Acemi

Nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Çok mutluyum. Oğluma kavuştum nihayet. Hayatımda gördüğüm en tatlı çenenin sahibi bakarken ağlamama engel olamadığım oğlum Egem benimle.

Perşembe sabahı 06:00'da hastaneye yattık ve doktorun normal doğum ısrarıyla akşam 20:22 de karnımın üstüne bırakıverdiler oğlumu kaygan sıcak ve benim. Ne şahane bir duygu. Gerçek bir mucize. Hayattaki en güzel sarhoşluk anı ve istemsiz dökülen sevinç gözyaşları. Lakin doğum sonrası ters giden şeyler oldu ne yazık ki. Ege 3900 doğdu beklediğimizden büyük olunca yırtıklarda fazla oldu. O gece çok ağrım oldu.Ertesi sabah dikişlerde problem olduğu kan biriktiği söylendi ve bana cerrahi müdahalede bulundular. Soluma dönerek oturmaya çalışıyor çürük bir sol popo lobuyla iki büklüm yürüyorum. 10 güne kadar düzelecek dediler. Umuyorum. Ama canımı sıkan bu değil. Sütüm yok!!! Perşembe akşamı 20:22 de doğan oğlumu halen besleyemiyorum ve bu beni çok üzüyor. Belki ağrılarım yüzünden doğum sonrası tersliklerden neden bilmiyorum ama halen sütüm gelmedi. Oysa Ege öyle kuvvetle asılıyo ki, o kadar çabalıyor ki ama nafile...
Sinirlerim çok bozuk habire ağlamak istiyorum. Mecburen mama vermeye başladık dün. Bilmem yanlış mı? ama habire hırsla çekmesine rağmen süt yok ve Ege ağlıyor. 30 cc. iki kez mama verdik dün. Acizim! emziriyorum her an her ağladığında ama yok işte. Olacak diyorlar ama ne zaman. Ağrılarım yüzünden Ege'yi yataktan alıp koyamıyorum daha altını bile temizlemedim. Memo her şeyine koşmaya çalışıyor. Altını açıyor, ağladığında teselli ediyor ben ağladığımda bana koşuyor ama ben hiç bir halta yaramıyorum. Mama vermemiz yanlış mı? ya sonra memeyi almazsa sürekli bunları düşünüyorum. Süt gelsinde emmesin memeden sağıp veririm ama yeter ki süt gelsin diyorum. Ne düşüneceğimi bilemiyorum.
İçeride uyuyan melek oğluma her bakışımda dolan gözlerim beni şaşkına çeviriyor. İyi bir anne olmak istiyorum. Çok korkuyorum. Yetememek duygusu içimi kemiriyor.

Bu ara böyleyim işte. Düzgün bir şeyler yazmak istiyorum sonra. Ağlamalarım kesilince...