORUM!!!

Şaka bir yana Ege büyüyor ve ben çok mutlu bir anneyim. Umarım bir an önce yeni bir bebeği kollarıma alabilirim. Bu annelik acayip bağımlılık yaratıyor benden söylemesi :)

Seni seviyorum Ege. 10. ayın bir sürü 10 yıllara dönüşsün inşallah.

Geçerken Uğramak Lazım Arada

2011-05-24T17:25:00.000+03:00

Pas tuttum ben iyice. Evde oturmaktan iyice şaşırdım yönümü. Fazla Martha izleyip krize girdim.

Annem Umre'den geçen hafta dönünce, Ege Efendi ile anneme gittik. Bir kaç gün kaldık ve hafta başı gelmesi için sözleştik zira benim işe gitmem gerekiyordu. Memo pazartesi sabahı seyahate çıktı, annem bize geldi ve ben işe gittim. Eve döndüğümde bacaklarıma yapışıp ayrılmayan bir oğulla kalakaldım. Özlenmek ne güzel şey arkadaş, hele evladın tarafından özlenmek. İş dersen şahane vazgeçilmez bir şey. İki ucu boklu değnek işte.
Bu hafta sabah öğle arası iş olmak zorunda ama Allah'tan tam zamanlı ve ayın her günü işe gitme durumum yok. Öyle olsa ona alışılırdı elbet ama böylesi iyi. Arada iş, çokça oğlum.

Ege bu ay çok büyüdü. Ebat olarak değilde, karakter olarak bam başka biri oldu çıktı. Az biraz afacan ama akıllı, problem çözen, baya baya küçük adam hallerine bürünen bir bebek oldu. Bebek dersem azarlayabilir bile. Ön iki dişin yanlarından birer tane daha patlattı. Hepsi bir boy olmasada toplamda 6 dişli bir canavar. Canavar çünkü ısırıyor. Sıklıkla beni ısırıyor hemde. Öpücük ver annecim dediğimde ağzını öne doğru uzatıyor. Yürüme çalışmaları son gaz devam ediyor. Hep ayakta, poposu üstüne oturtmak zor. Evde hiç bir engel tanımadan odalara girip çıkıyor ve kapaklı elektrik prizleriyle oynamak en büyük hobisi. Açılabilen tüm çekmeceleri çekmek, dolapları açıp kapatmak istiyor. Aynayı yalamayı kendine vazife edinmiş durumda. Eğer annemin evi gibi zeminde fayans varsa, yere yatıp yalamak için deli oluyor. Beni sürekli takip ediyor ben nereye o oraya. Aşığız az biraz. Çok seviyoruz bir birimizi. Anlatılmaz tarifi yok yaşamak gerekiyor.

Ben evde onunla harala gürele vakit geçiriyorum işte. Arada Martha aklımı çeliyor Fransız tatlıları yapıyorum. Memo yemiyor ben yiyorum bol tereyağlı meyvalı tartımsı şeyleri. Neyime gerekse akıllanmıyorum bir türlü. Kilo almak için her şey var yani. Üstüne üstlük Klasikleri okumaya and içtim bu aralar. Turgenyev'den tut, Dostoyevski'den çık. Arada Maupassant'tı efendime söyliyim Flaubert'ti derken gerçek dünyayla aramda şöööyle bir yarık açıldı. Kitaba ara verip mutfağa girince şatafatlı adı olan ama benim kısaca astiri visting dediğim o Fransız tatlılarından yapıyorum. Olmadı Güney Kore filmleri izleyip tamamen dağılıyorum. Fakat şaka maka hani o krem bürüle şeysinin üstündeki şekeri yakmaya yarayan o çakmak gibi şeyler var ya hani o alevli olan ondan alıcam ben. Çünkü o olmadan tatlı kişiliğine bürünemiyor. Ondan bitiremiyor Memo tatlıyı. O lazım o! Olmadan olmuyor.

Neyse ne diyordum, işte öyle böyle yaşayıp gidiyoruz. Yazda geldi bu arada di mi?

PIH PIHHH DENEME 1, 2, 3 SESS SEESSSSS...

2011-05-12T18:46:00.000+03:00

Şeytanın bacağını kıramadım gitti. Elim gitmiyor bloguma. Pek hoş beş değiliz :)

Olan biten pek bir şey yok aslında. Bu haftanın en büyük olayı dün aşıya gitmemizdi. Malum bir ara kızamık salgını vardı ve 9. ayda aşı olunuyordu bende aldım gittim oğlanı ama salgın geçtiğinden yeniden 12. aya çekmişler kızamık aşısını. Bizde sevine sevine eve döndük.

Anneler günüyse pek sönük geçti. Ege büyümeden heyecanlı bir anneler günü beklemek pek mümkün değil zaten!

Annemse halen Umre için yurt dışında ve bu sene ilk kez Anneler Günü ayrı kaldık. Sabah kahvaltısını hazırlayıp, bahçeden yabani çiçekler toplayıp su bardağına koyamadım :)
Ben kendi adıma özel günlere pek önem veririm. Ticari filan diyerek ört bas edemem. Yaparım ve yapılsın isterim ama her şey benim istediğim gibi olmuyor tabi!

Bu ara klasiklere taktım. Günlerim Rus ve Fransız klasikleriyle harmanlanmış vaziyette. Kitap ne güzel şey arkadaş. Bütün gün ev insan dolu yemin ederim :)

Hava ısınmadı gitti. Ege'nin yazlık kreasyonlarını evde giydirip mıncıklıyorum habire. Güneş çıksa, bizde gezsek tozsak azıcık.

Pazartesi günü Banucumla Kanyon buluşması yaptığımızda, şarap ve peynir ikilisiyle dönmüştüm eve fakat o günden beri migrenim tuttuğundan içemedim gitti. İlahi adalet mi? yoksa fazla kitap okumaktan mı? tam bir muamma!
Artık cumartesi gecesine diye kavilleştim, şişeyle bakışıyoruz.

Dün dolabımı düzenledim. Tişörtler filan böyle üst üste mağazı stilinde bakalım kaç gün gidicek.
Birde giymediğim kotlarımı çıkardım dolaptan. Benim eşyalardan ayrılamama gibi bir huyum var. Gidişat çöp eve doğru gibi görünüyor. Fakat asıl olay anıları bırakamamak. Eşyalar, kıyafetler hepsinde bir şeyler saklı. Hani kızım olsa ona saklıyım diycem ama kızım yok ve hissiyetım öyle ki, diğer çocuklarımda olursa erkek olucak. Bundan sebep çıkardım, ayıkladım ve dolap daha bir güzelleşti. Sırada Memo'nun eşyaları var. Bir ilham gelincede onlara dalıcam.

Kilo aldım biraz. Biraz??? Çok iyimserim sanım :P
Evde oturmak nasıl kilo aldırıyor? Oturmuyorum aslında. Ege varken oturmak mümkün değil ama nasıl oluyorsa oluyor işte. Aslında işe gitmediğim için stresede girmiyorum. Ege ve ben evde çok mutluyuz. İş demek stres demek. Zira stres demek benim için istediğin kadar ye ama kilo alma demek. Çalıştığın sürece 49 kilo olmak demek. Şimdiyse keyifli mutlu ve 53 kiloyum :) Ne yapalım "Çok yaşa sen Anne :) "
Anne olmak demek azıcık hamur yoğurmaya müsait kolların olması demek bence. Zati çocuk taşımakta kolay iş değil rica edicim yani. O kilolar bana lazım yani bir kere :D

Bu arada annem artık dönsede bende arada birde olsa iş gitsem çok güzel olurdu :)

Yemekte yapmadım. Canımda istemiyor. Aslında Yeliz'de okuyup canımın çektiği körili kremalı tavuk var ama şimdi malzemem yok. Almaya gitmeye üşeniyorum. Yeliz yapıp gelse ne güzel olurdu :D

Ben bu kafayla çok kilo alırım daha. Püühh!...

Elde Var Bir

2011-05-05T12:30:00.000+03:00

Çok parlak bir hayatım olmadığını çocuk doğurduktan sonra daha iyi idrak etmiş bulunmaktayım.

Hasbel kader şuraya iki satır yazı giriyim diyorum, iki cümleden biri Ege şöyle yaptı diye başlıyor. Yok mu başka bir şey? Yok demek ki!

Zati çocuktan önce iş vardı birde yok yere kendime yarattığım problemler. Çocuktan sebep her ikisinede vakit olmadığından, laf dönüp dolaşıp eldeki yegane malzemeye geliyor. Misal şimdi olduğu gibi uyuduğu zamanlar elimi ayağımı kurt yiyor, ciddi ciddi afallıyorum! Yapacağım şeyleri filan unutup, Ege olmayaydı ben nice olurdum diye hayıflanıyorum.

Allahtan bana ait olan hayatımdaki yegane güzellik kitaplar ki, henüz ondan mahrum kalmadım. Bir kitap bir diğerini çağrıştırıyor. Misal okuduğum kitaptaki yazar bir başka yazardan alıntı yapmışssa önceliği o yazar ve kitabına veriyorum. Tıpkı Murakami'nin Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu kitabında Turgenyev'den bahsetmesinin beni direk Turgenyev'e şutlaması gibi.

Ege'nin uyku aralarındaki boşluğu dolduran Turgenyev'e saygı ve sevgilerimi yolluyor, uyanmadan şu bölümü bitiriyim diyorum.

Keyifsiz

2011-05-03T22:22:00.000+03:00

Akşam Memo gelince markete çıktım. Bir saydım tam 5 gün olmuş evden çıkmayalı. İnceden bahar yağmuru eşliğinde havayı koklaya koklaya markete vardım. Saat 19:30 olduğundan bir halt kalmamış sebze reyonunda. Hayalini kurarak geldiğim çileğin tezgahta sadece kokusu kalmıştı. Bari Magnum alıyım dedim oda yok. Çok mutsuz oldum. Eti Puf aldım bende. Öyle kös kös eve döndüm. Yerler ıslaktı spor ayakkabılarımın altı kayıyordu. İtinayla basarak indim bizim hafif yokuş aşağı olan sokağımızdan.

Ege'de bu saat oldu uyumadı. İnatla yatağın korkuluklarından tutunup ayağa kalkıyor. Doğal olarak emziği aşağı atıp duruyor :( işte homurtusu buraya kadar geliyor duyuyorum. Bu gece oğlumun içine çaki kaçtı !!!

Ege 9 Aylık

2011-04-29T13:12:00.000+03:00

Ege bugün tam 9 aylık oldu. Onun sebebine bende bloga yazı girmeye yeltendim inşallah yarım kalmaz.

Bu ayda her ay gibi inanılmazdı. Her sabah yataktan daha başka bir haliyle bana gülümseyen bir Ege vardı. Artık yatağında ayağa kalkıp alınmayı bekleyen, kollarını kaldırıp al beni diyen, öpme eylemini ısırmayla gideren tatlı bir oğulcuğum var benim. Emeklemeye dört nala devam eden, bulduğu her yere tutunup ayağa kalkan her çekmeceyi açmaya çalışan, haşarılığa başlamış bir Ege var artık. Uzun hava söyleyip kafa şişiren, öğle yemeklerinde lezzet arayan( misal kıymasız sebze çorbasını beğenmeyen ama hadi hatırın için yiyorum bir daha olmasın bakışı atan) biri oldu çıktı. Yediğim her şeyden bir parçacıkda ona verirsem sevindirik olan, çıplaklığın hastası olup mümkün olsa su içinde yaşamak isteyen bir Ege'den bahsediyorum. Dört adet dişi olan bir canavar, pipisini keşfetmiş muzur bakışlı bir Ege o.

Bu ay sıklıkla ayağa kalkıp düştü ama acıdığı için değil, düşmeyi gururuna yediremeyip sinirden ağladı durdu. Gözümüzde sıklıkla bir damla yaş oldu.

Bu ayın en büyük şoku ana kucağımızın kırılmasıydı. Doğduğundan bu yana en büyük yardımcım olan (Fisher Price Yağmur Ormanı) canım ana kucağımız daha fazla sallanmaya tahammül edemeyerek kırıldı. Tam Kastamonu seyahati öncesi hemde. Sırf oralarda başım derde girmesin ne olur ne olmaz diye gittik 200 küsur para bayıldık Chicco'nun ana kucağını aldık. Bu sefer ki daha kalın geldi gözümüze lakin Ege içine tıkılıp kalıyor. O bir hafta işimize yaradı çünkü ana kucağında sallanarak uyuyor kendileri fakat İstanbul'a geldikten sonra ben,
kesin surette yatağında kendi kendine uyutucam diye and içtim. Her zaman olduğu gibi benden önce o istedi bunu ve beni hiç zora sokmadan kendi kendine sere serpe yatağında uyumaya geçti. Zira sıkışıp kalıyor rahat edemiyor oda fark etti ve yatağında uyumayı kendi seçti. Umarım geri dönüşü olmaz. Geçici bir tercih değildir. Lakin bana bu düzeni kendi seçtiği için değişecek gibi gelmiyor. Neyin ne olduğunun o kadar farkında ki bir tek konuşamıyor.

Bu ay her sabah uyandığında bizim yatağa alıp birazda orada takıldık. Benim saçlarımla oynamaya, babasınınsa göğsüne yatıp uyumaya hasta oluyor. Karşılıklı top oynuyoruz ve okuduğumuz bir kitaptan bir şeyleri kitap olmadan ezbere okuduğumda oturup dinliyor ve gülüyor sonra hemen fiti fiti emekleyip kitabı getiriyor. Deli ediyor beni bu hareketi :)

Çekmeceleri ve dolapları açmaya başladığından emniyet kilitleri taktık. Bebeklere ait her şey gibi bu zımbırtılarda bence çok para ama gerekli! Yürümeye başladığında klozet ve bazı dolaplar içinde emniyet kilidi gerekecek ama şimdilik onları sonraya bıraktık.

Bu ay hep yavru kedi gibi ayak altlarında dolandı durdu.

Arkamı bir dönüyorum Ege. Eline filan basarım diye korkuyorum :) Yerden bana böyle mıyıl mıyıl bakışına hastayım. Aramızda başka türlü bir bağ oluştu sanki. Artık sevgimin karşılığını alıyor olmak daha bir başka. Onun bana sevgi gösterisinde bulunması çok başka bir şey anlatılamaz. Kafasını omzuma koyuşu veya ben mutfaktayken pıtı pıtı emekleyip beni bulması, eşikten önce kafasını uzatıp Ayyy! oğlum gelmiş nidasını duyunca keyiflenip yanıma gelmesi tarifsiz duygular yaşatıyor.

Bu ay ceviz ve balığa başlandı. Aslında balığa başlanacak ama bu mevsimde çiftlik balığından başkası var mı? Balığı daha tattıramadım cevizide öğütüp kahvaltısına koyuyorum. Biraz temkinli gidiyorum gibi. Belki ikincide daha rahat olucam ama Ege biraz kitaba bakılarak büyütülüyor gibi :) Yiyecek konusunda yani. Fakat bu aralar tadımlık kendi pilavımdan filan tattırmaya başladım.

Öyle böyle ilerliyoruz işte. Ege beni büyütüyor, ben Ege'yi.

Terelelli

2011-04-09T12:39:00.000+03:00

Bir deyin bana bir deli ben miyim? Seyahat hazırlığında zıvanadan çıkan deli gibi hazırlık telaşına düşen tek insan evladı ben miyim? Envai çeşit hazırlık listesi yapan ve ciddi ciddi bu yapıldı, bu yapılmadı diye çentik atıp duran tek insan ben miyim?

Söyleyin hıı?

Bir seferde telaşa düşmeyeyim desemde na-mümkün. Yarın sabah yola çıkıyoruz inşallah. Ege babaanne ve dedesine doğru yola çıkacak. Kastamonu/Taşköprü bekle biz geliyoruz. Zira ben sefere çıkan padişah edasındayım. Bin türlü hazırlık içindeyim. Neredeyse Ege'nin dolabında ne varsa bavula koydum. Hiç içmemiş olmamasına rağmen ilaçları tedarik ettim. Mamaları bezleri hatta taze patatesleri ve organik yumurtaları dahi hazır. Ya orada bulamazsam diye mazallah evi yüklenip götürücem yanımda. Park yatağı, mama sandalyesi, ana kucağı ve yeni aldığımız yürüteç baş eleman olarak yanımızda gidecek. Bu arada arabada yer kalırsa bizde binecez ama bu gidişle Memo beni arabanın üstüne bağlayacak gibi.

Çok kararlıyım hazırlanacak her şeyi bugün bitirecek ve kapının yanına yığıcam. Sabah uyanınca Ege kahvaltı edecek ve giyinip çıkıcaz. Memo ve ben kahvaltıyı yolda yapıcaz. Bu hesaba göre 9:30'da arabanın kontağı çalışmalı diye şartlandırdım kendimi. Görücez bakalım.

Bu arada ben dün yine ofisteydim ve vücudumda başlayan kırgınlık hepten artmaya başladı. Ben böyleyimdir koca kış hasta olmam yaza girerken kuvvetli bir grip atlatırım. Olmasın böyle bir şey. Ege hasta olmadı diye sevinirken şimdi kasaba yollarında griple uğraşmıyım lütfen. Bende ne var ne yok yutuyorum, içiyorum. Memo psikolojik diyor ama boğazım şişti işte benden iyi mi bilecek?

Şimdi gidip Memo'nun gömleklerini ütüleyip onun bavulunu hazırlamam gerek. Zira o bizi Taşköprü'ye bırakıp aylık Karadeniz bölgesi müşteri ziyaretlerini yapacak daha sonra hafta sonu yanımıza gelecek ve dönücez. Dolayısıyla hazırlamam gerek iki ayrı valiz ve hiç yoktan ütülenmesi gereken koca eşyaları var!!!

Ama önce limonlu tarçınlı bir şey içmem gerek. Psikolojik değil hastayım işte...

Puslu

2011-04-05T15:26:00.000+03:00

Hayat öyle hep aynı düzende akıp giderken araya küçük nüanslar giriyor. Mesela şimdilerde işe gitmek hayatımın güzel bir nüansı oldu. Ne ironi ama! Bu ay işe gidebileceğimi sanmıyorum zira önümüzdeki hafta Kastamonu/Taşköprü gezimiz var. Babaanne ve dede ziyareti yapılacak. Ben dönünce annem 20 günlüğüne Umre ziyareti için kutsal topraklarda olacak. Dolayısıyla Ege'nin bırakılması mümkün değil.

Geçen hafta her gün sabah-öğle arası işe gittim. Sabahları kahve çörek ikilisiyle kahvaltı yaptım eve dönerken kitapçılara uğradım.

Geçen haftanın ganimetleri bunlardı.

Nazlı Eray'ı kaç zamandır almak istiyordum muradıma erdim. Anı kitaplarını bir ayrı severim. Nazlı Eray'ın annesine aşık oldum bu arada. Çok güzel bir kadın çok.
Murakami'yi bir haftalık seyahatimize sakladım ama dayanamıyorum zira Murakami gidip gelip ucundan tırtıkladığım çıtır bir ekmek gibi.

Şu bloglar kapandı açıldı ya, mundar oldu sanki. Elim bloga gitmiyor. Aklımdaki şeyleri yazamıyorum. Bir tutukluk var. Sanki sevgilimle arama yalan girmiş gibi. Ayrılıp barışmışız gibi. Yine eskisi gibi olsun istiyoruz ama artık asla eskisi gibi olamayacağını ikimizde biliyoruz.
Nazlı Eray'ın ilk aşkının ismide Ege. Lakin gençlik aşkı kırık bir kalple İstanbul'dan kaçmasına sebep olmuş.

Benim Egecim kalp kırar mı acaba ? Yok yok yapmaz benim oğlum öyle.

8. Ay

2011-03-31T13:08:00.000+03:00

Ege taaaaaaaam 8 aylık oldu. Hemde iki gün bile geçti :)

Çok tatlı çok minnoş bıcı bıcı bir şey. Giderek büyüyen akıllı bir oğluş kendileri.
Artık tam manasıyla emekliyor. İleri geri çapraz gitmediği delik köşe kalmadı. Tabi dolayısıyla o tatlı kafayı vurmadığı eşya kalmıyor. Salı günü tok! diye kapıya vurdu kafasını ilk gerçek darbe. Ödüm koptu. Gerçekten düşe kalka büyülüyor demek ki!

Ciddi ciddi yürüteç almayı düşünüyorum. En azından tuvalete veya mutfağa gitmek icap ettiğinde içine koymak için. Doktor alma demişti ama bilemiyorum en azından günde 5-10 dk. yanından ayrıldığımda koymak için almayı düşünüyorum. Bu konuda bir akıl verin alıyım mı?

Geçen pazar sahile yürüyüşe gittik. Açık konuşalım bu pusetle ilk gezmesi çocuğumun :) Ama artık daha sık çıkartacak annesi. Hava güzelleşti artık.

Araba koltuğunda hiç sorun çıkarmıyor hatta çok ciddi olur genelde. İlk kez kıkırdadı bu sefer. Oyunlar yaptı bana :) Pazar günü artık araba koltuğu aldık Ege'ye. Ana kucağı dar geliyor. 9-18 kiloya terfi etti. Şu malum alışveriş festivali var ya ondan sebeplendik. Chicco'dan 790 TL olan koltuğu 390'a aldık.

Bende bu hafta hep işe gittim yarım gün. Bugün evdeyim yarın yine gidicem.
O koşuşturmayı gerçekten özlemişim ve o olmadan ben olamıyorum ne yazık ki!

Salı günü öğlen işten çıkıp Memoyla beraber Taksim kaçamağı yaptık. Kahve içtik hızlıca ve o işe gitti ben eve oğluma.

Günler çok çabuk geçiyor. Oğlumla hayatın tadına doyulmuyor :)

Hadi Bakalım Bismillah

2011-03-26T13:42:00.000+02:00

Bloglar açıldı mı? Bir var bir yok. Az önce yoktu mesela ve fakat şu an var. O halde hızlıca bir şeyler yazıyım dedim. Çok gerekli ya! Allah muhafaza meraktan ölünmüş olunabilir !!!

Aslında hiç bir değişiklik yok. Benim kişisel gelişimimde bir arpa boyu yol gidilemedi halen fakat Ege pek bir değişti.

Kendisi her yöne emeklemeye başladı. Genelde emeklemeden ziyade en kısa yoldan nasıl ayağa kalkılır ki? problemiyle haşır neşir. Sürekli elleri yerde ayak ucunda yükseliyor amuda kalkacak gibi :) Diş konusunda biraz zorluk yaşıyoruz. Üst dişleri halen çıkmadı eller hep ağızda ve biraz iştah azalması baş gösterdi. Biraz zorlarsan anında öğürüyor zaten. Bu hafta gece uykuları çok fena hale geldi. Mütemadiyen gece üç veya dört gibi gözleri kapalı ağlıyor. Kucağıma alıyorum sallıyorum iyi güzel uyudu sanıp yatağa koyduğun an gözlerini sana dikip ağlamaya başlıyor. Bölük pörçük uykularla bir hafta geçti. Şu diş jelinden aldık geçen gece yatmadan sürelim dedim demez olsaydım :( bütün akşam yemeğini kustu. O jel ne menem bir şey ben bile kusacak gibi oldum tadınca. Ege'nin hassas midesi annesine çekmiş belli.

Alt açma veya üst baş değiştirme tam bir kabus :) Bir dakika sabit durmuyor. Kaka temizliği tam bir cehennem azabına döndü. Kuzu kıymasının geri dönüşümü pek bir fena oluyor. Böööğğkk!!!

Bende kendimi Mentalist izlemeye verdim. Son sezonun bir iki bölümü kaldı zor anlara saklıyorum. Mentalist dizisindeki Ajan Cho benim en sevdiğim arkadaşım olurdu eğerkim tanışmış olsaydık. En çok onun karakterini seviyorum :)
Sonra bir iki film izledim ve Keyif Evi'ni okudum. Elimdeki kimi kitapları yeniden ezber ettim filan.

Böyleyken böyle oldu işte. Resim ekliyim dedim olmadı. Bu bloglar açılmadı galiba di mi?

Harala Gürele

2011-03-09T06:44:00.000+02:00

Sabah 06:18 ben henüz yatağıma gidemedim. Neden? çünkü çalışıyorum :( Evet evden çalışmak böyle bir şey işte. Dışarıda kar yağmış az önce perdeyi açınca gördüm. Oğul mis gibi uykularda yatarken annesi tıkı tıkı bilgisayar başında çalıştı durdu. Lakin evde ofisteki gibi hızlı çalışamıyorum ne yazık ki!

Bugün tam gün ofisteydim ve oğlumu çok özledim. O beni daha çok özlemiş. Sıkıldı dedi annem. Öğleden sonra somurttu dedi. Tüm gün evde olmamak kabus gibi bir şey. Bunun sürekli olduğunu düşünemiyorum. Tüm gün çalıştım sonra evde devam ettim hiç uyumadan ama çakı gibiyim. Zerre uykum yok uyuşuk değilim hatta birazdan makinaya kirlileri atıcam garip doğrusu. Saat sekizde Ege uyanacak ve onunla yeni güne merhaba denilecek. Başka zaman olsa öldüm bittim derdim oysa şimdi uykusuzluk veya yorgunluk bir şey ifade etmez oldu. Geçen haftadan beri yoğun iş temposuyla harmanlanmanın sonucu migren ataklarım tavan yaptı ama sürünecek zamanım olmadığından bol ağrı kesici yutulup geçmiş gibi yapılarak günü kurtarma çabasında harmanlandım gitti.

Ben böyle debelenirken bloglar kapandı yine!!! Az önce DNS ayarlarını değiştirip girdim bloggera. Gün geçmiyor ki insan memleketinde yeni bir hayal kırıklığına uğramasın değil mi? Ağız dolusu okkalı sundurmalı küfürler edicem karışmayın zira uyarıcı madde kullananlardan bile enerjik bir haldeyim şu an. Düz duvara tırmanabilir parende ata ata mutfağa gidebilirim. Her an her şey olabilir yani.

Hımm ne demiştim evet evet uyumadım ama manyak gibiyim hiç yorgun değilim zihnim acayip açık demiştim. Öyle öyle valla süperim yani. Birazdan annelik mesaim başlayacağı için filan acayip enerjik hissediyorum kendimi. Karda yağmış zaten Oh! mis gibi. Ben görmedim tabi yağarken perde kapalıydı zira ben çalışıyordum. Zaten çalışırken nasıl görücem ben dışarıyı perde çekik kitlenmişim ekrana. Cezayir'de saçma salak bir gökdelenler silsilesi yapılsın diye debelenirken ne işim olabilir karla filan. Lütfen yani çalıştım ben borumu kardeşim. Evet aslında boru. Tesisat borusu lakin bağlanamıyor o konuştuğumuz yerden kiriş var zira. Kirişin ordan geçmiyor boru. Eee! nerden geçecek peki? işte ben onu düşünürken kar yağıyor İstanbul'a ve benim hiç haberim olmuyor. Boru geçirilebildi mi peki? En münasit yerden itina ile!!!

Hımm ne demiştim evet evet uyumadım ama manyak gibiyim hiç yorgun değilim zihnim acayip açık demiştim. Birazdan Ege uyanacak ve ben zıpkın gibi hazır olda karşılıycam demiştim.

Birde kar demiştim yağmış öyle habersizce...

Egecik

2011-02-22T12:46:00.001+02:00

Küçük Bey öğle uykusunda bende biraz hovardalık edip kendime Türk kahvesi yaptım höpürdetiyorum. Kahve yanına en çok fıstıklı minik lokumlar veya badem şekeri yakışıyor bence. Şimdilik sedece kahveyle idare ediyorum.

Ege bu aralar epey bir büyüdü sanki. Hareketler filan bir değişti. Ne ara ne çabuk? Geçen gün kucağıma aldım konuştum. Çocuk sen kimsin? benim minik bebeğim nerede? Sen ne ara geldin? kıkır kıkır dinledi beni :)

Zaten bolca konuşulsun başka bir derdi yok. Ama o hiç konuşmuyor. Çığlık atmaz mesela en fazla kumru gibi guruldar arada. Sinirlenince ıııııhh der, arada enne enne aniihh der o kadar :) Ama acayip dinliyor ve anlıyor kerata. Bence sürekli kaydediyor ve birden bana lütfen akvaryumun önünden çekilir misin anne? diyecek gibi geliyor :D

Bugünlerde keyfimiz ala. Dişlerimiz hep dışarıda evet iki tane olabilir ama anneyi ısırmaya fazlasıyla yeterli.

( ŞIPSEVDİ )

Bu aralar en sevdiğimiz şey ana oğul koltukta sıkışarak oturmak. Kafamızı arada kaldırıp annenin yüzüne bakıp sırıtmak pek keyifli. Bak anne beraber ne mutluyuz di mi? der gibi bir hali var :)

Emekleme çalışmaları son gaz devam ediyor. Dizleri üstünde durabiliyor ama ileri gitmek yerine geri gidiyor. Telefonda konuşurken hiç ses çıkarmadan dinliyor ve gülüyor. Telefonda konuşan kişiye çok saygılı evladım gıkını çıkarmıyor :)

Bu ayda neredeyse bitti ve Ege tam 7 gün sonra 7 aylık olacak. Şaka gibi. Gerçekten inanamıyorum ne ara geçti bu 7 ay?
Şimdilerde 30 yaşından sonra anne olan her kadın gibi keşke diyorum keşke daha önce olsaydı...

Neyse, önümüzdeki maçlara bakıcaz artık :D

Mimci Geldi Hanııım

2011-02-19T11:45:00.000+02:00

Sevgili Judy bana eğlenceli bir mim göndermiş. Derhal cevaplıyorum :)

1-Gün içinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey:

Sanırım buna direk Memo'nun eve çiçekle gelmesi diyebilirim. Duydun mu Memo???

2-Gördüğün zaman eğer almazsan uyuyamam dediğin şey:

Güzel şarap kadehleri sanırım :)

3-Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey:

Valla hiç diyet yapmadım ama çok iradeliyimdir. Bir diyeti bozduracak kadar deli olduğum bir yiyecek yok ama meyve yemeden yaşayamam bu sayılır mı?

4-Uğurun var mı, uğurun?

Yok.

5-Kendine en yakıştırdığın renk:

Pek rengarenk giyinemedim ben. En sevdiğim renk Gri, siyah ve lacivert birde asker yeşilini severim :)

6-En sevdiğin takın:

Yüzük tabi. Arkasından küpe gelir her daim :)

7-Takıntın?

Çok :( Mesela, küpesiz sokağa çıkamam.

8-Bavulum çoktan hazır,gitmek istediğim şehir,ülke?

Bağ bozumu Fransa :)

9-Ben bu şarkıyı duyunca şakırım:

Mory Kante Yeke Yeke :D

10-Solunda ne var?

Pencere ve puslu bir hava :)

Bende İmge , Yeliz , Vejetaryen kedi, Funda ve gSd Hanımları sobeliyorum. Tez zamanda cevap bekliyorum :)

Sülümaaaan Nerdesiiiiin?

2011-02-17T22:07:00.002+02:00

Bende bir adet Sülüman istiyorum :) Canım sıkıldıkça Sülümaaaan diye bağırasım var. Bugün evde dekorasyon günüydü yine. Ege'de tenis maçı izler gibi kafasını bir sağa bir sola çevirip beni takip etmeye çabaladı. Sık sık bu nasıl durdu sence Ege? Ne yapalım oğlum? İyi mi? gibi sorularıma sakin sakin sırıtarak, beni deli bu kadın edasıyla süzdü durdu.

Bir haftayı daha böylece bitirdik gitti işte. Önümüzdeki hafta itibarıyla Ege Bey et dünyasına geçiş yapacak. Kıymayla başlıyoruz bakalım. Dana etleri daha hormonlu yem yediğinden kuzu eti önerdi doktor. İlk besinleri en azından organik sebze meyve ve hormonsuz etten oluşsa iyi olur dedi. Elimden geldiğince düzgün bir şeyler yedirmeye çalışıyorum ama bunu delilik aşamasına getirmedim. Et konusunda hak verdim kuzudan kıyma çektirmek mantıklı geldi birde artık nerede köy tavuğu? nerede tavuk suyuna çorbanın şifası? o sebepten organik tavuk adında satılan tavuklardan almaya çalışıcam. Amaaan ne kadar uzattım di mi? İşte tam burada Sülümaaaan diye bağırabiliriz.

Ay! sahi o neydi öyle yahu? Kadın ortadan ayrılıyordu şehzade doğurucam diye. Bu ne abartı??? Normal doğum fobisi olanlar hepten tırsmıştır :)
Yıllardır sinemada dizide doğuran kadınları böyle feryat figan göstere göstere kadınları korkutup durdular. Bir son verilsin artık. Tamam az biraz zorluğu var ama gırtlak patlatırcasına bağırmak nesi? Öyle bağırarak bebeği itemezsin zaten.

Aaaayyy! Sülümaaaannn nerdesiiiiin ???

Madde Madde

2011-02-16T15:36:00.002+02:00

Pazartesi günü aşı oldu Ege. 6. ay aşıları taaam 4 tane. 3 tane bacaktan bir tane ağızdan. 5. ay kontrolüne sağlık ocağına giderseniz ikisini o ay yapıyorlarmış ama biz kontrollerimize kendi doktorumuza gittiğimizden sadece aşılara gidiyoruz. Deselerdi o zaman 5. ayda giderdik çünkü ilk defa aşıdan sonra ateşlendi Ege. Bugün ancak kendi havasına döndü. Bir kaç gün mızırdanır ateş olur demişlerdi.

Bu pozda aşıya gitmeden evvel maskaralık yaparken :)

Sevgililer gününde Memo bana Paşabahçe'den bardak çanak almış :) Biliyor seviyorum böyle ıvır zıvırı. Bende hevesle ne çıkacak diye bakınıyordum ama aslında asıl hediye yerden boncuk boncuk bana bakıyordu :)

Bende Memo'ya Eti Puf aldım tabiki :) Çünküm Memo Eti Puf'u çok sever :D

Ege Efendi mama sandalyesini pek sevdi. Öyle oturmam sıkıldım filan yok ama sadece mama yerken ve sonrasında bi 10 dk. hazım etme süresinde oturuyor. Zaten yemek dışında oturtmuyorum.

Garson bi bakcan mı? Gelmedi benim yoğurdum halen.

Bugün bir iş teklifi aldım gururum okşandı. Düşünülmek aranmak güzel şey. Teklifte gerçekten güzeldi. Para filan şimdikinden daha evlaydı lakin hiç düşünmeden sağolun oğluma bakıyorum ben dedim. Tam zamanlı çalışmam mümkün değil. Hiç içimden pişmanlıklar keşkeler filan geçmedi.

Böyle bir şey varken pişmanlıklara hayatımda yer olamaz zaten :)

Böyle işte...

Miskin

2011-02-15T22:49:00.000+02:00

Miskinlik ve üşengeçlik her yanımı sarmalamış durumda. Bir tek oğul bu bulutun dışında. Onunla ilgili şeylere hiç üşenilmiyor gelgelelim kendimle ilgili her şeye acayip üşeniyorum.

Bloga yazı yazmayı çok istememe rağmen elim tuşlara gitmiyor. Halbuki bir sürü şeyden bahsetmek istiyorum ama...

Çektiğim çok güzel kareler var lakin makineden bilgisayara kopyalamaya üşeniyorum. Hele en sinir olduğum şey yorumlara cevap yazmıyor olmam. Bu durum çok sinirimi bozuyor. Çünkü bloga başladığımdan beri mümkün olduğunca cevap yazmışımdır ama son zamanlarda doğru düzgün cevap yazmıyorum kendime söyleniyorum.

Evde bile miskinliğim had safhada :( Utanmasam banyo bile yapmıycam. Böyle bir ölü toprağı serili üstüme. Bir silkelenmek kendime gelmek istiyorum ama dedim ya üşeniyorum...

Öyle Bir Gün

2011-02-14T22:30:00.000+02:00

Yazacak ne çok şey var ve aslında yazacak hiç bir şey yok...

Kitap

2011-02-12T17:56:00.001+02:00

Ne zamandır fırsat kolluyordum almak için. Fırsat ancak dün ele geçti. Ofisten çıkıp Rumeli caddesine sapıverdim çünkü orada Remzi Kitabevi var. Oradan alınan kitapların bende yeri başka. Bilhassa görür görmez vurulduğum ve çok seveceğimi bildiğim kitapları hep oradan alırım. Usul adet böyle.

Tıpkı çıkar çıkmaz kapağına vurulduğum Patti Smith'in kitabının da alınması gereken tek yerin Remzi olduğu gibi. Bu sebepten İdefix'ten filan gelen e-maillere bakmadım hiç.

Sevemiyorum internetten kitap almayı hiç sevemiyorum. Hepi topu bir kez sipariş verdim zaten ama ı-ıhh içime hiç sinmedi. Böyle ele alınıp sayfalar çevrilmeden, kitabın kokusunu alamadan, içinde ayraç var mı? yok mu? merak içinde bakınılmadan kitap almayı sevemiyorum.

Misal illaki önde duran kitabı değil de, bir veya iki arkasındakini almasam içim rahat etmez. Dünde aynen bu ritüelleri tekrarlayıp kitabımla döndüm eve.

Çok sevdim. Zaten biliyordum seveceğimi ama yinede...

Neyse Patti Smith dinledim bugün ve bolca kendimi dinledim bu sayede. Dün metroyla eve dönerken mesela çok düşündüm ben. O kısacık yolda çok şeyler çözümlerim hep. Meğersem depresyonum bundanmıymış ne? Metroda çözümleme yapamamaktanmıymış acaba? Mış muş işte. Bir müddet gitsin gelmesin bu depresyon bana. Gelince pek uzun kalıyor misafirliğin suyunu çıkarıyor.

Hiç olmuyor hiç.

Ofisten Bildiriyorum

2011-02-11T11:03:00.003+02:00

Keyfim yerinde. En gıcık olduğum işleri bile özlemişim. Misal asma tavan yerleşimi!
Eskiden homur homur asma tavan yerleşimi yaparken, bugün bir melek sükunetiyle minik minik sprinkler ve havalandırma menfezleri döşeyerek çalışıyorum. Elektrikçinin apliklerine veya asma tavanı barisolle kaplayan mimarlara hiiiç ama hiç sövmüyorum.
Hepinizi seviyorum mimarlar ve statikçiler ve siz evet siz elektrikçiler sizleride seviyorum. Lakin sadece yarım gün çalıştığım günlerde seviyorum ona göre :)

Geçen Haftadan Kurtulma Çabası

2011-02-04T23:26:00.002+02:00

Günlerdir sıkıntı içindeyim. Aslında çoktandır öylede bardağı taşıran son damla malum son posttaki kendime lanetler okuduğum olayla aldı başını gitti. Olayda şu;

Ege ana kucağından yere düştü! Zaten arık götü yerde duruyordu kısmen yerde yatıyordu ama yinede düştü işte. Bir anlık gafletim ve onun yerde yatan şaşkın ağlayan suratı gözümün öününden gitmedi bir türlü. Allah muhafaza daha ciddi bir şeyler olsa ben insanlıktan çıkıcam demek! Sadece 1 dakikalığına biberonu mutfaktan almaya gittim ve oluverdi. Ah! kör olasıca ben yok mu? Var ne yazık ki var! Bana iyi bir ders oldu zira o gün kendi kendime böbürleniyordum hiç düşürmedim zarar vermedim bla bla bla... al sana dedi Allah buyrunuz sopam. Biraz daha keleşlenirsen bir boy büyüğü var.

Böyle işte. Bu düşme olayını bahane eden sevgili depresyonum gelip çöküverdi omuzuma. Şimdilerde iki büklümüm. Birde bu hafta işe başlayamadım patronum Amerika'ya gitmiş. Böyle planladığım bir şey yolunda gitmezse deliriyorum ben ya! Ne fren kaldı ne balata... Dolayısıyla işe başlayamamak bir yandan, benden anne olmuyor galiba sorunsalı diğer yandan didik didik etti çıktı. Bende insanım kardeşim sıkıntıdan dudaklarım uçukladı Arap bacıya döndüm. Bir mola rica ederim, lütfen ya!

Durumlar budur. Evde durmak adamda kaşıntı yaptığından her ev hanımı gibi bende ev eşyalarının yerini değiştirdim. Yeni düzenlemeye göre yatak odamda bir adet tekli koltuk var! Jacob koltuğu ve ben bakışıyoruz! Sıkıntıdan ne yaptığımı biliyor muyum? Bana bulaşmayın durumum ortada işte.

The Mentalist'i izlemeye başladım bu hafta. Ege uyuduğunda bende abur cubur ne varsa alıp dizi izliyorum. Kimi stresliyken kilo alır bende tersine veririm. Bir iki hafta daha bu istikrarda gidersek podyuma bile çıkarımn hayırlısıyla.

Ege Bey'de beni üzüyor bu hafta. Ne olduysa akşam uyku düzeni bozuldu. Kendi kendine uykuya dalamıyor bir türlü. Memo'da onu göğsünde uyutmaya alıştırdı hepten şaştım. Zaten sinirliyim birde onun düzen bozukluğu beni hepten gerdi. Sonra kızdım bugün kendime. Yahu dedim kurulu bebek mi bu? Hep aynı istikrarı bekleme. İstediği gibi uyusun karışma. Bırak babasının göğsünde uyusun bu ayda ne olur? Hiç! Düzen delisi manyak karı, uzak dur çocuktan bozma sinirimi dedim. İyi yapmışım di mi? Arada kendime ayar çekmezsem Ege benden çok çeker, çekmesin.

Ege artık evdeki üçüncü kişi olduğunu her haliyle belli ediyor. Kızıyor, seviyor, talep ediyor. Velhasıl büyüyor. İyiki var. O olmasa şu hayat ne kadar boş geliyor bana anlatamam.

Medusa

2011-02-01T22:05:00.004+02:00

Şu an o kadar kederliyim ki...
Çok üzgün ve yorgunum. Kendinden sıtkı sıyrılmış biriyim. Nefret ediyorum kendimden!
Uçurumun kenarından boşluğa bırakıvermek istiyorum kendimi.

Saçmalıyorum di mi? Ama yok az bile söyledim.

Bugün benim ihmalkarlığım yüzünden Ege zarar görebilirdi. Bu sebepten kendimi lime lime kessem şimdi gıkım çıkmaz. Hatta bir kırbaç olsa kendimi kırbaçlamaktan çekinmezdim belki ancak o zaman kendime olan öfkem biraz dinerdi.
Nefret, nefret, nefret ediyorum senden RUHDAGI!

Insomnia

2011-01-31T07:40:00.006+02:00

Ege bu gece beni hiç uyutmadı. Saat başı kalktım emzik verip üstünü örttüm. Kalk yat, kalk yat başım döndü. En son saat yedide mama verdim biraz yedi sonra döndü kıçını uyumaya. Bende hiç uykusuz gibi değilim. Cin gibiyim hatta :) Başka zaman olsa yataktan kalkmak tam bir işkence olurdu. Gece geç yatmışım ve sabah işe gitmem gerek diye bir sürü söylenirdim. Üstüne üstlük pazartesi sabahı varın siz düşünün!

Lakin bebek olunca normalde sarhoş gibi olacağınız durumlarda cin gibi uyanık olup duruma el koyuyorsunuz. Daha o odasında mık derken ben kulaklarımı dikip tazı gibi doğruluyorum yatakta. Söylenmeden, sinirlenmeden odasına gidip, bilmem kaçıncı kez emziği verip, pişşş diyerek battaniyesini örtsün diye eline veriyorum. İlla yüze sürülecek o battaniye.

Dün akşam yatmadan evvel Yeliz'in eski yazılarına bakmıştım. 7., 8., 9. ay yazılarına göz attım. Azcık kopya çekiyorum evet :) Hangi aydı unuttum ama aynen benim dün gece yaşadığım gibi bir gece geçirmişti. Bende üzülmüştüm birde sabahında işe gitti bu kadın diye. Al işte madem üzüldün bu gecede sen buyur dercesine cosmosun bir armağını oldu dün gece. Fakat ben işe değil salona geçip gevezelik ediyorum burada. Bu durumun değişmesine az kaldı. Yarın sabah işe gitmem gerek çünkü ay başı ve ben 6. ay sonuna kadar kullandığım iznimi bitirdim. Yarın 2-3 saatliğine işe gidip, bilgisayarıma Autocad yükletmem ve ofisteki dosyalarımı yedeklemem gerek. Kolumun altında bir projeyle eve gelebilecek olmam beni bu sabaha böyle dinç başlatmış olabilir mi? Nedenini bilmiyorum ama çalışmak kelimesini telaffuz etmek bile kendimi daha iyi hissettiriyor. İşte bu sebepten, yarın iş günü olmadığından Banu eve gelecek sabahtan ve ben yola koyulucam. Annem gelemiyor zira onun evde tesisatçı beklemesi gerek.

Yarın sabah Banu'ya talimatları okuyup, endişelenecek bir şey yok diye kendimi teskin edecek ve sağda solda oyalanmadan koşa koşa eve dönücem.

Şimdilik bu sabaha Megadeth dinleyerek başlamak ve sonrasını sonraya bırakmak en güzeli.

Günaydın :)

6. Ay

2011-01-29T17:03:00.005+02:00

Ege altı aylık oldu bugün. Tam altı ay...
Mis gibi, güzel, her biri bir birinden keyifli aylardı. Yani bugün tam yarım yaşına girdi oğlum. İnşallah bir altı ay sonra bugün, pastasının üstünde ilk mumuna gülen gözleriyle bakıyor olacak.

Bu ay bir çok şey oldu. Mesela tam olarak katı mama dünyasına geçti. Yoğurda aşık, sebzeleri ayırt etmeden yalanarak yiyen, meyvalardan tatlılara göz kırpan biri oldu çıktı. Her yediği kaşıkla yüzüme kocaman bir gülümseme yerleşiyor. O yiyor ben doyuyorum. Sonra yere battaniye üstüne bıraktığında, illaki sürüne sürüne halıya ulaşıp hemen ellerini oraya pat pat vurması, artık yaramazlık yapıyorum naber bakışları filan tam yemelik oldu. Belki şimdi motorla Katmandu'ya gidemez ama döne döne ve göbek üstü sürünerek filan azmedip gidecek gibi. Potansiyel mevcut ;)
Artık güldüğünde bize göz kırpan ışıl ışıl iki adet dişi var ve beni bulduğu her fırsatta ısırmayı görev edinmiş bulunmakta. Sonra gel dedğimde filan kollarını uzatıyor. Hatta belini, poposunu kaldırıyor ki hemen havalansın.

Artık kendi başına uyuyor, beni üzmüyor hiç. Battaniyesini yüzüne çekip uyuması bana beni hatırlatıyor. Bende uyurken ışığı hiç sevmem.

Ne biliyim işte daha sayısız güzellikler olmuştur ama akılda kalmıyor işte. Her gün yeni bir güzelliğe kalkıyoruz zaten. Kucağımda uyukladığı anlarınsa tadına doyum olmuyor.

Altı aydır her sabah onu yatağından almaya gittiğimde, yüzündeki o gülümseme içimde havai fişekler patlattırıyor. Bu benim mi? diye söylemeden duramıyorum.

Hafta Biterken

2011-01-28T10:15:00.007+02:00

Koca hafta geçti gitti hiç bir şey anlamadım. Günlerin nasıl bittiğini hiç bilmiyorum zaten. Özellikle katı gıda olayına girdiğimizden beri bir hengamedir gidiyor. Her sabah öğlen için taze sebze çorbası hazırlıyorum, eğer yoğurt bitmişse yoğurt mayalıyorum, kuşluk vakti meyva öğünü var aman geç kalınmasın derken bir bakmışsın akşam olmuş. Kendi kuyruğunu kovalayan bir köpek gibiyim :) Olduğum yerde dönüp duruyorum. Başlarda tıpkı Ege ilk doğduğu günlerde bocaladığım beslenme ritüeli gibi bir halde oldum. Yer mi?, beğenir mi? stres oldum her zaman olduğu gibi. Ben öyle elimde kaşık arkasından koşacak bir tip değilim. Yemiyorsa zorlamıyorum. Yerse zaten kabul buyuruyor. Sebze çorbasını içiyor memnunum. Bu hafta kereviz ve pazı gibi sebzelere geçtim ve çorbaya hep bir parça kuru soğan koymayıda ihmal etmiyorum. Havuç ve patates çorbanın temel malzemesi zaten. Genelde irmik koyuyorum ve 1 tatlı kaşığı zeytinyağı. Ege Bey çok sulu değilde, daha koyu olmasını arzu ettiğinden bende koyu yapıyorum. Takriben 125-150 gr. kadar yiyor. Yoğurduysa çok sevdi. Bu konuda Memo'nun kopyası. Yoğurtta günde 125 gr. kadar yiyor. Günlük sütten evde yapıyorum. Yoğurt mak. almadım küçük kavanozlarım var veya fincanlara mayalıyorum. Zaten iki günde bir yeniden yapıyorum. Dün biraz muz ve elma suyunu karıştırıp verdim bayıldı. Önümüzdeki hafta ise kahvaltı öğününe başlamam gerek artık. Bakalım onda durumlar nasıl olacak.

Mola verdiğimiz uyku aralarında ise ben genelde bu halde oluyorum.

Kısır ve sinema muhteşem ikili. Bu sebeple neden kilo aldığımda kuşku götürmez bir biçimde gün yüzüne çıkmış bulunuyor. Ege uyandığında ise yerde sürünme ve yuvarlanmayla bir nevi komando eğitimiyle geçiyor. Emeklemeye başlaması an meselesi. Kıpır kıpır ve çok heyecanlı. Her gün öğlen uykusundan uyandığında, uyandım ben hadi şimdi ne yapıyoruz ifadesiyle bakıyor yüzüme.

Bende yeni bir karar aldım. Tembelliği bir kenara bırakıp yeniden yarım kalan etamin işime dönmeye karar verdim. Belki hatırlarsınız doğuma yakın yetiştirmeye çabalamış fakat bitirememiştim. Bari çocuk yaşına girmeden bitiriyim diyerek yeniden başladım. En son bu halde kalmıştı.

Bitmesi gereken bir kulak ve arkasında sakladığı koca bir çiçek buketi yapmam gerek. Ege'den kalan zamanlarda kendimi bu tavşana adadım işte.

Öyle böyle bu ayda bitiyor Ege yarım yaşına giriyor ve ben halen ayaklarım yere basmaz halde dolaşıyorum.

Ana&Oğul

2011-01-24T18:12:00.005+02:00

Memo bu hafta şehir dışında kaldık bir başımıza oğlumla. Bütün gün koyun koyuna kakari kukuri. Arada mamalar, yerde yuvarlanmacalar filan. Haliyle yorulup sızıyor habire :)

Yanımıza misafir almadık bu sefer zira anneanne hasta. O sebepten gelemedi yanımıza.

İnsan ne yapacağını şaşırıyor yalnız kaldığında. Aklımda milyon tane şey vardı ama unuttum hepsini. Hiç olmazsa izlemeyi ertelediğim filmleri izlerim diyorum bakalım izler miyim? Bir başıma kalmayı unutuyorum bu aralar.
Yalnızken ne yapardım ben acaba?

Hep evle ilgili yapacaklar geliyor aklıma. Dolapları düzenliyim diyorum hemen. En çoksa akşam yemeği yapmamak sevindiriyor. Halbuki zor biri değil Memo ama ben şartlanmışım düzgün yemek yenmeli akşamları diye kasmadan duramıyorum. Memo olmadığına göre düzenli sofraya gerek yok diye kestirip atıyorum. Ben bir tas sebze çorbası içicem akşama hatta bu hafta hep böyle olacak gibi çünkü tam 51,5 kilo olmuşum canım sıkıldı :(
2 kilo vermem gerek ki huzur bulabiliyim :)

İnsan evde oturunca kilo alıyor bence. Halbuki hep koşturmaca halindeyim ama neden kilo aldım acaba?

İş konusuda malum şubat başı başlamam gerek. Bir yerden başlamak istiyorum artık. Evde tıkılıp kalmak beni ruhen çok yıpratıyor. Oysa en mühim şeyi yapıyorum ama kendim için ne yapıyorum? O mesele oluyor işte. Evden iş ne derece olacak bakalım?
Umarım bununda üstünden geliriz.

Birde saçlarımı kestirdiğim için çok mutsuzum :( Keşke kesmeseydim canım saçlarımı.

Neden o kadar kısa kestirdim sanki?
Ne değişti?
Hiç!

Halen ısrarla dökülüyorlar-lar-lar. Evin her tarafı saç yumağı. Kel kalmıyor olmam şaşırtıcı. Doğal yoldan dökülmeyenleri Ege sevgi gösterisinde bulunurken yoluyor. Genelde saşlarımdan tutup ağzını kocaman açıp kafama pike yapıyor ısırmak için. Bir yandansa sırıtıyor pis pis :) Ben ciyak ciyak bağırıyorum tabi.
- Egeeee, canım acıyo yaaa! bırak yoldun gene ühühühüh...

Bu arada Ege uyuduğu zaman ne yapsam ki...

Pazar Huzuru

2011-01-23T12:19:00.005+02:00

Dışarıda soğuk, yağmurlu ve fırtınalı bir hava var. Tamda kestane ve mandalina havası. Kestaneler kebap, mandanilar tatlı ve sulu.

Evimiz sıcacık ama evi sıcak ve huzurlu kılan yegane şey Ege.

Pazar gününe güzellik katan güzel oğlum öperim gıdıdan.

Rejans

2011-01-16T22:38:00.000+02:00

Rejans tahliye emriyle kapanıyormuş. Pazar Sabah'ta Ahmet Örs güzel bir veda yazısı yazmış. Bu sebeple bende öğrenmiş oldum.

Benim hep gitmeyi istediğim ama bir türlü gidemediğim bir yerdir Rejans.
Ölmeden yapılacaklar listemde yer alan ve fakat artık yapılamayacak olan bir hevestir Rejans.

Onu özel bir güne saklamıştım hep. Öyle ver elini Rejans yapalım değil de misal, 40. yaş günümde veya ne bileyim 10. evlilik yıl dönümünde filan gidilmeli gibi gelirdi. Bana eski Beyoğlu'nu ve genç Cumhuriyetin ilk yıllarını hatırlattığından yeri ayrıydı. Nasılsa hep var olacak diye düşünürdüm ama öyle olmuyormuş ne yazık ki!
Rejans ve Beyoğlu ayrılmaz bir bütündü bence.
Çok üzüldüm...

Rengarenk

2011-01-15T12:23:00.002+02:00

Şablon değiştirmeyi yeni öğrendim iyi mi?

Pehh! ne güzel şeyler varmış. Arka fonu değiştirmeyi yeni becermiş biri olarak zırt pırt değiştircem ona göre :)

Özlem

2011-01-14T22:08:00.003+02:00

Akşam dokuz oldumu her şey suskunlaşıyor. Çünkü o uyuyor. Evin tüm neşesini yanında alıp götürüyor. Mis kokusunu, şen gülüşlerini, her şeyini derleyip toparlayıp, sarıldığı battaniyesiyle yatağına alıyor.

Bana kalan derin bir özlemdir şimdi. İki adım ötedeki odada uyuyor olması buna engel değil. Sudan bahanelerle odasının kapısına gidip içeri dikizliyorum. Evvela o mis kokusu geliyor odadan, sonra huzurlu dingin nefes sesleri ve ben tarifsiz bir sarhoşlukla usulca çıkıp salona geçiyorum. Elimde bilmem hangi kitap, aklımda oğul.

Ah! bir sabah olsada yine kavuşsak...

Korku

2011-01-13T11:58:00.003+02:00

Hiç sevmem korku filmlerini. Yalan olmasın eskiden izlerdim ama sonra sonra insanın korkmasının hoş olmadığına kanaat getirdim. Ben korkmayı sevmem. Heyecan ayrı ama aslında sanırım o duygudanda hoşlanmıyorum. Ben değişikliklerden ani duygu dalgalanmalarından hiç hoşlanmıyorum. Alışık olduğum düzenin bozulmasına tahammülüm yok.

Hayatım düz bir çizgi gibi gitsin istiyorum ani zigzaglar olmamalı. Çok sıradan dümdüz yavan bir hayat diyeceksiniz ama ben memnunum. Her gün kalkıp ilk iş yatağımı toplayıp camını açmayı, salonun perdelerini aralamayı, Ege'nin mama suyunu ısıtmayı ve sonra içeri gidip onu koklamayı seviyorum. Bu sıralamadan biri bozulursa o gün çok mutsuz olurum. Hastalık gibi geliyor kulağa değil mi?

Uykularımda korkmayıda sevmiyorum. Gecenin en alakasız saatinde karabasanlarla sarmalanmış biçimde uyanmaktan nefret ediyorum. Korkuya inat ışık açmadan evde dolaşıp korkacak bir şey yok demem korkmadığım anlamına gelmiyor ne yazık ki!
Beni korkuyla uyandıran yegane rüya eve giren hırsız rüyasıdır ki, mütemadiyen sıklıkla hep bu tarz rüyalar görürüm. Tam eve girecekken biri kapıyı kapamaya çalışırım mesela. İlla rüyamda hırsız girerken burun buruna geliriz. Sonrasında kalkıp dip bucak evi tararım. Evde biri var mı?, koltuğun arkasında olabilir mi? bir sürü vesveseyle yatağa dönerim sonra.

Evvelsi gece çok koşturmacalıydı rüyam. Bir katil suikastçi ve benim ajanlık serüvenlerim filan. Korkunç değil adrenalin yüklü, heyecanlı ama stresli bir rüyaydı. Fakat dün gece tam bir dehşetti. Dehşet sahnesi içeren filmler izlemem, kavga eden iki insanı bile görmeye tahammülüm yok ama böyle berbat bir rüya görebiliyorum nedense?

Rüyamda işkenceyle öldürülen bir kadın vardı. Ben sadece o ortamda olmadan izliyorum, bu dehşete tanık oluyorum. Orada sadece gözlerim var ki böyle rüyalar daha korkunç olur her zaman. Sanki bir şeyler anlatılıyor gibi. Bunlar olurken küçük bir kız çocuğu var kadının kızıymış. O herşeyi görüyor hatta annesinin yanı başında oturuyor. Kadını ormana gömecekler ve aslında halen canlı parmaklarının oynadığını ve ağzını açmaya çalıştığını görüyorum. Gözlerini kocaman açıp bana bakıyor ve dehşet bir korkuyla uyanıyorum. Her zaman olduğu gibi ışığı açmadan antreye çıkıp derin bir nefes aldım sonra Ege'nin odasına gidip kontrol ettim uyuyor ve evet düzgün nefes alıyor. Sonra geri döndüm yatağa ama eni konu korkuyorum. Gözümün önünden o kadının bakışları gitmiyor! Mecbur Memo'yu uyandırdım korkuyorum diye. Baktım uyumaya devam ediyor iyice uyandırdım. Mutfağa gittik, sonra yüzümü yıkadım filan. Güzel bir şey düşünmeye çabalayarak uyumaya çalıştım ama aklıma hep felaket senaryoları geldi. Ya bir şeyler anlatılmaya çalışılıyorsa rüyamda. Ne olabilir? Hemen aklıma Burcu geliyor. Edirne'de ya bir şey olduysa??? Gecenin bir yarısı arasam mı? yok aramıyım zaten sınavları var uyudu belki ama sabaha kadar sesini duymadan nasıl olacak? Öyle böyle sızmışım biraz.

Sabah ilk iş Burcu'yu aradım, iyiymiş bin türlü nasihat tembih abla vesvesiyle konuştum çocukla zaten yeni kalkmış zavallı kafası hepten karıştı. Annemde Ankara'da onu aradım sonra oda iyi. Banu zaten iyiymiş o zaman kötü olan kim???

Kumkuma

2011-01-11T11:54:00.004+02:00

Ben çocukken hiç parka gitmedim. Gitmedim işte götürülmedim. Dolayısıyla benim hayatım evde geçti. O sebepten 4 yaşında tutturdum kardeşim olsun ne olur onunla oynarım, severim diye direttim. 5 yaşında kardeşim oldu. Birken iki oldum. Yine evdeyiz. Hep evdeyiz dışarı çıkamadık. Ne olur okula gideyim dedim tamam diyip müdüre yalvar yakar ilkokula yazdırdılar beni. Müdür iki gün sonra sıkılır dediyse de annem ikna etmiş, bende sıkılmadan kaç sene okudum müdür bey naber?
Sabahçıyım ve sınıfta en ufak benim. En azından 6 yaşını doldurmuş herkes, bense daha 5 yaşına bir iki hafta önce girmişim. Ama çocuk yüzü gördüm değişiklik oldu :)

Bir gün hadi git oyna dedi annemle babam, balkondan beni izliyorlarmış. Yolun karşısında çocuklar var, bende çok yakınlarında değil ama uzaktan bakıyorum. Oyunun ne olduğunu bilmiyorum. Nasıl oynanır hiç bilmiyorum. Eteklerimin ucundan tutup bekliyorum neden sonra bakkal bana gofret veriyor yok almam diyorum, al kızım baban söyledi bak balkondalar al dedi. Ben yine almam diyorum sonra annemi gördüm balkonda al dedi aldım. Ben al derlerse alırdım, alma derlerse almazdım. Orada öyle durdum gofreti yiyene kadar sonra boynumu büküp baktım balkona, geliyim artık sıkıldım ben burda diye. Gel dediler gittim.
Sokak sıkıcıydı, çocuklar anlaşılmazdı, çocuk gibi oynuyorlardı halbuki ben çocuk muydum? Peh! tabi değildim. Ben artık 5 yaşındaydım bir kere. İlkokula başlamışım, okumayı sökmüşüm, böyle çocukluklarla uğraşacak halim yok. Oyunun ne olduğunu bilmiyorum ama ne acı. Sokakta koşmayı bilmiyorum. Sonra sonra okula başlayınca izin verdiler apartmanın arkasında oyun oynamama. Sonra öğrendim koşmanın çok güzel bir şey olduğunu. Üstün başının tozlanması çok güzeldi. Arkadaşımın büyük abisinin bisikleti vardı arkasına otururduk gezdirirdi bizi. Sonra uçurtma uçurtmuştuk bir keresinde. Yaz günleri uzundu ne güzeldi bağırış çağırış eksik olmazdı.
Hele 86 senesinde babamın iş kurma sevdasıyla apartman dairemizi satıp, sokaklarında kadınların deri kesip ördüğü, tüm gün çocukların sokakta bağırıştığı Perihan abla tadında bir semte taşınınca, oyun daha bir güzelleşti. Burda daracık bir sokakta hep anne gözü önünde, istediğimiz gibi oynardık. Bütün komşular bir birini tanırdı. Sapıklardan, kaçırılmadan korkmadan sokaklarda olurduk.

Fakat babam bizi hiç gezmeye götürmedi, annemde bilmezdi öyle parkmış şuymuş buymuş. Biz ancak yazları Ankaraya anneannemlere gittiğimizde Gülhane Parkına giderdik. Orada bugi bugiler vardı en keyiflisi oydu. Tahtırevalliyi sevmezdim popom acırdı, çarpışan arabalara binince dudağımı patlattım dayım güldü çok. Bir daha binmedim zaten en güzeli bugi bugiydi oydu işte. Benim çocukluğum böyle geçti. Kaymayı filan beceremeden büyüdüm gitti. İstanbul'u hiç bilmeden liseye geldim ben. Gezmeyi tozmayı sonradan öğrendim çok sonradan. Annem çok korumacıydı belki bu sebepten, belki oda böyle yetiştiğinden bilemem lakin bildiğim Ege'nin de benimle aynı akıbete uğramasını istemediğim.

Fakat istemesem de giderek öyle olacak gibi. Genlerime işlemiş evham. Hasta olur, hava soğuk, keyfini ne bozucaz şimdi gibi abuk sabuk sebeplerle evden dışarı çıkartmıyorum çocuğu. Hep nisan gelsin bak o zaman gör diye tutturmuş gidiyorum. İçimdeki ses, lan yürü git! o zamanda gezemezsin sen dedikçe, seni duymuyorum diyip kaçıyorum. Lütfen Ege'de benim gibi olmasın. Oynamayı bilsin, tek arkadaşı ben olmıyım ya. Gerçekten nisanda bari gezdirebiliyim çocuğumu. Sokak ne bilmeden yaşına girecek zavallı.

Evdeyken olan en büyük güzellikse, artık Ege'nin uykusu geldiğinde, sallamadan pışpışlamadan battaniyesini kucaklayarak, poposunu bana dönüp uyuması oldu. Korkarım Ege'de benim gibi, çocuk muyum ben? büyüdüm çoktan havalarında.

Offf! off!

Hafta Başı

2011-01-10T09:33:00.003+02:00

Canım sıkılıyor bugün. Neden bilmem içim sıkıldı biraz. Pazartesi sendromu nerede olursam olayım yakamı bırakmıyor.

Oysa demlemişim çayımı yanında dün gelen misafirlere yaptığım mahlepli kurabiyelerden iki adet ve kuru meyveli kekten bir dilimi almışım ve hatta 3 adet yeşil kalamata zeytini ve lezzetli bir küp peyniride itinayla yerleştirmişim tabağa yani iyi olmam gerek.

Oğlan oyuncak aslanla it dalaşına girdi kuyruğunu kulağını neresini bulursa ısırmaya çalışıyor. Aslanında yüzünde salak bir sırıtış donup kalmış tam seyirlik.

Dün misafir geldi demiştim. Gelenlerden birinin 20 aylık bir oğlu vardı. Üfff! görmeniz lazım Çakinin Türkiye şubesi gibi. Allah muhafaza...
Ege kalabalığı görünce bir posta ağladı. Ağlar çünkü benimde üstüme doğru hiç tanımadığım insanlar yüksek seste bağırarak mıncıklamaya doğru gelse bende ağlarım. Ama anlatamıyorsun işte. Birde en uyuz olduğum şey oldu. "Bak kardeş, öp oğlum!" repliğini duydum ve ben aman diyemeden salyalı bir öpücüğe maruz kaldı Ege. Aman ağzından öpmesin sakın dediğimi hatırlıyorum sonra gözüm kararmış. Hemen altına bakıyım diye kaçırdım oğlumu. Elini yüzünü sildim ama içim gıdık gıdık. Çaki bey biraz hastalıklı bir çocuk. Ateşi nezlesi hiç bitmiyor. İçim gitti. Ne düşüncesizlik. Çok canım sıkıldı çok.

Birde Ege'nin ağlaması alay konusu biraz. Aaaa! ağlıyor buuu deniyor hemen. Ağlaması gerek zaten. Yabancıya tepki vermesi gerek. Doktor o yüzden bu olmuş artık annesi endişelenme diyor. Önemli bir şey ve Ege nerdeyse 3. ayından bu yana yabancıya tepki veriyor. Artık teyze, anneanne ve halaya karşı tepkisi yok ama ilk kez gördüğü insana tavır koyuyor. Özellikle gelir gelmez ona yöneldiklerinde. Halbuki onunla ilgilenmeseler, Ege'de gelenleri biraz inceleyebilse bir problem olmuyor.

Bir diğeri ise 10 haftalık hamileydi ve sürekli uyukladı. Ben hiç uyumadım hamileyken. Sanırım kusmaktan uyumaya vakit olmamıştı :) Ben hamile gördüğümde çok heyecanlanırım. Evvelinden öyleydi yeni değil. İçimden sever dururum hamileyi. Daha yolun başında ve ben onun gibi 10 haftalık hamileyken kusmadan o kadar saat oturabilmeyi asla başaramazdım. Üstelik mutfaktan gelen kek kurabiye kokusu filan düşünemiyorum bile. O kendine göre uyumaktan şikayet ediyor ama zaten çalışmayan bir bayan, bütün gün kafayı vurup uyuyormuş böyle sıkıntıya can düşman* :)

Sagi içim sıkılıyor diye başlamıştım ama sıkılmaya vakit yok. Ege'ye elma püresi vermem gerek sonra öğlen sebze çorbası. Katı gıda meşakketli bir yolmuş. O apayrı bu konu zaten...

* Ayy çok güldüm şimdi okuduğumda. Can düşman ne ayol??? Sanırım böyle düşmana can kurban gibi bir şey düşünüp, yaza yaza böyle sıkıntıya can düşman yazmışım.
Aaa homhoş** bir şey oldum yahu!

** Homhoş bir şey oldum, canım annemin güzide bir sözü olur. Cümlenin gerisi genelde Hiç canım cürüm yok! diye devam eder :)

Mim: Lohusa Canavarı Ne Menem Bir şey?

2011-01-07T11:12:00.005+02:00

Aynı dönemde bebek sahibi olduğumuz DeryAze beni mimlemiş. Lohusalık soruları sormuş. Elimden geldiğince cevap yazdım ama gerçekten biraz unutmuşum :) Eski yazılarıma baktım neler olmuştu diye.

Bebekle beraber hayatınız geri dönülemez biçimde değişiyor. İster istemez endişe, panik ve merak içinde oluyorsunuz. Bazılarımız daha rahat geçiriyor belki ama diğerleri benim gibi manik depresif olabiliyor :)

Ben bebeğe bakamamaktan endişelenmedim, daha ziyadeçok daha iyi bakabilmeliydim derdindeydim. Malum süt ve emzirememe sorunu beni çok yordu. Kendi kendimi didikleyip durdum yoksa oğlumun hiç bir eziyeti olmadı aslında.
Doğduğundan beri mamasını ben hazırladım mesela. Halen öyle. İlla ben yıkamalıyım o biberonları, sterilize etmeliyim, mamayı hazırlayıp yedirmeliyim. Aklımca emzirememe ezikliğimi öyle yenmeye çalıştım galiba.

Gelelim sorulara!

1- Lohusalık denen hadise sizce tam olarak nedir?

Valla bence lohusalık "Neden geldim İstanbul'a?" veryansınıdır. Bir çeşit voltaj düşüklüğü gibi bir şeydir.

2- Lohusalık içinde hormon dengesizliğini de barındıran bir şeyse neden 40 gün sürer gibi bir algı var toplumda sizce? Regl olamadığın, emzirme ile birlikte hormonların dağınık kaldığı süre boyunca sürmesi makul değil mi?

Eskilerin o kadar uzun süreli bunalım takılma şansı yoktu bence. Köylerde kadına ve çocuğa bir 40 gün konulmuş farkındaysanız. 40 gün sonra kalan sağlar bizimdir güdüsüyle herkes işine gücüne dönüyor. Biraz şartlanmamıdır nedir bilemem ama bende kendimi 40 güne endekslemiştim. Zaten regl düzenimde 40 gün sonra yeniden başladı. Belki emzirmediğim içindir bilemiyorum.

3- Sizin lohusalığınız (Hormonal dengesizlikler ve depresif olma halini kastediyorum hep lohusa derken) ne kadar sürdü?

Benim depresyonum emzirememeden kaynaklı bir delilik haliydi. Biraz ağladım filan aklıma düştükçe. İlk günler özellikle ilk 2 hafta benim için stresli geçti. Çünkü bebeğin 2 saatte bir beslenmesi uykusuzluk ve işte sütüm yok dertleri filan beni biraz kemirdi. Fakat 2. ay sonunda tamamen normale döndüğümü düşünüyorum. Birde annem bebek doğduktan 25 gün sonra filan evine döndü. Bu bence önemli, bebekle baş başa kalmak yani. Sorumluluğu ele almak. Bana en iyi gelen şey oğlumla bir birimizi tanımaya anlamaya çalışma çabasıydı. Bu yanlız olmadan olmuyor bence.

4- Nasıl geçti, hep aynı şiddette miydi? Normale yavaş yavaş mı, birden mi döndünüz? Hep depresif, sinirli olacak şekilde mi etkiledi sizi, manik, aşırı enerjik anlarınız da oldu mu?

Annem gidipte bebekle baş başa kaldığımızda kendi hayatımı rafa kaldırdım. Neredeyse beslenmiyordum bile. Uyurken bile başından ayrılmıyordum :) Sonra sonra yavaş yavaş normale döndüm. Kahvaltılar, mutfağa gidip yemek yapmalar uzun bir zaman bir daha asla kek filan yapamam diye düşünüyordum aman misafir filan gelmesin diye panikliyordum ama sonra sonra düzene girdi. Dediğim şimdi artık tamamen bebeğim olmadan neyse o düzene geri döndüm.

5- O dönem yanınızda, sizi gerçekten anlayan, destek olan eş, dost, arkadaşınız var mıydı? Yalnız mı geçirdiniz?

Valla, Memo ilk günler çok destek oldu. Bebekle ve benle ilgilendi destek oldu. Sonra kardeşlerim var, Burcu Edirne'de ama Banu hep iş çıkışları geldi yokladı halende gelir. Annem moral verdi çokça ihtiyaç duyduğumda kalmaya geldi. İyi düşün iyi olsun felsefesiyle atlattık. Sonra blogdan bana destek olan çok güzel insanlar vardı yorumlarıyla. Üç satır yazı bazen bir çok şeye ilaç oldu daha ne olsun.

6- Eşinizle nasıl geçirdiniz bu süreci?

Memo güzel bir adam ne desem? iyi atlattık bence ama aslında ona sormak lazım gibi :)

Günler

2011-01-03T12:23:00.004+02:00

Yeni yılın ilk günleri ekmeğin üstünde eriyen tereyağ gibi tatlı geçmekte. Ben sabahları yağlı ballı kahvaltılar edip eni konu semirirken, oğlumda kendi halinde takılıp evrende başka hayat var mı? diye derin düşüncelere dalıp çoktan bağımsızlığını ilan etmeye başladı. Korkarım yakında ayrı eve çıkmak isteyecek.

( Evladımın tipik "Olmak ~ olmamak işte bütün mesela bu!" bakışı )

Şimdilerde ilk hedefimiz bugünden başlayarak sebze çorbası içmek olacak ki, ben pek ümütli değilim. Elma ve armut suyunu kabul buyurup yarısını tükürüp yarısını içerek idare ettik ama çorba eni konu yemek yani. Bakalım iki üç kaşık içerse iyi olur.
Birde artık yüzüstü uyumaya başladı Ege. Gece illa ağlayıp yüzüstü yatıyor. Bende korkuyorum öyle yatmasından ama çok rahat ve kesintisiz uyuyor demek ki halinden memnun. Olan bana oluyor ikide bir kalkıp kontrol ediyorum ters bir durum varmı diye. Bu arada alttan ikinci diş kafasını çıkartma derdinde.

Günler işte böyle bir hengameyle akıp gidiyor. Çok hızlı ve yakalanamıyor ne yazık ki!

Uyku Halleri

2010-12-31T08:27:00.007+02:00

Bu gece çok huzursuzdu Ege. Hem uyumak istiyor velakin sinirinden uyuyamıyor. Hep kaşları çatık. Gece bir iki kez kalktım üstünü örttüm, emzik verdim ama pek emzikle arası yok. Birde titreşimli bir zımbırtı var park yatağa takılıydı eskiden ben şimdi gece uyanmalarında sakinleştirici etki yaratıyor diye büyük yatağa koydum. Onu açtım filan ara ara sakinleşti. Son kalktığımda saat 02:30 filandı bir daha kalktım baktım saat 06:15 ve Ege bu halde.

Uykusunda yüz üstü dönmüş. Birden panik oldum nefes alıyor mu? ağzı kapalı mı? ne zaman döndü ???
Sonra dikkatlice bakınca huzurla uyuduğunu gördüm. Ama oda ne? daha yakın bakınca ellerinin ağzında olduğunu ve kaşlarını çattığını gördüm.(Anasının oğlu, illa kaşları çatılacak!)

( O uykulu haliyle yaptığına bak. Gündüz dönsün diye gözünün içine bakıyorum ama o sırtıp sadece yan dönüyor ne zaman odadan ayrılsam bir bakıyorum yüzüstü dönmüş.)

Bu hale sebep dişleri yani. Sızısı var ve o uykulu haliyle dişlerini kaşımaya, bir yandansa uyumaya çabalıyor oğlum :(

Sonra mama yapıp verdim. Biraz daha sakinleşmiştir diye yatağa yatırdım lakin kaşlar yine çatık!

Şu an itibariyle uyumaya devam ediyor :)

* Ben çocuğumun kaşının çatık olmasının nedenini şimdi anladım. Aptal kafalı ben gece modunda çektim fotoğrafları daha hava aydınlanmamış olduğu için doğal olarak flaş çakıyor bu durumda. Zavallı oğlum öğreniyorum fakat kolay olmuyor :D Özür, özür, özür....

* Bu arada fotoğraf mak. gece modu süper çekiyormuş :P

* Ayrıca tarih ayarı yanlışmış :(

5.AY

2010-12-30T10:52:00.009+02:00

Ege dün itibariyle tam 5 aylık oldu. Bu ay çok kolay geçti. Üstelik ilk dişini çıkarma çabasıyla geçmesine rağmen çok uyumlu, hep gülen, dikkat çekmek için ağlamak yerine bağıran tatlı bir bebekti Ege.

İlk 2 ay adapte olma süreciydi. Yeni anne olanları okuduğumda hep benzer yollardan geçtiğimizi görüyorum. Üstelik Ege gaz, reflü gibi sıkıntılar yaşamadı ve ağlama krizleri filan hiç yaşamadım. Hep uyumlu ve sakin bir bebekti buna rağmen bocaladım. O zamanlar oturupta uzun uzun kahvaltı filan yapmazdım ve şu an bunları yazarken çayımdan yudumlar alıyorum, kahvaltı tepsim solumda, Ege oyuncaklarıyla konuşuyor. Bu olabiliyormuş demek lakin bunu fark etmek o zamanlar mümkün değildi. O dönemlerde yemeği nasıl yapıcam diye dertlenirken, şimdilerde her gün Ege ve ben mutfakta tıngır mıngır yemek yapıyoruz. Fırın makarnalar, biber dolmaları, kekler, pohçalar filan yapıyoruz.

Çevreyi izlemek en büyük keyfi.

Sürekli konuşmaya çabalaması, ellerine hayran olması, annesiyle boğuşmayı ve şimdilerde ayaklarıyla oynamayı çok seven bir bebek o.

Sevilmeyi çok seviyor bence bu yönü Memo'ya çekmiş :)

Varsa yoksa kakari kukuri olsun. Tüm gün oyun olsun kucakta havalarda taşınsın bayılıyor.

Benim 5. ayımda çok şahane geçiyor. Ege'ye kardeş (ler) düşünüyorum :)
Bu sene değil tabi ama yaş sorunsalı insanı panikletiyor. 32 yaşındayım Ege 3 yaşına girince gebelik olsa, 36 yaşında ikinci bebeğimi kollarıma alabilirim. Fakat üçüncü için 39 yaşını bekleyip, 40 gibi kollarıma alsam diyorum ama 40 yaş beni biraz korkutuyor. Üstelik tam Ege'nin ilkokul dönemine denk geliyor, hem Ege hem 4 yaşında bir çocuk ve yenidoğmuş bir bebek aynı evde.
Olmaz diye bir şey yok olur ama bende biraz insanlıktan çıkarım sanırım :)
Bakalım önce Egemi 3 yaşına getirebiliyim de :)

Öğleden sonra saat 14:00'te doktor randevumuz var. Rota 2. dozu alıcak ve rutin muayenesini olucak. Katı gıdaya resmen başlıyoruz onun detaylarını sormam gerek. Kilosu bence 8,2 kg. ama doktorda ne çıkacak bakalım :)
İşte böyle. Egeyle boğuşma saatimiz geldi, bize müsade :D

Son Sefa

2010-12-28T09:22:00.004+02:00

Her zaman söylüyorum kardeş iyi bir şeydir. Her derde devadır. Her daim acil butonu gibi iş görür ki, bu muazzam bir durumdur.

Geçen cuma tıs tıs vakit öldürmeye çalışırken, Memo işten erken geldi. Hımm birazcık kaytarma diyelim biz en iyisi :) benimde içimden Banu işten çıkıp Kanyon'a gelse diye geçiyordu. Saçlarımı yıkamış, Ege'nin mamasını hazırlarken telefonum çaldı! Banu Kanyon'da ve madem Memo evde o halde sen neden oradasın? dercesine bir ifade! Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın madem diyerek hızla saçlarımı kuruttum, evladımın bezini değiştirip babasına emanet ettim, ay ne giyciğim diye kısa bir süre delirdikten sonra, vurdum kendimi yola.

Aklımda oğlumun bakışları vicdan muhasebesi eşliğinde girdim Kanyon'un döner kapısından içeri. Banu'ya az biraz mızırdandım bebeğim filan diye ama babasıyla yahu! bir rahat ol diyerek olayı savuşturdu. Bende evvala oğulun ihtiyacı olan şeyleri alıp, aslında bunun için geldim gezmeye değil ki diyerek kendimi kandırdım. Sonra açlık herşeye galip geldiğinden, ne yesek? derdine düşüp çocuğu filan unuttum. Her daim favorimiz olan, karamelize soğan, kapari ve kurutulmuş domatesten oluşan nefaset pizzamıza kavuşup, iki kadehte Kalecik Karası söyleyince, ne gam kaldı ne kasvet :)

Bir şeylerden konuşup güldük bolca her zamanki gibi. Ben ki, yaklaşık 1.5 senedir şarap yüzü görmediğimden, eski bir dostla buluşmuş gibi sevindirik oldum. Hayyam'ın ruhuna diyerek yudum yudum içtim.

Ardından Macro'dan bir iki ıvır zıvır aldım. Gözüm habire saatte. Mama saati yaklaştı diye paniklerken, Banu gel hele kahve içmeden gidilmez diyince, likör eşliğinde Türk kahvelerimizide içip huzura erdik. Hesabı öder ödemez mama saati diye otomatiğe bağlandığımdan pür telaş koyulduk yola :)

2010 senesinin son etkinliğide buydu işte. Artık yeni seneye, Egeyle gezebilmek dileğiyle :)

İlk

2010-12-24T23:30:00.004+02:00

Oğlumun dişi çıktıııııııııııııııııı :D

Herşey saat 21:00 gibi mamasını yedikten sonra yatırıp sevmeye başlamışken oldu. Damağında bir farklılık var bir bakıyım dedim ve 5 aylık olmaya 5 gün kala, alt damağında o kıtırlığı fark ettim. Gözlerim doldu resmen. Oğlum büyüyor ya. Fakat çok hızlı geçiyor zaman :(

Biraz iştahsızlığı vardı acaba diş mi diye düşünüyordum. Bolca salyası vardı ve zavallı işaret parmağı hep ağzındaydı. Eliyle kulağını oğuşturuyordu ki, diş çıkarma belirtilerinden biriside buymuş. Ne zaman çıkar?, ateşi olur mu?, ishal olacak mı? derken her şeyinde olduğu gibi bu konuda bile beni üzmeyen oğulcuğum ilk dişini sessizce pıtlatıvermiş.

Yahu bu oğul sevilmezde ne yapılır?

Cuma Postası

2010-12-24T10:41:00.005+02:00

Nicedir cumanın güzelliğini içimde hissedemiyorum. Cuma coşkusu kayboldu. Çalışmayınca günlerin sıralamasının bir önemi kalmıyor. Önem sırasına göre en mühim gün ayın yirmidokuzu. Zira o gün Ege için ay dönümü demek. Eğer aşı veya doktor kontrolü varsa bunlarda o güne önem vermemi sağlıyor yoksa diğer günler hep bir biri ardına sıralanıp gelen kopyalardan başka bir şey değil.

Aslında şikayet gibi başlamıs olsada şikayet değil. Her nasılsa hayret doğrusu. Kabulleniş gibi bir şey belki bilmiyorum. Bugün Memo işten erken gelirse ben biraz dışarı çıkmak istiyorum. Bunları yazarken Ege resmen anne diyor. Yok hayal değil eni konu ennnnneeee diyor. Akvaryumdaki balıklara karşı koyuyorum onu, mırıl mırıl konuşuyor onlarla. Bizim akvaryumumuz var sahi, üstelik ay başı yavruladı bile bir balığımız. Onlar ayrı bir yavrulukta iki ay kalıp sonra diğerleriyle karışacaklar. 13 tane daha turuncu balığımız olacak yani. Akvaryumdaki cümbüş görülmeye değer :)

Günlerdir iyi uyuyamıyorum. Sırtım çok ağrıyor. Bir türlü geçmiyor deliriyorum. Dün anneme gittik bana bir ağrı kesici verdi. Hayret iyi geldi sırtım ağrımıyor. Biliyorum doktor ve sonra ilaç ama Türklerde adet olduğu üzere birine bir ilaç fayda etmişse otomatik olarak sende içersin :) Genlerimize işlemiş galiba :p
Reçeteyi okudum ağrı için yazıyordu bende madem ağrım var neden içmiyeyim diyerek içtim ve faydası oldu. Sırtınız ağrıyorsa hemen veriyim. Ben kullandım şıp diye kesti :)

Dün annem aşurede yaptı. Bizim evde aşureye fasulye nohut kunulmaz. Yemek gibi oluyor yiyemiyoruz.

Bizim aşure sadece keşkekten oda az miktarda gerisi kuru meyve ve taze meyvalarden bir karma olur. Böylesi daha hoş tavsiye ederim.

Ege Efendiyse dün anneanne evinde bolca sevildi. Halinden memnundu.

Dün gece uykusuna yatmadan evvel alt temizliği popo kremlenmesi derken ayakları serbest kaldığından dört köşe olmuş keyifleniyordu. Ayaklarını ağzına götürünce bende biraz takılsın dedim ama popoda bez yok bende onu seyrediyorum. Derken bir anda pipi dalgalanması sonucu her taraf çiş oldu. Hem gülüyorum hem Memo diye sesleniyorum. Ege mayışmış ayaklarını kemiriyor dünya umurunda değil. Soyup doğruca banyodaki lavaboda yıkadık. Hepten keyiflendi tabi. Bu başımıza gelen ilk vukuattı o sebepten yazdım. Bize göre komik bir andı Ege içinse durum, çiş yapıyordu yani nedir bu kadar komik olan bakışıyla bakıp deli bunlar diye mırıldanmaktan başka bir şey değildi.

O şimdi ne yapsa bize ilk defa yaşıyor olmanın coşkusunu yaşatıyor. Mukayese edebileceğimiz bir durum değil. İlk çünkü. İkinci bebekte ise muhtemelen hep Ege şöyle yapardı hatırladın mı? diye konuşup durucaz. Yine heyecan olacak ama ilk defa yaşıyor olmayacağız ki. İkinci çocuklar arada kaynıyor mu? Bazen bu beni oldukça düşündürüyor. Şimdiden ikinci bebeği merak ediyor ve içten içe inşallah Ege gibi olur diye mukayese etmeden duramıyorum.

Mutluluk

2010-12-22T15:15:00.004+02:00

Dağına göre kar diye bir deyim var ya, çok doğru bir sözmüş.
Ben böyle tatlı bir oğula nasıl kavuştum bilmem. Beni hiç üzmeyen, annesinin kapasitesini bilip onu asla zorlamayan oğulcuğum canımın içisin.

O demir ilacı var ya, ben olsam kusarım içemem ama sen yutup ardından şöyle bir titreyip gülümsüyorsun. Hayranım sana. Yüz kere bin kere teşekkür ederim oğlum. Senin için tüm o saçma kaprislerimden arınmaya çabalıyorum emin ol.

Aşığım sana...

Şalter

2010-12-21T13:22:00.003+02:00

Beni çıldırtan bazı şeyler var.

1- Saçlarım. Evet bir isteri anında kafamı kazıtmayı düşünüyorum. Dökülüyorlar, dökülüyorlar, dökülüyorlar...

2- Elma lekesi bebek kıyafetlerinden çıkmıyor. Şöyle söyliyim, granül toz çıkartmıyor ve acaba ne çıkartıyor. Ne feci oldukça cahilim. Birde elma suyunu düdük gibi bir kaseye koyup bebeğe vermeyin. (Benim gibi cahil olanlara sesleniyorum)
Bebeğinizin eli kolu rahat durmadığından kaşığı çekip elinizden alabilir ve dahi kase elinizden düşebilir...

3- Yeni yıl coşkum nereye kaçtı biri bulup getirebilir mi?

4- Ege sana sesleniyorum. Bir kerede ben sana bakarken yerde dönebilir misin? Ne zaman arkama dönsem pıt diye sırt üstünden yüzüstüne dönüyorsun. Neden?
Şimdiden arkamdan iş çeviriyorsun olmuyor.

ve daha bir sürü şey...

Akşam Yemeği

2010-12-18T18:45:00.003+02:00

Süzme mercimek çorbası vardı dünden kalan. Ama öyle blendır işi değil ha! gerçekten süzgeçten geçirme çorba. Yanına yapacak hiç bir şeyim yok dolapta. Memo şekerleme yapıyor aynen Ege gibi. Bende rafların ta dibinde konserve doğranmış domates bulunca içine kırmızı, yeşil biberleri doğrayıp menemen yapmaya karar verdim.

Memo yemek konusunda beni çok zorlamaz. Ne bulsa yer, kötü demez. Olmadı gel kahvaltı yapalım der :) Ama ben özenirim veya özenirdim. Çorbası salatası yemeği filan tam olmalı akşamları. Zaten bir akşam yemekleri beraber yeniyor, baştan savma olmasın derdim. Şimdi genelde doğrayıp tencereye dolduruyor pişince altını kapatıyorum. Ama dün süzme mercimek çorbası yapmışım yani daha ne yapıyım ? Memo sever diye yaptım. Genelde onun sevdikleri öncelikli benim için. Önceden daha özenirdim ama şimdi ne bulursa idare ediyor.

Ne anlatıyordum?
İşte, menemende karar kılınca dolaptan bir yumurta çıkardım. Bizim evde her şey biter ama yumurta asla. Çok severiz ikimizde. Menemende tek yumurtayı tercih eder Memo. Domates baskın olsun ister. Ben iki yumurtalıyıda severim ama öyle bulamaç olmayacak, fazla karıştırmadan. Kendi tercihimi bir kenara bırakıp, tek yumurtalı ve karıştırılmış olarak yapıyorum. İçimde düzgün yemek yapamadım bari onun sevdiği gibi olsun duygusu hakim olduğundan aslında. Ha, yemek olmasaydı neden yok diye sormazdı Memo. Hiç bir şey olmasa bile bir kase yoğurdun içine ekmek doğrayıp yer ve çok güzel oldu der. Öyle de şahanedir. Birazda o sebepten onun sevdiği şekilde yapmayı istiyorum ya. Höt, zöt etse yapmam zaten.

Menemeni yaparken acaba dedim Ege tek yumurtalı mı sevecek, iki yumurtalı mı? Hımm, belki menemen sevmez ve böyle olursa doğrusu pek hoş olmaz. Menemen güzel bir yemektir. Pazar kahvaltılarının paşası olup, arada işten kaytaran annesinin akşam yemeği mahiyetinde kakalamasıda olabilir. Sevmesi lazım ki, aman yine mi menemen demesin :)

Ege uyurken aradan çıkaralım şu akşam yemeğini. Ama lütfen unutulmasın, çorba şahane süzme mercimekti dikkatinizi çekerim.

Balon Kafa

2010-12-15T09:27:00.003+02:00

İçim dışarısı kadar karanlık. Nasıl sıkkınım anlatamam. Oysa ben bu kışı eski Hayat Bilgisi kitabında anlatılanlar gibi geçiririm sanmıştım. Kar yağarken mutlu bir ev kadını ifadesiyle mutfakta kek pişiririm filan sanıyordum ama ı-ıhh! yapamıyorum.
Evde olmaya tahammül edemiyorum. İkiye ayrılmış gibiyim. Benlerden biri sağımdan diğeri solumdan çekiştirmekte. Evde kaldıkça içim çürüyor gibiyim. Her gün migrenim tutmakta. Yine avuçla ağrı kesici içiyorum ve ciddi biçimde kalbim ağrıyor.
Ocakta başlarım demiştim ama sanırım haftaya başlamak en iyisi. İş olmadan hayatımın hiç bir değeri yok gibi hissediyorum. Yapabilirim sanmıştım. Ege yeter sanmıştım ama yetmiyor. Ege ve annesi olan ben ayrı onun yeri başka, ama ben? yani sadece ben ne olacak? Onun mutsuzluğu ayyuka çıkmış durumda. Ben maddi bağımsızlığım olmadan yapamam. İllaki kendi kazancım olmalı. Kendimi odalık gibi hissetmemeliyim. Yapamıyorum işte. Evde ev hanımı rolünü üstlenemiyorum. İşten nefret ediyorum evde kalsam biraz ne iyi olur gibi veryansınlara boğulmak istiyorum yine. Böyle derken bile aslında aklımda ne mutlu dert yanacak bir işim var dürtüsü hakim olurdu hep.
İçimde evden çalışarak bunu idare edebilirim. Bu kışı atlatabilirim hayali ışıldamakta lakin mantık tarafım nasıl olacak Ruhdağı? diye beni sorguya çekmekte. Hayal görme evden nasıl olacak? Sen kitap çevirisi filan yapsan eyvallah ama evden mühendislik olur mu? Bir projeye 5 farklı sunum hazırlarken, günde bin kez patronun odasına gidip gelirken evden nasıl olacak? Mantığım bu iş yaş diyor ama halen annelik hormonlarıyla tıka basa dolu olan kalbim olabilir sen bakma beynin söylevlerine diyor. Fakat kalpte bende biliyoruz ki, bizi derleyip toplayan beyin. Romantik hayallerimizin ceremesini hep o çekip bizi hizaya sokmadı mı? O halde o ne derse o olacak yine.
Evden çalışmak demek bana uykusuz geceler demek. Gündüzleri iş çıkarmak zor. O zaman Ege ne olacak? Amaç Ege ilgisiz kalmasın değil mi? "Al çocuum oyuncanla oyna sen anne çalışsın oldumu bebeeem" diyeceksek o halde işe gitmemenin ne espirisi kaldı. İşe git o vakit. Yani geceleri proje çizip, gündüzleri anne ve ev hanımı görevlerimi yerine getirmem icap ediyor. Nasıl yapacaksam???
İçerde yatağında uyanmış mis gibi kokusuyla Egem var. Elleriyle oynayıp sesler çıkarmakta. Biliyor ki, birazdan annesi onu alacak. Şimdi bu yavru bırakılıp işe nasıl gidilsin. Diğer yandan o uykuya daldığında annenin kafasında yankılanıp duran, iş ne olacak kabul et böyle yapamazsın diyen o ses ne olacak? O ses nasıl susturulacak?

İllaki olacak.

Daha fazla çalışırım o zaman. Gündüzleri onu ihmal etmem. Geceleri çalışırım migrene inat.

Her devrim sancılı olmuştur öyle değil mi?

Hissiyat

2010-12-14T13:26:00.003+02:00

Bazen bir ip yumağı gibi hissediyorum kendimi.
Bazı zamanlar saçaklanmış, düğümlenmiş, karman çorman.
Bazen bir kedinin patilerinde mutlu olan bir yumak gibi ve bazense bugünlerde olduğu gibi yokuş aşağı son hız yuvarlanıp gider gibi hissediyorum.

Malumat

2010-12-10T18:37:00.004+02:00

Bu hafta çok koşturmacalı geçti. Memo İstanbul dışında olduğundan annem bize geldi. Bende fırsattan istifade evde ertelediğim kaba işleri hallettim. Mesela bazanın altını kaldırıp havalandırmak istiflenen ıvır zıvırdan kurtulmak gibi çok mühim işleri derdest ettim. Çeyizlik örtüleri dantelli yatak takımlarını filan annemin "Çocuğum gençken kullanmıycan da, ne zaman kullancan? " gazıyla yıkayıp kullanıma açtım.

Sonra, salı günü sabanın köründe kalkıp işe gittim. Zira patronu sabah saatlerinde bulmak mümkün sonrasında toplantı için ofis dışında olma ihtimali yüksek olduğundan aldım büyük boy sade kahvemi limonlu kekimi vardım ofisin kapısına. Şaşırdı tabi. Kahveyi bölüştük ve bebekten hayattan ve daha bir sürü şeyden bahsedip özlem giderdik. Açıkçası ikimizde özlemişiz sohbet etmeyi. Asıl mevzuya gelecek olursak, iş durumunu bir olura bağladık gibi. Bir kere evden çalışılacak. Pazartesi ve cuma günü yarım gün işe gelip durum değerlendirmesi yaparız dedik. Şimdilik bu şekilde başlayıp durumumuzu görücez. Kış geçsin baharda oğlumla beraber ofise uğrar bir iki saat takılırız. Yeter ki, kışı bir düzene sokup başarıyla atlatalım. Bu şekilde annemede ayak bağı olmamış olucaz. Tam zamanlı bakma durumuna annem sıcak bakmıyor zaten bende istemiyorum. Ege'nin artık tam anlamıyla gelişim dönemi başlamışken onu bırakmak istemiyorum. İşte bir şeyler yapıcaz bakalım.

Yeniyıl heyecanı sarmalamaya başladı beni. Geçen sene bu aylar hiç hoş değildi. Hem hamileliğin sıkıntıları hem kayınpederimin rahatsızlıkları hayli üzücü bir kış geçirtmişti. Umarım bu kış çok güzel bembeyaz bir kış olur.

Bu aralar tam anlamıyla Uzakdoğu edebiyatıyla sarmalanmış haldeyim. Deli gibi okuyasım var. Bu ay okunanlar bunlardı.

Sırada neler olacak bakalım.

Devrim

2010-12-08T15:40:00.003+02:00

* "Söyle ben saçlarımı kestirsem ne olur
Bir baş kaldırma ancak saçlarından tutulur"

*Turgut Uyar

Tuhaflıklar

2010-12-05T12:35:00.008+02:00

Sevgili Judy beni çok önce bir mim konusuna davet etmişti ve ben ancak bu pazar günü evin erkekleri uyurken cevaplayabildim :) Zararın neresinden dönsen kardır diyerek başlıyorum.

Mim konusu Garip Alışkanlıklar !!!

Hangi birini sayıyım bilmiyorum ama içlerinden bir kuble seriveriyim dedim.

* Sebebini bilmiyorum ama La Boum serisini izlemek beni çok mutlu eder.

Sophia Marciu aşkımdan olabilir tabi ama altında yatan başka bir neden var henüz bulamadım :)

* Kendimi depresyonda hissedersem hemen Colette'in Claudine'in Evi kitabını okurum. Bu kitap beni çok mutlu eder.

Tahmin edileceği üzere sayısız defa okumuşumdur hatta en son iki hafta önce okumuştum :)

* Çok fazla sayarım. Ardışık sayılarla aramda bitmeyen bir savaş var. Aynı mantıkla halı motifi, dükkan tabelası ve buna benzer diğerleriyle hayatım bazen tam bir kabus!

* Küpe takmadan hayatta sokağa çıkamam kendimi çıplak gibi hissederim. Unutmuşsam filan o gün başıma bir şey geliceğini düşünürüm :(

*Saçlarımın uzun olmasını isterim özellikle gögüslerimi örtecek kadar. Öldüğümde beni kim yıkayıp hazırlarsa muhakkak saçlarımla göğüslerimi örtsün daha huzurlu hissedeceğim kesin!

* Uyurken lahitte yatar gibi uyurum, nasıl yatıyorsam öyle kalkarım ellerimde göğsümde kavuşturulmuş biçimde mumya gibi.

Velhasıl artık sık sık bebek sesine uyandığımdan şeklim biraz bozuldu :)

* Uzaylılara, eski medeniyetlere, kuantuma, kara deliklere ve bilhassa

Atlantis'e bitip tükenmeyen bir merakım vardır.

* Bir gün Hakasya ve Tuva'ya gidebilmeyi istiyorum. Çok çok istiyorum.

* Bir şamanla oturup dertleşesim var :)

* Hastaneleri çok severim. Allah düşürmesin ama kendimi çok güvende ve huzurlu hissederim. Hastanelerdeki geçmişimi düşünürsek bir kez kolonoskopi, sıkça serum yemeye gitmek ve doğum ama yinede hastaneleri seviyorum. Aslında güzel hastaneleri demek daha doğru olur :)

* Bebek olduğundan beridir yerli yersiz sesini duyuyorum.
- Egenin sesi geldi di mi? cümlesi benden en sık duyulan cümle oldu.

Burada bırakıyım zira Ege uyandı. Yazmakla bitmez zaten :)

Tarihte Bugün

2010-12-02T14:28:00.008+02:00

Bin Pişman...

Hayatım tam anlamıyla bir kabusa döndü. Evet kabus. Mide bulantısı sürekli öğürme ve su dahi içememek kabus değilde nedir?

Bayramın 3. gününden beridir hayatım bundan ibaret. İki gündür işe gidemiyorum. Patronum bana inanmıyordur belki. Elimden bir şey gelmiyor işte kafamı dik tutamıyorum. Hep iki büklüm ve mide bulantısının üstüne habire yeni kokular ekleniyor.
Milyon tane gözenekle koku alıyorum sanki. Aç olduğunu bilmek ama yutkunamamak çiğnemenin işkenceye dönüşmesi Allah'ım bu kadarını beklemiyordum. Sinirlerim harap durumda. İçimden ağlamak geliyor ama ağlayamıyorum bile.

İçimde ne var benim yaratık mı?

Demişim geçen sene tam da bugün. Hey Allah'ım nerden nereye?

Hamileliğinin ilk aylarında olan ve benim gibi kusmaktan helak olanlar size sesleniyorum G E Ç E C E K !

Valla geçiyor .Gerçi şimdi bu kelime size çok gıcık geliyordur ama idare edin.

O yaratıklar sonrasında böyle bir şeye dönüşüyorlar hahaha :)

Genel Durumlar

2010-12-02T12:58:00.007+02:00

İnsanın hayatına çocuk girince ilkin bocalaması doğal. Ben bocaladım mesela. Yani sadece çocuğa ait olmam gerek gibi hissettim. Memo bile devre dışı kaldı.
Lakin toparlandım. Yine merkezde çocuk var ama başka yönlerede kayabiliyorum.
Şimdi anlıyorum ki, ikinci bebekte bu bocalamayı es geçip hayatımı bir kenara bırakmadan da anne olabilicem.

Ne zamandır yeni kitap alamadım ama işi bırakmadan evvel eve kitap stoklamıştım. Zira dışarı çıkılamayacağının farkındaydım.

Ben oğlumu ana kucağında sallayarak uyutuyorum. Bu sebepten okumaya bolca zamanım oluyor. Elimdeki stok tükendiğinden önümüzdeki hafta ofis ziyaretinden dönerken kitapçıları gezmek farz oldu.

Bir diğer problemde saçlarım! Bu pazar artık saçlarımla vedalaşıyorum. Açıkçası bu kararı vermem benim için zor oldu ama oğlumun her yanından benim saçlarım çıkıyor ve çıldırıyorum. Ayrıca çok zayıfladılar kesilip yeniden güçlenmeye ihtiyaçları var. Bende bel seviyesinden gögüs seviyesine çekmeye karar verdim. Kökü bende nasılsa değil mi? :(

İş konusuna gelecek olursak son kararım işe dönmemek! Evden destekle yarı maaşla filan idare edebilirsem bir müddet daha iyi olurdu. Zira emekli olabilmek için 5 sene kaldı. Ama bu şekilde çalışma durumları kabul görmezse bile dert değil, bende sigortamı dışarıdan yatırmaya devam ederim. Açıkçası tam zamanlı çalışmam gerçekten artık mümkün değil. Bakıcı olayına sıcak bakmıyorum, bakamıyorum. Ayrıca kazandığımı bakıcıya vericeğime çocuğuma kendim bakarım bence daha mantıklı. Annemle yakın oturmuyoruz ve tam zamanlı bebeğe bakması onun için zor bir iş. Diğer yandan 3 yıl sonra ikinci bebeğimi kucağıma alma hayalleri kuran biri olarak işi yeniden askıya almam gerekecek. Neyse işte bakalım zaman ne gösterecek :)

Oğula geri dönecek olursak, beni her geçen gün şaşırtıyor. 4. ay gerçekten bir çok şeyin değişimi oldu. Bir kere artık kendi odasında yatıyor. Bu çok iyi oldu onun için. Benim içinse alışmak zor oldu. 10 gün kadar onun odasındaki koltuğa kıvrılıp uyudum. O değil ama ben ayrı odada kalmaya alışmakta epey zorlandım :)

Gece uykuları güzeldir. Gece sürekli kalkmam ama bazen istisnalar oluyor. Dün gece çok mıkırdadı gidip geldim odasına ama sabah 07:30 gibi ağlayarak uyandı. Hiç ağlamazdı Ege ciddiyim yani vıZırdanmak ayrı ama ağlamak gerçek anlamda ağlamak çok çok istisnadır onun için. Bu sabah ağladı işte hemde içini çeke çeke kendine gelemedi. Hem uyumak hem uyanmak istiyordu. Kötü bir rüya gördü bence. Sonra yanıma yatırdım. Sevindi şirinlikler yaptı. Ardından ikimizde uyuyakaldık. Beraber uyumak çok güzel bir duygu çok.

Artık kendi kendine daha çok oyalanabiliyor, oyuncakları tutmaya daha hevesli. En sevdiği şey boğuşmak :) Sevilsin, okşansın bayılıyor. Aksi bir çocuk değil, uykudan gülerek uyanır ve altı açıldığında dünyalar onun olur. Ayaklarına saldırır, tekmeler savurur. Ayrıca bezimizde artık 4 numara oldu.

Dün elma dilimi yalattım sevdi bence. Biz bir şey yerken sürekli yalanıyor. Bu ay doktor kontrolümüz yok aşı için sağlık ocağına gidicez. Doktorumuz 5. ayda başlayalım meyve püresine demişti ama ben önümüzdeki haftada çıksın vermeye başlıycam galiba. Mesela D vitamini filan verirken kaşığı yalıyor resmen. Bence hazır beklemeye gerek yok :)

Bende 4. aydan sonra daha bir hayata yüzümü döner oldum. Mesela dün evde ekmek yaptım yine. Yemek yaparken beni uslu uslu seyreden Ege sayesinde tabi. Önceden mızırdanırdı artık oyalanıyor beni izliyor ve heyecanlanıyor. Banyo yapmayı çok seviyor ama havluyla kurulamaya başlayınca kıl oluyor bana. Aksi aksi eüüvvlüyor. Yaz gelsin hep suda bırakıcam :)

Genel anlamda çok güzel bir 4 ay geçirdik. İlk iki hafta ben kendi adıma dengesizdim. Süt sorunu emzirememek filan ama sonrasında hayat daha güzel gitti. Çok kasmamak lazım biraz akışına bırakmak gerek. Benim gibi pimpirikli biri için zor ama ne yapalım denemek gerek.

Di mi Ege?

Kısaca

2010-11-29T22:49:00.003+02:00

Fazla söze gerek yok. Oğlum 4 aylık oldu daha ne olsun ki. Ömrümün en güzel 4 ayı geçti gitti, şimdi doyasıya diğer ayları yaşamaya. Oğul sen benimsin ya, başka bir şeycikler istemem.

...

2010-11-20T19:51:00.002+02:00

Mutlu olmak için görme, bilme, çok düşünme...

Yapabilenlere ne mutlu.

Voila !

2010-11-11T09:03:00.015+02:00

Dün ikindi sonrası şahane bir şey oldu. Ege yatakta yüzü koyun yatarken pıt diye sırt üstüne döndü. İnanamadım tekrar yüzüstü koydum hop bir daha döndü. Nasıl sevindim anlatamam. Sanki yürümüş gibi bir şey oldu benim için. O kafasını devirip kolundan destek alması filan Ay, büyüyor oğlum ya!
Zaman gerçekten su gibi akıp gidicek. Bugün sırt üstüne döndü diye sevindiğim oğlum, yarın bana gece geç gelirim bekleme filan diyecek ama ben genede bekliycem ühühühüh! anne olmak ne zor Allah'ım!!!
Çok çabuk büyüme Ege lütfen.

Bendeniz bütün gün evde olunca normal olarak tüm gün Ege'ye sarıyorum :) Onu şekilden şekile sokup gülmek en büyük eğlence. Yarın bir gün tüh! maymun etmişin beni anne diyecek belki ama yok yok , benim oğlumun espri anlayışı annesinden kat be kat fazla olacak bence :)

İlk önce masum yavrunun uyanması beklenir.

Uyandığında gülerek uyanan tatlı bir oğluştur çünkü.

Az koklanır filan tabi koklarken benim saçlarla Ege bir bütün olur.

Doğal olarak aşağıdaki pozlar çekilmeden durulamaz.

Bu arada annenin fena halde kuaföre ihtiyacı vardır.

Bu acı gerçek gün gibi ortadadır :D

Saygı

2010-11-10T09:28:00.003+02:00

Yazmak istememiştim ama yazıcam! Oturduğum mahallede saat dokuzu beş geçe ne bir siren sesi duydum ne kornaya basan insanlar. Bugün 10 Kasım bilmem hatırladınız mı ?
Yazık, utandım yine bu sabah. Bu duyarsızlık nereye kadar devam edecek ???

Kucağımda oğlumla dışarıya baktım. Benim gibi bu muhitte oturan ve bu durumdan içi sızlayan diğer insanlarla aynı şeyi düşündüm.

Biraz saygı çok mu zor ?

Sabah Kahvesine Eşlik Edenler

2010-11-10T08:52:00.004+02:00

Oğul içeride uyumakta anne kahve kupasını önüne almış internette dolanmakta. Klima servisini bekliyor itinayla. Balkonunda bir kucak strafor birazdan bızzzztttt sesleri ayyuka çıkmadan Ege'nin odasına kaçma derdinde. Klimacı erkenden gelip gitse ne güzel olurdu o zaman ana oğul rahatça koklaşır sarılırlardı. Anne Umutsuz Ev Kadınlarının yeni sezon bölümlerini izleyecek, oğul ellerini her sabah yeniden keşfetmenin tadını çıkaracaktı. Yok klimacı geç gelirse neler olacak bilinmezdi.

Kahve soğumadan güzel bir yudum alınsın önce. Oh! ne ala. Ne lezzet, ne koku. Bir yerlerden keş para düşse elime hemen bir kahvehane açardım. Cafe değil, kahvehane. İçeride her çeşit kahve ve kahvenin eşlikçisi nargile. Bir köşede büyükçe bir kütüphane. Gelen giden kitap okurdu. Kütüphaneye kitap bırakmak almak serbest olmalıydı. Ne hoş olurdu.

Artık bende umutsuz bir ev kadını olduğuma göre, ister istermez ara sıra televizyonu zaplıyorum. Martha Stewart eşliğinde çaylar içiyor, kadın programlarına göz atıyorum. Ama beni hoşnut eden şey internetten dizi takip etmek. Israrla devam ettiğim Scrubs :) Fringe (Meraktan ölüyorum resmen), House M.D. , Grey's Anatomi, How I Meet Your Mother, The Big Bang Theory, Desperate Housewives, Gossip Girl gibi dizilere yenilere eklendi. Mesela Weeds! 3.sezondayım :) Sonra en baştan C.S.I NY başlıyım filan diyorum. Günler böyle geçiyor. Açıkçası beni doğum sonrası depresyon veya adı her neyse ondan çıkaran yegane şey diziler oldu. Bilhassa o dönem başladığım Grey's Anatomi :D
Mesela yeniden Battlestar Galactica'ya başladım dün. Sylonları özlemişim.

Hah! Ege uyandı. Tam zamanında. Kahvenin son yudumunu almış ve artık gün başlasın demişken. Gidip gıdıya gömülme seansı alıyım bir kuble :P

Birikenler

2010-11-09T11:03:00.010+02:00

Üstümde acayip bir tembellik var. Her şeyi sonra diyerek öteliyorum. Oysa yapılacak ne çok şey var.

Her şey bir tarafa Ege'nin önceliklerini yazmayı ertelemiyim bari diyerek laptopu kucağıma aldım. Ayağımın altında ana kucağına sıkışmaya çalışan Ege'nin mızırtısı eşliğinde bir iki not düşeyim dedim. Nasılsa dünden kalan pırasa ve sebzeli bulgurum var. Yemek yapılmayacak yani bu daha fazla yayılmaca demek :)

Valla hangi gündü unuttum Ege'ye mevlüt okuttuk. Bir dakika galiba ekim ayının sonlarına doğruydu. Tam tarihe üşenmeyip bakayıp bari. Hımm, 21 ekim perşembe günüymüş. Lakin tek kare fotoğraf çekmek aklıma gelmedi. Bebek mevlütünde adetmiş mevlüt sonunda kadınlar kucaktan kucağa geçirip dua okudular. Kuzu gibiydi çok şekerdi. Neden bilmem gözlerim doldu. Tekbir sesleriyle en son benim kucağıma geldi. Sıkıca sarıldım kuzuya sanki kapacaklarmış gibi. Başka kucaklara gitmesi bile dayanılmaz bir durum :)

Sonra geçen hafta 3. ay sonu doktor kontrolümüz vardı. Kilo: 6.40 kg. Boy: 61 cm. Bu ay Rota aşısını oldu Ege. Bunu devlet karşılamıyormuş. Özel sigortadan faydalandık. Hoş özel sigorta olmasada yaptıracaktık. Birde 2. dozu var 5. ay sonunda. Önümüzdeki ay kontrole gitmiyoruz gerek yok dedi doktor. 5. ay sonunda gidicez. Lakin 4. ay sonunda Sağlık ocağına aşı olmaya gitmemiz gerekecek. Sağlık Ocağından öyle çok dert yandık ki, en sonunda daha büyük düzenli bir binaya taşınmışlar. Oh be! söyleye söyleye en sonunda becerdik :)

Sonra bu pazar günü Memo ve ben Nevizadeye kaçtık. Annem Egeyle beraber takıldı bizde mahsuscuktan Ege yokmuş gibi davrandık ama rakıdan alınan ilk dubleyle muhabbetin tek konusu Ege oldu.

Fotoğraf mak. resimlerine baktık durduk. Fakat arada böyle kaçamaklar iyi oluyormuş bunu anladık :)

Geçen hafta ben iş durumları için ofisede gittim ama bir sonuca varamadım. Patron toplantıya tüymüş bende ofisdekilerle takıldım. İki katlı olan ofisin benim olduğum ikinci katında hayat resmen bitmiş. Tamamen bitkisel hayattalar. Yokluğumda dört beş kişi alınmış işe. Bir baktım İTÜ'nün matematik bölümü bizim kata toplanmış :) Yani demem o ki, okuldan yeni mezun körpe mühendis adayları yetiştirme adı altında toplanmış. İş öğrenme derdindeler fukaralar.

Sonuç olarak ben işe tam zamanlı dönmeyi düşünmüyorum. Kabul ederlerse ne ala olmazsa çıkışımı alır sigortamıda dışarıdan yatırırım.

Bu haftaya dönecek olursak Ege biraz beni üzüyor. Yemiyor. Dişleri önümüzdeki ay çıkacak bence. Tüm gün yumruklar ağızda salya gani ve birde biberonu tükürmeyi öğrendi ki tam oldu. İştah kesintisi diş yüzünden olabilir mi? Ateşi veya ishali filan yok. Ama yemiyor işte. Açıkçası bende elinde kaşık çocuğun arkasından koşan biri olmadığımdan, bir iki zorluyorum bakıyorum gerçekten istemiyor o halde ne zaman istersen diyor ve baskı yapmıyorum. Çünkü aynı şey bana yapılsa acayip kızarım. Ama var bu işte bir iş ben diş diyorum bakalım başka bir şey olmaz inşallah. Genelde bütün gün sırıttığından varsa yoksa kakari kukara hoplayıp zıplayıp annem beni mıncırsın derdinde olduğundan endişelenmiyorum :)

Bu haftanın en berbat kısmıysa dış cepheye mantolama yapılması :( Beynimiz oyuluyor her gün. Ege bile alıştı ilk etapta kollar havada titriyordu ama şimdi iyi. Camlar filan rezil durumda. Birde dış ünitenin ve Digitürk anteninin sökülmesi gerekiyor ki hiç yoktan servis parası bayılıcaz. Klima servisini aradım yarın gelecekler. Diğerinide Memo arasın. Böyleyken böyle işte.

Pıffff

2010-11-06T12:42:00.003+02:00

Ne zamandır kendim için yaşamıyorum. Hoş değil. Sorumluluk sahibi olmak iyi güzel ama bende ibre fena halde şaşmış durumda. Çocuklu hayata bahane bulmak kolay belki ama önceside farklı değildi ki. Bu gidişatta Ege'nin payıda var ama yaradılış neyse o işte yıllar geçtikçe daha bir kötüleşiyor sanki.

Bugün kendim için yaptığım tek şey banyo yapmaktı. Oysa aklımda çok başka hayaller var. Yapılabilir ama ben yapamam. Çocuğumuda yanıma alıp başıma buyruk aklımın estiği yere gitmek bana o kadar ters ki. Neden böyle sanki.

Gerçek hayata dönersek ilk olarak biberonları yıkamam gerek. Yatak odasını halen toplamadım ve toplamak istemiyorum. O dağınık yatak tamamen ruh halimi yansıtıyor. Bugün gerçekte yapabileceğim yegane şey Egenin tatlı gülücükleri ve şamatasıyla günü bitirmek olacak. Burnumu gıdısına gömecek ve öylece kalacağım.

Kim O ?

2010-11-02T11:06:00.003+02:00

Zil çalıyor yine.
Hoparlörden soruyorum;

-Kim o ?

-Ben, ben Yurdagül'ün bacısı

-???

Akabinde iç ses;

- Bak sen! o kadar kendine güveniyorsun yani. Yurdagül'ün bacısı olarak her kapı bana açılır diyecek kadar iddialısın. Hiç tanımadığın bir zile gönül rahatlığıyla basıp aman canım ne olcek Yurdagülün bacısıyım ben aç ayol derim oldu bitti diyorsun yani. Lakin bilmediğin bir şey var ki, karşına çıkan benim şekerim. Birincisi Yurdagül kimdir hiç bir fikrim yok, ikincisi tanısam bile ne biliyim kardeşi olduğunu ayrıca bana ne yahu Yurdagül'ün kardeşiysen onun hangi katta oturduğunu bilmiyor musun? Doğru zile bassanaaaa !!! Durduk yere çocuğumu uyandırmasanaaaaa!!!

demiyor, kısaca hoparlörden sesleniyorum;

-Yurdagül kim bilmiyorum tanımıyorum kapıyıda açamam kardeşim doğru zile basss !!!!

Şimdi niye bu kadar çemkiriyon demeyin. Zira neden bilmiyorum apartmana gelen herkes benim zilime basıyor. Paket servis getirenlerden, suculardan kargoculardan onun bunun bacılarından bıktım artık. Kimse nereye geldiğini ve zilini bilmiyor mu? Benim zili cazip kılan nedir acaba?

Zili söküp çıkartıcam o olucak sonunda.

Gezmeye Gittik

2010-11-01T11:46:00.003+02:00

Dün aile hayatımızda bir ilk yaşandı. Hastahane dışında ilk kez Ege'yi pusetine koyup gezmeye gittik. Bunun için tam 3 ay beklemiz ne kadar acınası düşünün. Buna da şükür.
Daha önce Ramazan Bayramı için Karabük ve Kastamonu'ya gittik ama o sayılmaz çünkü evden çıkıp eve girmişti. Sonrasında bir kez teyzeye kahvaltıya arkasından bir kez anneanneye haftasonu yatıya ve sonrasında halasına gezmeye gitti Ege ama dediğim gibi pusetle gezmeye hiç gitmemişti. Geçen ay Sağlık Ocağına aşı olmayı saymazsak bu anne ve babasıyla gittiği ilk geziydi. Bu seferki gezimiz güneş yüzü görsün maksadıyla olup kısaca Kanyon'a kadar gidip kahvaltı etmekten öteye geçmedi ama eylemlerimiz sürecek.

Lakin Memo'da bende puset konusunda acemiyiz. Hele bizim semtte bebek arabası sürmek kamyon şoförlüğünden daha zor. Ben ki markette market arabasını zor zapteden biri olarak bebek arabasını nasıl sürecem diye epey hayıflandım. Ama olacak gibi. Tekerlere dolanmam an meselesi fakat en zoru kaldırıma arabayı kaykıldatıp çıkartmak ki şu an bunu pek gözüm yemiyor. Sıkı kol kası yapmak lazım. Tek başıma çıkamam gibi ama havalar güzel giderse buna teşebbüs edebilirim yoksa Ege evden dışarı çıkamıycak. Anne olmak ne zor ya! Öğrenilecek çok şey var.

Yarınsa 3. ay kontrolümüz için hastahaneye gidicez. Kilo boy ne alemde merak etmekteyim. Sonra Ege epey tükürük üretmeye başladı ve yumrukları hep ağzında dişleri erken çıkabilir mi? 6. aya kadar beklemeyecek sanki. Birde kavanoz mamasından tattırmaya 4. ayda başlarız demişti doktor. 4. ayın sonunda mı? yoksa şimdi bu ayının içindeyken mi? diye sorucam. Aklımda başka bir şey yok. Bu ay çok hareketlendi. Bir şeyleri tutmaya yöneliyor ama tam anlamıyla tuttuğu bir şey yok birde ilgisi çabuk dağılıyor. Lakin epey gürültücü. Uzun uzun uluyor :) Eüüüvv, eüüvvv, ııımmmmm, ııımmmm en favori sözlerimiz. Birde doyduktan sonra kedi gibi mırıldaması var hasta oluyorum :) Yani pek tatlı , pek şeker kendileri.

İş konusunu düşünüyorum sıkça. İşe dönme konusunda çok kararsızım. Bir kere sabahtan akşama ofiste kalmam mümkün değil.Bakıcı olayına girişmem hiç mümkün değil. Annemide bu yaşta buna mecbur edemem. Ayrıca bebeğimi kendim büyütmek istiyorum. Dediğim gibi evden çalışmayı kabul ederlerse ne ala. Haftada bir iki gün bir kaç saatliğine uğrayarak olacaksa varım diğer türlü mümkün değil.
Ev beni sıkıyor doğru ama Ege için bunun daha doğru olduğuna karar verdim. Çarşamba günü görüşmeye gidicem bakalım ne sonuç çıkacak.

Durumlar böyle işte. Ben kaçıyım mama yapmam lazım. Ege'nin eeeüüvvvleri fena halde sıklaştı :)

3. Ay

2010-10-29T23:33:00.004+03:00

Ege bugün tam 3 aylık oldu.

Doğduğu günden bu yana çok değişti ama değişmeyen tek şey bakışlardaki cinlik :)

Özledim

2010-10-24T10:05:00.004+03:00

En çokta İETT otobüsünün arka koltuğuna oturup, kafamı cama dayayarak kitap okumayı özledim. Otobüsün o tatlı ahenginde sanki içeride kimse yokmuşcasına rahat ve keyifle sayfaları çevirmeyi ve okuduğumu kendi hayatımmış gibi düşünüp hayaller kurmayı...

Bunu yapabilenlere ne kadar imrendiğimi fark ettim bu sabah.
Ah! Peri beni çok hassas bir yerden vurdun bugün :(