Ne Desem Boş

Perşembe akşamı çok zor geçti benim için. Anlamıştım zaten ama idare ederim sanmıştım. Cuma ölü gibi yatış hiç bir şey yiyememe olarak geçti. Cumartesi öğlen sürünerek banyoya gittim. Zorla duşumu alıp hastahane yollarına düştüm. Haftasonu doktorumda yok artık şansıma kim nöbetçiyse dedim. Neyse, işte her zamanki kan tahlili, idrar tahlili ve sonuçta yeterli beslenememeye bağlı sebeplerle bana oda açılması, benim serum şişesini görünce yüzümün aydınlanması ve damardan yapılan Zofer'le mutluluğumun taçlanması şeklinde geçti. Nöbetçi doktor benim doktorumu aradı oda yapması gerekenleri söylemiş. Bana şöyle kokteyl bir serum hazırlamışlar. Alevli filan :) İçinde B ve C vitaminleri olan 1000'lik serumu alınca kafam biraz kendine geldi. Hastane çıkışı yağsız tostumuda yedim ve eve gelip uyudum.

Doktorum Zofer'e (4mg.) devam etsin demiş. Kendisi sürekli devam etme ihtiyaç duydukça al dedi son görüşmemizde. Bende perşembe gününden beri almıyordum. Nasılsa tatil, evdeyim sürünürsemde evde idare ederim diyordum ama ancak cumartesiye kadar idare edebildim. Bu sabah aldım ilacı yine. İlaç reçetesinde B kategorisinde olduğu ve hamilelikte kullanımının araştırılmadığı yazıyor. Ben bu ilaçtan 1 kutu bitirdim. Günde 1 tane 4 mg. ilaç içinde 10 adet var ve ikinci kutudan 7 tane içmişim. Bebek ne derece etkilendi diye düşünmeden edemiyorum. Fakat doktorda kendi eliyle yazdı bu ilacı. Her gittiğimde damardanda böyle bir ilaç veriyorlar. Ne düşünmem gerek bilemiyorum. Alma diyeceksiniz ama olmuyor işte olamıyor. İşe gitmem gerek. Ayrıca yaşamam gerek benim. Bu sabah itibariyle tam 45 kiloyum. Artık kilo vermek istemiyorum. Bir şeyler yiyebilmek istiyorum. Zorla kendini demeyin gerçekten zorlayarak filan yapılacak bir şey değil. İfade edebilecek kelime bulamıyorum. Tek çarem haftada bir serum takviyesi ve bu dönemin geçmesi. Geçecekse tabi. Çünkü artık ne bedenen nede ruhen tahammül edebilme sınırımı aşmış durumdayım.

Dün biz kendi odamızda daha hamileliğimizin ilk dönemini atlatma çabalarıyla boğuşurken, diğer odalarda yeni doğum yapmış anneler vardı. Kapıları süslenmiş odalardan bebek sesleri geliyordu.
İçimde bir tuhaf sıkıntı, bir şeylere kızma duygusu varki anlatamam. Kendimden nefret ediyorum başka bir şeyden değil. Bu kadar hassas olmak zorunda mıydım? Her işim bu kadar zor mu olmalı? Neden ben ya? Neden?