Boy: 58 cm.
Kilo 5,55 kg. olmuş. Güzel dedi doktor. Dedi ama ben içimden ben mi besledim sanki diye söyleniyordum. Ne kadar uğraşsam da emziremiyor olma ezikliğimi a-şa-mı-yo-rum!
Bir sapık gibi az önce yine Arca'yı dikizledim. Yeliz ve Arca 2. ay sonunda nasıllarmış diye baktım. Sonra Tuna'ya baktım. Tatlı tombik Ela'ya baktım. Kızıl saçlarını sevdim. Bu blok aleminde çok sevdiğim bebekler oldu artık çoğu çocuk diye adlandırılıyor. Büyüdüler, ben izlemeye devam ettim. İnsan tanımasa bile sevebiliyor. Hatta özlüyor bile. Onlar emziriyordu ben değil mantrası, bu akşam beynimde dönüp duruyor yine. Şu üyesi olduğum emzirme grubuda kendimi pislik gibi hissettiriyor zaten. Çıkamıyorum da sanki emziriyormuş gibi takipteyim ısrarla.
Tamam Ege sağlıklı, sıhhatli, ters bir şey yok ama ben kendimi Ege'ye karşı o kadar mahcup hissediyorum ki anlatamam. Çünkü suçluyum. Belki bu kadar agresif olmasaydım, kendimi sakin tutabilseydim sütüm gelirdi. Belki hamile kaldığım seneye kadar antidepresan kullanmıyor olmasaydım sütüm olurdu. Her şeyi bu kadar kafama takmasaydım, rahat bir insan olmayı becerebilseydim sütüm olurdu. Olurdu, olurdu, olurdu ama olmadı. Niye olmadı sanki? Neden, neden? O kadar istememe rağmen neden olmadı?
Ah oğlum, bilemezsin ne kadar ağlayasım var.
Sen uyuyorsun şimdi ama benim içimdeki bu sızı hiç uyumuyor.
